Het voelt een beetje als het bespieden van je kind, maar tegenwoordig is het niet onverstandig om het surfgedrag van je kroost enigszins in de gaten te houden. Cyberpesten, identiteitsdiefstal - zomaar twee termen die de relevantie van die controle bevestigen. Google heeft speciaal daarvoor een tool bedacht: Family Link.

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Chromebook

Family Link is een nieuwe service van Google die het mogelijk maakt om het internetgedrag van je kind te monitoren en zelfs op enige manier te sturen. Dat klinkt vrij ingrijpend, maar het komt er in de basis op neer dat Family Link bijvoorbeeld seksueel getinte en gewelddadige sites kan uitschakelen, en bepaalde apps kan blokkeren. Zo voorkom je dat je kind wordt blootgesteld aan zaken waar hij of zij simpelweg nog niet klaar voor is.

YouTube is bijvoorbeeld heel erg populair onder de jeugd. Daar staan geweldige videoclips, vlogs en kattenfilmpjes op, maar bloedige documentaires over aanslagen en moordenaars óók. Die kunnen weliswaar erg interessant zijn, maar het is nodeloos om te zeggen dat je twaalfjarige puber daar niet op zit te wachten. Ouders kunnen via Family Link een beperkte modus instellen, om dit soort ‘niet-gezinsvriendelijke’ content eruit te filteren.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

Beheer apps

Ook kent Family Link een praktische andere kant. Bijna iedereen kent wel een of meerdere verhalen van kinderen of tieners die (al dan niet per ongeluk) voor honderden euro’s aan apps downloaden of in-app aankopen verrichten. Family Link zorgt ervoor dat jij als ouder eerst toestemming moet geven voor er tot aanschaf kan worden overgegaan. Bovendien kun je met Family Link precies zien welke apps het meest gebruikt worden.

Moet jouw kind eigenlijk aan zijn huiswerk zitten, maar valt het je op dat hij toch wel erg vaak een bepaald spelletje opstart of Instagram checkt? Dan kun je niet alleen aan de bel trekken, maar ook de app verbergen of zelfs blokkeren.

©PXimport

Voorgestelde apps door experts

Je wilt als ouder alleen niet de creativiteit en nieuwsgierigheid van je zoon of dochter inperken. Daarom heeft Google een aantal handige oplossingen bedacht: Family Link kent een lijst met apps die goedgekeurd zijn door docenten en experts en je kunt een maximumtijd instellen bij gebruik van een app, om maar wat te noemen. En mocht je zoon of dochter nogal slordig met zijn spullen omgaan? Met Family Link zie je in één oogopslag waar zijn of haar apparaat ligt.

Downloaden Family Link

Family Link is beschikbaar voor Android en iOS apparaten, maar is ook te downloaden op een Chromebook - de populaire laptop van Google. Chromebooks worden veel gebruikt op middelbare scholen vanwege de vaak aantrekkelijke prijs en goede integratie met de diensten als Gmail, Google Drive en andere clouddiensten.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

Zo werkt Family Link

Welnu, hoe werkt Family Link precies? Ouders of verzorgers koppelen het Google-account van hun kind aan die van henzelf. Dat doen ze door de speciale app op zowel hun eigen smartphone, tablet of Chromebook als die van hun tiener te zetten. Nadat de accounts zijn gekoppeld, kunnen ouders Family Link gebruiken om bijvoorbeeld de schermtijd in de gaten te houden en de content die het kind gebruikt te beheren. Simpel gezegd: op je eigen smartphone kun je het internetgedrag van je kind op zijn of haar apparaat bewaken. Of eigenlijk: verbeteren.

Google, de bedenker van Family Link, noemt het zelf niet voor niets ‘digitaal opvoeden’. Tegenwoordig is het instellen van huisregels bij gebruik van een computer, mobiele telefoon of laptop net zo belangrijk als wanneer je kroost (voor het eerst) ‘s avonds de stad in gaat.

©PXimport

Je geeft een kind nou eenmaal een bepaalde verantwoordelijkheid wanneer je een laptop of smartphone meegeeft. Een soort van vertrouwen. Net als dat je erop vertrouwt dat hij of zij keurig op het vooraf afgesproken tijdstip weer thuis is na een avondje stappen. Ook dat is een kwestie van vertrouwen, maar dat wil niet zeggen dat je om exact 00.01 uur niet even checkt of je kind ook daadwerkelijk thuis is. In feite doe je dat bij Family Link ook. En dan klinkt het opeens een stuk minder ingrijpend.

Family Link is beschikbaar op alle Chromebooks. Meer informatie over de gratis applicatie kun je vinden op een speciale Family Link pagina van Google.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.