De Kobo Aura H2O is een waterdichte e-reader met nachtlampje, en daarmee op papier een ideale partner voor op reis. Maar een e-reader laat zich niet zomaar vervangen en veel mensen nemen genoegen met het tabletscherm voor digitale boeken. Of wordt de Kobo Aura H2O tóch jouw volgende gadget?

Eigenlijk gaat het hier om de tweede generatie van de Aura H2O. Kobo bracht immers in 2014 de eerste versie van deze e-reader uit. De Kobo Aura H2O heeft echter ook wat afgekeken van Kobo’s duurste e-reader Aura One: zoals de rubberen achterzijde en een nachtlampje dat zich automatisch aanpast aan het omgevingslicht. Gelukkig zonder de prijs over te nemen. De prijs van de Aura One valt met 230 euro namelijk moeilijk te rechtvaardigen, voor dat geld heb je al bijna een degelijke tablet - als leesmaatje is een tablet natuurlijk niet vergelijkbaar, maar het is wel veelzijdiger apparaat waar je ook een beetje op kunt lezen. Én audioboeken op afspeelt, wat e-readers nog altijd niet kunnen.

Deze Kobo Aura H2O kost je 179 euro, dat klinkt al een stuk schappelijker. Voor dat geld krijg je een apparaat dat handzaam is en degelijk aanvoelt. De plastic behuizing voelt niet heel erg hoogwaardig, maar zorgt er wel voor dat het gewicht comfortabel laag blijft en bovendien kraakt de behuizing niet. Iets waar mijn eigen Kobo Glo van drie jaar oud altijd al last van heeft gehad.

De waterdichte behuizing is ook een opvallende, maar welkome eigenschap. Je hoeft je geen zorgen te maken als je je reader op tafel naast glazen drinken weglegt of graag in bad, aan zee of aan het zwembad een e-boekje leest.

Leesmaat

Het scherm heeft een doorsnee van 6,8 inch (15,2 cm), met vrij brede schermranden waar je de reader aan vast kunt houden. Dat is nodig ook, want door de zijkanten van het touchscreen aan te raken sla je de bladzijde om, of terug. Tijdens het lezen is me dit overigens een paar keer per ongeluk overkomen. Overigens beïnvloedt dat het leescomfort verder niet.

Want dat leescomfort, dat is prima. Het gewicht, de vasthoudranden rondom het scherm en (grip biedende) rubberen achterkant heb ik al genoemd. Maar de schermkwaliteit is ook prima. E-readers hebben een mat zwart-wit scherm, dus contrast en scherpte zijn van groot belang om prettig te kunnen lezen. Bij het schermpaneel zit dat wel snor, de resolutie van 1430 bij 1080 en goede grijswaarden zorgen ervoor dat woorden zich prima laten aflezen.

Ook het nachtlampje is onmisbaar om in het donker prettig te kunnen lezen. Via de schermranden wordt het scherm verlicht. Maar het licht niet zelf op, zoals bij het scherm van een tv, monitor, tablet of smartphone. Hierdoor kijk je nooit in het licht, wat rustiger is voor de ogen. Vooral als je wat langer aan het lezen bent merk je echt de meerwaarde van het lampje van een e-reader ten opzichte van een gewoon scherm.

©PXimport

Langlezer

Wanneer je de e-reader opgeladen in je tas (of koffer) hebt gestoken hoef je je ook voorlopig geen zorgen te maken over het opladen. Zelfs als je altijd met het lampje aan leest kan zelfs de verstokte lezer aardig wat dagen door. Opladen doe je via een micro-usb-aansluiting, waarmee je ook veel smartphones en tablets oplaadt.

Oh, oh, OS

De Kobo Aura H20 laat zich via het touchscreen bedienen. Het besturingssysteem dat op de reader staat is vrij basaal, maar kan overweg met alle gangbare digitale boekenformaten zoals PDF, Mobi en ePub. Het herkent zelf de boeken die je ernaartoe gekopieerd hebt. Helaas beschikt dit model niet over een geheugenkaartslot, maar de acht gigabyte aan opslagruimte volstaat om een flinke bibliotheek met je mee te dragen. Toch merkte ik dat het apparaat wat trager reageert als hij stampvol boeken zit, dus ik raad aan om alleen de boeken naar de Kobo te kopiëren die je nog wilt lezen en niet meteen alle gigabytes van je complete digitale boekencollectie overhevelt.

Sowieso valt er nog wel wat snelheidswinst te boeken, de reader reageert wat log en boeken laden traag in. De Kindle e-reader van Amazon is hier een stuk vlotter in.

Ander minpunt is dat je bij de eerste configuratie je reader met internet moet verbinden en in moet loggen met een Kobo-account. Als je je reader eigenlijk alleen gebruikt om je eigen digitale boekencollectie mee te lezen, kan ik deze verplichting niet rechtvaardigen.

All-you-can-read

Kobo biedt sinds kort ook een leesdienst aan in de vorm van Kobo Plus. Voor een tientje per maand kun je onbeperkt lezen uit een selecte digitale bibliotheek. Het aanbod is echter vooralsnog niet overtuigend en toen ik zag dat veel boeken wél aangeboden werden in de ingebouwde digitale winkel, maar niet in Kobo Plus, was dat al genoeg voor mij om de dienst al binnen de dertig dagen durende uitprobeerperiode stop te zetten. Bovendien worden digitale boeken meestal voor een veel te hoge prijs aangeboden.

Overigens werken Kobo Plus en de ingebouwde boekenwinkel net even te houterig op de Kobo e-reader. De beste lees-ervaring had ik (helaas voor Kobo en uitgevers) nog altijd met mijn eigen digitale boekenbestanden die ik via de pc gestript had van ongebruiksvriendelijke drm-beveiliging en naar de e-reader kopieerde. Maar met Kobo Plus en een onlangs aangenomen wet die (ook) digitale boeken in het lagere btw-tarief laat vallen, is er eindelijk legaal licht aan het einde van de tunnel voor digitale lezers.

©PXimport

©PXimport

Conclusie

De Kobo Aura H20 is een degelijke e-reader die comfortabel leest, door het scherm, gewicht en grip. Ook zijn waterdichte behuizing en prima accuduur zijn een vermelding waard. Eigenlijk is de Kobo Aura H20 goed genoeg dat een keus voor de duurdere Aura One niet zo meer te rechtvaardigen valt, tenzij je een groter scherm zoekt. De Kobo Aura H20 mag echter wel wat vlotter werken. Ook het aanbod van Kobo Plus en ingebouwde boekenwinkel hebben nog wat aandacht nodig.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.