De laptopmarkt trekt na jaren van misère weer aan, dus durven fabrikanten het weer aan hun laptops in Nederland aan bieden. Zo ook Huawei. Je kent de Chinese fabrikant wellicht van hun smartphones, maar met de MateBook hebben ze ook een luxe laptopserie. Hoe goed is de Huawei laptop MateBook X Pro?

De Matebook-serie bestaat in Nederland uit de MateBook D en deze MateBook X Pro. Wellicht verwacht je het niet van een Chinese fabrikant, maar de MateBook X Pro is fors aan de prijs: 1900 euro. Huawei heeft dus een echte high-end Windows 10-laptop uitgebracht, die moet concurreren met de duurste notebooks van onder andere Apple, Microsoft, Asus en HP. Maar vooral voor wie in de markt is voor een Apple Macbook (Pro) of Microsoft Surface zou ook eens de MateBook moeten overwegen, want deze Huawei laptop heeft serieus veel te bieden.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Ontwerp

Allereerst het ontwerp, want gelukkig krijg je voor de hoge prijs een notebook die serieus luxe oogt. De laptop is van metaal, hierdoor voelt hij massief en misschien ietsje zwaar aan. Het gewicht blijft binnen de perken: 1,3 kilo. Dat is ongeveer 100 gram zwaarder dan bijvoorbeeld de Surface Laptop (die rondom het toetsenbord over een suede afwerking beschikt) en hij is lichter dan een Macbook Pro.

Huawei en veel andere Chinese fabrikanten staan erom bekend ontwerpen soms schaamteloos over te nemen, helaas is dat ook het geval bij deze Matebook. Het ontwerp is wel heel erg afgekeken van de MacBook, inclusief het grote touchpad en gebruikte kleur. Zelfs de dongel, die op vrijwel alle moderne Apple-apparatuur onmisbaar lijkt is aanwezig. Deze usb-c-dongel (met een hdmi-, vga-, usb- en usb-c-aansluiting) zit gelukkig gewoon in de doos. Geen nare extra kosten dus. Het is overigens een gemiste kans van Huawei om net als Apple geen geheugenkaartslot in de laptop te plaatsen. Sterker nog. Deze zit niet eens in de dongel. Het is alsof Huawei de geheugenkaart simpelweg is vergeten.

MateBook X Pro beschikt over twee usb-c-poorten. Deze aansluiting gebruik je tevens om de laptop op te laden. Daarmee ben je met de MateBook x Pro helemaal bij de tijd. De accu gaat gewoon een werkdag mee, maar dat is natuurlijk erg afhankelijk van de werkzaamheden die je ermee uitvoert. Er is ook een ‘ouderwetse’ usb-poort aan de rechterzijde van de laptop aanwezig en een vingerafdrukscanner boven het toetsenbord, die werkt met Windows Hello voor de aanmelding. Verrassend is dat tussen de F6 en F7 knop een camera-knopje verwerkt zit. Druk je er op, dan klikt het cameraatje omhoog uit het toetsenbord. Dat is best slim! Zo hoef je geen lelijke stickers meer over de webcam te plakken om er zeker van te zijn ongewenste meegluurders te slim af te zijn. Nadeel is echter dat de webcam je vanuit een oncharmante hoek bekijkt die onderkinnen benadrukt. Over het toetsenbord gesproken, ik mis toetsenbordverlichting wel een beetje.

Scherm

Dat scherm, dat is toch wel een reden om direct bij de kassa de portemonnee ondersteboven te houden. De randen rondom het 14 inch scherm zijn van minimale grootte. Maar de beeldkwaliteit, woah! De kleurweergave is prachtig en met een resolutie van 3000 bij 2000 enorm gedetailleerd. Bovendien is de helderheid genoeg om een donkere ruimte te verlichten. Zelfs wanneer je buiten zit met een felle zon op je scherm, kun je gewoon je werk blijven doen. Ook is het scherm aanraakgevoelig, wat bij Windows 10 zeker niet onmisbaar is, maar wel handig erbij.

Krachtpatser

Ook de overige specificaties zijn indrukwekkend: een Intel Core i7-processor, 16GB werkgeheugen, een SSD met 512GB aan opslagcapaciteit. Ook is er een GeForce MX150 videokaart aanwezig. Krachtige specificaties en het indrukwekkende scherm zorgen ervoor dat de mogelijkheden uitgebreid zijn. Foto- en videobewerking is geen probleem, ook had ik veel virtuele machines nodig om de MateBook te laten zweten. Zelfs gamen op de MateBook X Pro is geen probleem. Zo heb ik zonder problemen GTA V in full-HD resolutie gespeeld, alleen merkte ik wel dat bij een resolutie van 3000 bij 2000 de framerate net even te laag was om de game soepel te spelen. Het komt echter niet vaak voor dat ik soepel kan gamen op een krachtige laptop die mooi ontworpen is (zonder een overdaad aan gekleurde logo’s en ledjes).

De fraaie metalen behuizing zorgt er echter wel voor dat de laptop erg warm kan worden als je deze het vuur aan de schenen legt. Tijdens het benchmarken kon ik mijn vingers bijna branden aan de linkerbovenzijde van de laptop. De MateBook heeft natuurlijk actieve koeling, die subtiel naar de zijkanten blaast. Maar soms lijkt dit ietsje te subtiel.

©PXimport

Windows 10 Home

Veel fabrikanten die laptops en pc’s met Windows 10 maken gooien het apparaat vol met bloatware, zoals McAfee virusscanners en andere onzinnige diensten. Dat is nog exclusief de onnodige apps die Microsoft zelf installeert. Op smartphones heeft Huawei er ook een handje van om te veel in te grijpen in Android met Huawei’s EMUI-skin.

Daarom valt het des te meer op dat Huawei je op bloatware-gebied met rust laat bij de MateBook X Pro. Daarmee is Huawei een voorbeeld voor andere fabrikanten als Asus en Acer. Het enige programma dat prominent aanwezig is, heet PC Manager en kan gebruikt worden om je hardware te testen en de drivers up te daten: een waardevolle aanvulling (die zich helaas wel wat vervelend tussen de klok en het notificatie-knopje in de taakbalk van Windows nestelt). Het is in ieder geval erg fijn dat je de kracht van deze laptop kunt inzetten voor de programma’s die je zelf wilt draaien.

©PXimport

©PXimport

Concurrenten

De MateBook X Pro mag een forse uitgave zijn, het is een goedkoper en veelzijdiger alternatief dan de Surface Laptop en Surface Book 2 van Microsoft. De Surface-varianten met vergelijkbare specificaties kunnen niet tippen aan de MateBook, en vooral de krachtige videokaart maakt de Huawei laptop veelzijdiger. Bovendien ben je met de MateBook X Pro klaar voor de toekomst, dankzij de aanwezigheid van usb-c-poorten, het is een enorme flater dat Microsoft deze nog altijd niet op de Surface Laptop heeft geplaatst.

Conclusie

De MateBook X Pro is een ongekend krachtige en mooie notebook. Ook het scherm is een positieve vermelding waard, waarmee de laptop een veelzijdig apparaat is: voor werk, media en gaming. Ondanks dat hij meer te bieden heeft dan zijn directe concurrenten is de prijs van 1900 euro wel behoorlijk slikken.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.