Spotify is allang niet meer alleen de dienst waar je je favoriete muziek op luistert. Je treft er inmiddels ook een groot aanbod van podcasts en luisterboeken aan, die makers in eigen beheer kunnen uploaden naar de dienst. En daar zitten nog wel eens problematische dingen tussen, waar het bedrijf nu een grotere focus op legt.

Om de grootste te kunnen blijven, moet je meebewegen met de markt. Grote muziekstreamingdiensten, zoals Spotify, moesten daardoor hun pijlen richten op zaken als podcasts en luisterboeken, om niet in te hoeven leveren op betalende klanten. Veel consumenten willen hun audioproducten gewoon binnen één app hebben en daar een standaardbedrag per maand voor betalen.

Ze willen veelal liever niet allerlei losse apps waar ook nog extra kosten aan verbonden zijn. Met een abonnement op Spotify haal je dus alles in één keer binnen: muziek, podcasts en luisterboeken. Dat aanbod wordt overigens in de toekomst flink uitgebreid. Eerder schreven we al over de verkoop van audioboeken op Spotify.

Lees ook:Welke muziekstreamingdienst past het beste bij jou?

 Maar wanneer je als platform extra producten aanbiedt, dan haal je ook extra verantwoordelijkheden en werk op de hals. Je kunt natuurlijk als bedrijf een statement naar buiten brengen waarin je aangeeft niet verantwoordelijk te zijn voor de content van anderen. Maar dat neemt niet weg dat contentmakers jouw platform gebruiken om hun boodschap te verspreiden. Dat merkte Spotify bijvoorbeeld toen de dienst de exclusieve rechten voor de Joe Rogan-podcast in huis haalde (en daar een flink bedrag voor neerlegde).

Joe Rogan versus Spotify

Wat speelde er ook alweer? Eerder dit jaar haalde Spotify zo’n zeventig afleveringen van de Joe Rogan Experience, zoals de podcast heet, offline. Een reden gaf de dienst destijds niet, maar luisteraars van de moderne radioshows lieten vrij kort daarna weten dat het ging om enkele shows waarin Rogan racistisch taalgebruik nuttigde. Dat is niet het enige Rogan-probleem dat Spotify heeft: de podcastmaker verspreidde namelijk ook misinformatie over het coronavirus en vaccinaties. Kort daarna bood Rogan z’n excuses aan voor het taalgebruik, maar over de andere zaken zegt de man dat hij “simpelweg vragen stelt” en “tot de waarheid” wil komen.

Door de podcasts waarin misinformatie over corona en vaccinaties verspreid werden, werd Spotify gedwongen het beleid waar podcastmakers zich aan moeten houden openbaar te maken. Daarin staat onder meer dat makers geen foutieve of valse informatie mogen uitzenden. Ook mag dergelijke berichtgeving niet leiden tot gevaarlijke of problematische situaties. Daniel Ek, de directeur van de dienst, liet verder weten niet op te willen treden als contentcensor, maar podcastmakers moeten zich wel aan de geldende regels en richtlijnen houden.

Overname van Kinzen

Om verdere problemen te voorkomen, kondigt Spotify nu een verse overname aan. Het bedrijf neemt Kinzen over, een startup die in staat is content te analyseren om schadelijke delen te kunnen ontleden. Het analyseren gebeurt op basis van machine learning; wanneer het systeem iets ontdekt dat niet door de beugel kan, dan beluisteren menselijke moderators de aangegeven content. Spotify en Kinzen werken sinds 2020 al samen aan het tegengaan van de verspreiding van misinformatie, waardoor het bedrijf eerder al een grote rol in de veiligheid op het platform speelde.

De software van Kinzen is in staat content in meerdere talen te analyseren. Vervolgens gebruikt het beschikbare informatie en context van het internet, die gecombineerd worden met de kennis van menselijke experts. Daarna kan het onderzoeken of claims schadelijk zijn of niet. Het bedrijf claimt zelfs specifieke hondenfluitjes te kunnen detecteren. Dit zijn zinnen of woorden die een bepaalde, meestal donkere, bedoeling hebben. De zinnen an sich lijken vaak onschuldig, maar bepaalde groepen mensen kunnen daar dan een compleet andere boodschap uit halen.

Taak als platformhouder

Spotify neemt zijn taak als platformhouder dus steeds serieuzer en zal in de toekomst wellicht meer podcastmakers op de vingers (kunnen) tikken. De laatste paar jaar stopt het bedrijf veel energie in gesprekken met experts en adviesorganen, om te kijken hoe het de beschikbare content toch enigszins kan matigen. Heel onbelangrijk is dat niet; in 2019 kocht de dienst namelijk Anchor. Dat is een platform waarmee podcastmakers hun producties kunnen maken, beheren en publiceren. Daardoor verschenen er in korte tijd ineens meer dan een miljoen podcast op de streamingdienst.

En we kunnen ons best voorstellen dat daar wellicht schadelijke of op z’n minst problematische content tussen zit. Want als je met één persoon en één podcast al zo veel problemen kunt hebben, dan is dat toch wel een duidelijk signaal om alle beschikbare content te onderzoeken op je eigen platform.

Wat nog wel een belangrijke kanttekening voor de overname is: Kinzen concentreert zich op het gesproken woord en dus niet op audiotracks. De software controleert voornamelijk podcasts en luisterboeken; en voorlopig draait het systeem dan flink wat overuren.

Overal naar je favoriete nummers op Spotify luisteren? Bestel je nieuwe koptelefoon bij Bol.com.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.