Spotify is allang niet meer alleen de dienst waar je je favoriete muziek op luistert. Je treft er inmiddels ook een groot aanbod van podcasts en luisterboeken aan, die makers in eigen beheer kunnen uploaden naar de dienst. En daar zitten nog wel eens problematische dingen tussen, waar het bedrijf nu een grotere focus op legt.

Om de grootste te kunnen blijven, moet je meebewegen met de markt. Grote muziekstreamingdiensten, zoals Spotify, moesten daardoor hun pijlen richten op zaken als podcasts en luisterboeken, om niet in te hoeven leveren op betalende klanten. Veel consumenten willen hun audioproducten gewoon binnen één app hebben en daar een standaardbedrag per maand voor betalen.

Ze willen veelal liever niet allerlei losse apps waar ook nog extra kosten aan verbonden zijn. Met een abonnement op Spotify haal je dus alles in één keer binnen: muziek, podcasts en luisterboeken. Dat aanbod wordt overigens in de toekomst flink uitgebreid. Eerder schreven we al over de verkoop van audioboeken op Spotify.

Lees ook:Welke muziekstreamingdienst past het beste bij jou?

 Maar wanneer je als platform extra producten aanbiedt, dan haal je ook extra verantwoordelijkheden en werk op de hals. Je kunt natuurlijk als bedrijf een statement naar buiten brengen waarin je aangeeft niet verantwoordelijk te zijn voor de content van anderen. Maar dat neemt niet weg dat contentmakers jouw platform gebruiken om hun boodschap te verspreiden. Dat merkte Spotify bijvoorbeeld toen de dienst de exclusieve rechten voor de Joe Rogan-podcast in huis haalde (en daar een flink bedrag voor neerlegde).

Joe Rogan versus Spotify

Wat speelde er ook alweer? Eerder dit jaar haalde Spotify zo’n zeventig afleveringen van de Joe Rogan Experience, zoals de podcast heet, offline. Een reden gaf de dienst destijds niet, maar luisteraars van de moderne radioshows lieten vrij kort daarna weten dat het ging om enkele shows waarin Rogan racistisch taalgebruik nuttigde. Dat is niet het enige Rogan-probleem dat Spotify heeft: de podcastmaker verspreidde namelijk ook misinformatie over het coronavirus en vaccinaties. Kort daarna bood Rogan z’n excuses aan voor het taalgebruik, maar over de andere zaken zegt de man dat hij “simpelweg vragen stelt” en “tot de waarheid” wil komen.

Door de podcasts waarin misinformatie over corona en vaccinaties verspreid werden, werd Spotify gedwongen het beleid waar podcastmakers zich aan moeten houden openbaar te maken. Daarin staat onder meer dat makers geen foutieve of valse informatie mogen uitzenden. Ook mag dergelijke berichtgeving niet leiden tot gevaarlijke of problematische situaties. Daniel Ek, de directeur van de dienst, liet verder weten niet op te willen treden als contentcensor, maar podcastmakers moeten zich wel aan de geldende regels en richtlijnen houden.

Overname van Kinzen

Om verdere problemen te voorkomen, kondigt Spotify nu een verse overname aan. Het bedrijf neemt Kinzen over, een startup die in staat is content te analyseren om schadelijke delen te kunnen ontleden. Het analyseren gebeurt op basis van machine learning; wanneer het systeem iets ontdekt dat niet door de beugel kan, dan beluisteren menselijke moderators de aangegeven content. Spotify en Kinzen werken sinds 2020 al samen aan het tegengaan van de verspreiding van misinformatie, waardoor het bedrijf eerder al een grote rol in de veiligheid op het platform speelde.

De software van Kinzen is in staat content in meerdere talen te analyseren. Vervolgens gebruikt het beschikbare informatie en context van het internet, die gecombineerd worden met de kennis van menselijke experts. Daarna kan het onderzoeken of claims schadelijk zijn of niet. Het bedrijf claimt zelfs specifieke hondenfluitjes te kunnen detecteren. Dit zijn zinnen of woorden die een bepaalde, meestal donkere, bedoeling hebben. De zinnen an sich lijken vaak onschuldig, maar bepaalde groepen mensen kunnen daar dan een compleet andere boodschap uit halen.

Taak als platformhouder

Spotify neemt zijn taak als platformhouder dus steeds serieuzer en zal in de toekomst wellicht meer podcastmakers op de vingers (kunnen) tikken. De laatste paar jaar stopt het bedrijf veel energie in gesprekken met experts en adviesorganen, om te kijken hoe het de beschikbare content toch enigszins kan matigen. Heel onbelangrijk is dat niet; in 2019 kocht de dienst namelijk Anchor. Dat is een platform waarmee podcastmakers hun producties kunnen maken, beheren en publiceren. Daardoor verschenen er in korte tijd ineens meer dan een miljoen podcast op de streamingdienst.

En we kunnen ons best voorstellen dat daar wellicht schadelijke of op z’n minst problematische content tussen zit. Want als je met één persoon en één podcast al zo veel problemen kunt hebben, dan is dat toch wel een duidelijk signaal om alle beschikbare content te onderzoeken op je eigen platform.

Wat nog wel een belangrijke kanttekening voor de overname is: Kinzen concentreert zich op het gesproken woord en dus niet op audiotracks. De software controleert voornamelijk podcasts en luisterboeken; en voorlopig draait het systeem dan flink wat overuren.

Overal naar je favoriete nummers op Spotify luisteren? Bestel je nieuwe koptelefoon bij Bol.com.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.