Aangezien een smartwatch veel persoonlijke gegevens over je verzamelt, is het handig om over een goede beveiliging na te denken. In dit artikel geven we enkele tips over hoe je een smartwatch veilig kunt gebruiken. Dat begint al bij de keuze voor het merk, maar vergeet ook niet de beveiliging van je smartphone mee te nemen.

Nog niet iedereen heeft er een, maar steeds meer mensen lopen met een smartwatch om hun pols. Vaak om verschillende redenen. Voor de een is het een fashion statement, de ander gebruikt het als uitgebreide fitnesstracker, maar in veruit de meeste gevallen is het een verlengstuk van een smartphone. Vooral vanwege die laatste reden moet je er rekening mee houden dat smartwatches (en in het verlengde daarvan ook fitnesstrackers) een gevaar kunnen vormen voor je privacy. Aangezien een smartwatch steeds vaker verbonden is met het internet (direct of via je smartphone), bestaat de kans dat je data buitgemaakt wordt.

Hoe mooi een smartwatch vaak ook oogt, en hoe toegankelijk die ook is, je moet onthouden dat het een tech-product is. Sterker nog: het product is onderdeel van het Internet of Things, vanwege de constante internetverbinding. Die internetverbinding is een mes dat aan twee kanten snijdt. Want ja, je krijgt toegang tot notificaties, mails, sportoverzichten, het nieuws, loopinstructies, het weer en nog veel meer, maar hackers en kwaadwillende mensen zien daarin een achterdeur naar je persoonlijke data. En het kan nog simpeler: je smartwatch kan gestolen worden. Dan ben je nog verder van huis.

De schuld afschuiven

We willen niemand angst inboezemen. Of ervan weerhouden een smartwatch te kopen. Niet iedereen bij ID.nl snapt de aantrekkingskracht van een verkleinde smartphone op je pols, maar in veel gevallen gaan een hoop dingen een stuk gemakkelijker met een smartwatch. Als eigenaar van zo’n slim horloge ben je echter zelf verantwoordelijk voor het gebruik ervan. Je mag het bedrijven altijd kwalijk nemen als jouw persoonlijke gegevens gelekt worden, maar als er iets in je directe omgeving gebeurt, dan is dat jouw eigen verantwoordelijkheid. Je kunt de schuld niet altijd van je afschuiven.

©Wesley Akkerman | ID.nl

Voor het beschermen van je persoonlijke gegevens begin je bij de basis: kies voor een betrouwbaar merk. Een bedrijf als Apple heeft privacy en gegevensbescherming hoog in het vaandel staan, maar dat betekent niet dat er nooit iets misgaat. Google is een bedrijf met een onvermoeibare honger naar data, maar anonimiseert alles. Je moet voor jezelf bedenken welke van de opties het beste bij je past en als het ware ‘de minst kwade’ is. Garmin en Withings scoren vaak goed op het gebied van data, privacy en gegevensbescherming; maar doe vooral zelf onderzoek.

Lees ook: Welk smartwatch-merk heeft het beste fitnessplatform?

Vergeet je smartphone niet

Wanneer je eenmaal een smartwatch uitgekozen hebt, dan is het tijd om maatregelen te treffen op je smartphone. Juist, dat lees je goed. Aangezien je een smartwatch veelal aan een smartphone koppelt, is de beveiliging van het ene apparaat net zo goed (of slecht) als die van de ander. Wil iemand met met jouw gegevens aan de haal, dan heeft diegene vaak slechts toegang tot één van de twee devices nodig. Daarom raden we aan je smartphone en smartwatch altijd allebei op z'n minst up-to-date te houden met de meest recente besturingssysteemupdates.

Vaak krijgen criminelen toegang tot je gegevens via malafide websites en applicaties. Denk daarom aan de tips die we wel vaker geven als het gaat om bescherming van je persoonlijke gegevens op een smartphone of tablet. Bezoek alleen websites die je vertrouwt. En als een browser aangeeft dat er iets niet in de haak is, is het tijd rechtsomkeert te gaan. Hetzelfde geldt voor het gebruik van apps. Hoewel er veilige, externe appwinkels bestaan, is het verstandiger je apps enkel te downloaden uit Google Play en de App Store. Maar blijf ook daar altijd alert; soms glipt er nog weleens iets door het controlesysteem heen.

©Wesley Akkerman | ID.nl

Rekening houden met externe factoren

Je smartphone is overigens niet de enige externe factor die roet in het eten kan gooien. Je moet je ook bewust zijn van het wifi-netwerk waar je een smartwatch mee verbindt. Dan bedoelen we niet het openbare netwerk waar je contact mee wil maken, want als het goed is doe je dat al niet meer. Je weet tenslotte dat die verbindingen onbetrouwbaar en gevaarlijk zijn. Nee, we bedoelen de netwerken bij jou of je vrienden thuis. Zijn die wel goed beschermd met recente beveiligingstechnieken en wachtwoorden? En hoe zit het met andere slimme apparaten die gekoppeld zijn, zoals lampen en tv’s?

Zodra iemand voornemens is binnen te dringen, dan gaat diegene op zoek naar allerlei openingen. Dat kan dus ook een slecht beveiligde mediaspeler zijn die je voor een paar euro uit China hebt laten overkomen (en vaak volstaat met malware). Verder moet je je afvragen of een constante verbinding met een externe server wel nodig is en of je bepaalde gegevens met allerhande apps en diensten moet blijven delen. Loop dus geregeld verleende apprechten na en haal weg wat je niet meer gebruikt. Gebruik je een app al een tijdje niet meer? Dan kun je hem beter helemaal verwijderen.

Smartwatch beveiligen

Natuurlijk wil je niet dat iedereen zomaar je smartwatch kan ontgrendelen. En dus doe je er goed aan een vergrendelscherm in te stellen. Veel smartwatches bieden bovendien een soort draagbescherming aan, zoals de Pixel Watch 2 en Apple Watch Series 9. Op het moment dat je het horloge draagt, is er weinig aan de hand. Dan kun je apps openen, berichten lezen en routes opzoeken. Maar zodra je hem afdoet (de smartwatch herkent dat moment), gaat het slot erop. Wil je dan iets checken of een app gebruiken, dan moet je een pincode invoeren of patroon tekenen. Eigenlijk net als op je smartphone.

©Wesley Akkerman | ID.nl

En – wederom net als op je smartphone – zorg ervoor dat je niet 24/7 je locatie deelt. Het is een handige functie voor wanneer je buiten sport of een route wandelt, maar heb je dat echt nodig wanneer je gewoon thuis op de bank zit? Het maakt het voor anderen (ook bedrijven) alleen maar gemakkelijker om te achterhalen waar je bent of woont. Afhankelijk van de manier waarop je een smartwatch gebruikt, kan het handig zijn hem op bepaalde momenten uit te schakelen. Gebruik je hem bijvoorbeeld puur voor het sporten in de gym? Zet hem thuis dan gewoon uit – veel beter voor je privacy.

Privacybeleid lezen

Tot slot sluiten we af met niet de minste, maar wel de vervelendste tip: het privacybeleid lezen. Lees het beleid van de fabrikant van de smartwatch én de maker van de software. Koop je bijvoorbeeld een Samsung Galaxy Watch 6, dan maak je gebruik van Wear OS van Google. Gevolg: je moet twee van die oneindige en ondoorgrondelijke documenten doornemen. Maar, dan weet je wel waar je aan toe bent. Al kan de taal soms bewust onbegrijpelijk gemaakt zijn door moeilijke juridische termen. Het is echter het enige waarmee je je goed kunt voorbereiden op het gebruik van een smartwatch.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.