Waarschijnlijk heb je weleens van het Pieterpad gehoord: het is de bekendste wandelroute van Nederland. Maar ook voor fietsers is de route echt een aanrader. Als fietser volg je niet precies het wandeltraject (omdat je niet overal met de fiets mag rijden), maar de fietsroute voert wel door dezelfde streken en landschappen van Oost-Nederland. Tijd voor een kennismaking!

Lees ook: 🚗 + 🚲 Fietsendrager kiezen: dit moet je weten

De route in het kort

Het Pieterfietspad heeft een lengte van maar liefst 580 kilometer en voert van Pieterburen in Groningen naar de Sint-Pietersberg in Zuid-Limburg. De meeste fietsers kiezen voor de noord-zuid variant, maar natuurlijk kun je ook in Zuid-Limburg starten en in het hoge noorden eindigen. Om het de fietser makkelijk te maken, is het gehele traject uitgezet via de bekende fietsknooppunten. Dat maakt de route extra makkelijk te volgen.

Het overgrote deel van de fietsroute voert over andere paden dan de wandelroute. Je kunt dus geen directe vergelijking maken met het wandeltraject, maar dat neemt niet weg dat ook het Pieterfietspad landschappelijk zeer de moeite waard is. Eén overeenkomst is er wel: het Pieterfietspad doet ook alle etappeplaatsen van het Pieterpad aan. Hierdoor kun je op deeltrajecten ook een perfecte combi tussen wandelen en fietsen maken.     

De mooiste landschappen van Nederland

Het Pieterfietspad loopt door mooie gebieden in Oost-Nederland. In de provincie Groningen start de route in het wierdenlandschap. Dit is een open landschap met dorpen en gehuchten met karakteristieke boerderijen, die als groene eilandjes in het landschap liggen.

In Drenthe fiets je door het beekdallandschap rond de Drentsche Aa en over de Hondsrug. Via het natuurgebied Balloërveld en veel heiden en veengebieden gaat het richting Overijssel. Daar tref je het Vechtdal en de glooiende Sallandse Heuvelrug.

In de Achterhoek maak je kennis met het coulissenlandschap met zijn afwisselende vergezichten De wegen zijn er bijna nooit recht en om de zoveel tijd krijg je weer een ander panorama voorgeschoteld.

©Marc Venema

Dan kom je in de Gelderse Poort, het gebied tussen de stuwwal van het Montferland en Nijmegen. Het landschap verandert hier naar een rivierengebied met uiterwaarden en zandafgravingen. Daarna gaat de route omhoog naar de Groesbeekse stuwwal.

In Limburg fiets je door het Maasdal en het Maasheggenlandschap, het oudste cultuurlandschap van Nederland met heggen, weiden en poelen. Via Venlo gaat het langs de Duitse grens door een rustig tuinbouwgebied. Na de Swalm en Roer passeeer je de basiliek van Sint Odiliënberg en oude kloosters bij Sittard.

Een ander hoogtepunt is de ruïne van kasteel Montfort. Het laatste deel gaat door het Limburgse heuvelland met beekjes en dorpjes. Na Maastricht eindig je bij de Sint-Pietersberg met uitkijkpunt.

©Gina

Hoeveel tijd kost de route?

Het Pieterfietspad is onderverdeeld in etappes, maar je kunt de route natuurlijk op je eigen manier indelen. De doorsnee-fietser zal er ongeveer een week voor moeten uittrekken, maar afhankelijk van je conditie en tijd kan het ook sneller. Plan je een fietsvakantie, dan is de route in één keer te fietsen, maar je kunt hem ook verdelen in een aantal weekend- of dagtochten.

Waar kun je overnachten?

Onderweg zijn er allerlei overnachtingsmogelijkheden in hotels, pensions en B&B’s. Maar denk ook eens aan een overnachting bij Vrienden op de Fiets of een Nivon-huis. Wie het helemaal in stijl wil doen, neemt een tentje mee en strijkt neer op één van de vele campings op de route.

©Stichting Pieterpad

Documentatie over de route

Stichting Pieterpad heeft in september 2023 de fietsvariant van het Pieterpad gepresenteerd: het Pieterfietspad. De uitgave van het Pieterfietspad bestaat uit een set van twee kaarten (schaal 1:75.000) waarop de route is ingetekend. De kaarten zijn weer verdeeld in 20 deelkaarten. Op de kaarten vind je naast de fietsknooppunten ook toeristische informatie en bovendien 150 interessante kijkpunten. Deze kijkpunten worden beschreven in een apart boekje bij de kaartenset. Alles is opgeborgen in een functioneel mapje en te koop voor 19,90 euro.

Uitgeverij Elmar geeft al enige tijd de gids Fietsen langs het Pieterpad uit. Deze 240 pagina’s tellende uitgave van schrijver Ad Snelderwaard geeft aan de hand van 16 etappes een goed beeld van wat je onderweg te wachten staat. Bij iedere etappe vind je een uitgebreide beschrijving van de toeristische hoogtepunten en is er een ontmoeting met iemand uit de streek. Achter in de gids bevinden zich 16 genummerde kaarten die uitneembaar zijn. Ook geeft de gids een zeer uitgebreid overzicht van de overnachtingsadressen onderweg. De Elmar-gids is voor € 21,99 verkrijgbaar .

Leestip: Fietsroutes plannen met de Fietsersbond-app

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.