Becker is in Nederland niet echt een bekende navigatiefabrikant; in de wereld van de autohifi is het bedrijf bekender. Toch heeft Becker een reeks navigatiesystemen. Wij testen de 'Ferrari'-uitvoering, inclusief rode afwerking op de behuizing.

De Z250 is een rechthoekig kastje. Aan de linkerzijde bevindt zich een sd-kaartje met daarop de kaarten voor Europa en Amerika. Daarnaast zit een power/reset-schakelaar. De rechterzijde biedt twee usb-poorten (usb-a en usb mini-b) en een koptelefoonuitgang die tevens dienst doet als aansluiting voor de meegeleverde TMC-antenne. We zien ook nog een volumeregelaar en aan de voorzijde een knop met de tekst 'On'.

De achterzijde van het navigatiesysteem biedt een aantal aansluitpunten, die met een optionele kabel en cradle gebruikt kunnen worden om een mute-signaal naar de autostereo te sturen of juist audio naar het navigatiesysteem te zenden. Ook kan er een extra microfoon mee aangesloten worden, waardoor de hifi-integratie in de auto compleet is.

Het gebruik stelt niet zoveel voor. De meegeleverde cradle is behoorlijk lomp en niet zo prettig in het gebruik als die van concurrenten, maar doet waar hij voor bedoeld is. Wilt u gebruik maken van TMC, dan moet u de draadantenne aan uw voorruit bevestigen met de meegeleverde zuignapjes. Echt netjes ziet dat er niet uit. Voeding wordt geleverd via de usb mini-b-connector.

Becker maakt gebruik van de software van Navigon, maar het gaat om een oudere versie dan die we op Navigons recente apparaten terugzien. Eén van de mogelijkheden van de software is 'reality view'. Dit toont u wat u ziet op een snelwegafslag, maar werkt niet op andere afslagen. Elke keer als we met onze vinger op het touchscreen drukken krijgen we een prettig klikgeluid te horen. Een druk op de On-knop haalt ons weer uit de menu's.

We hebben meer moeite met het gebruik van de software dan op andere navigatiesystemen. Er zijn een aantal handige functies, zoals het instellen van drie categorieën poi's (points of interests) in een snel oproepbaar lijstje, zoals pinautomaten, benzinestations en restaurants. Zo kunt u snel naar deze plekken navigeren. Een split-screen display gebruikt de helft van het scherm om aanwijzingen weer te geven, de andere helft voor de kaartweergave.

Helaas krijgen wij het niet voor elkaar om de weergave van bepaalde poi-categorieën uit te schakelen, waardoor de kaartweergave nogal druk aandoet. Vervelender is dat de 3d-weergave tijdens het rijden lekker rustig oogt, maar het navigatiesysteem meteen terugspringt naar de 2d-weergave als u het menu oproept of een ander icoon aantikt.

Sommige opties zijn lastig te bedienen -- zo is het invoeren van het thuisadres erg lastig. In de meegeleverde quickstart-handleiding en in de handleiding op cd kunnen we hier niets over terugvinden. We krijgen het uiteindelijk wel voor elkaar, maar durven er geen geld op in te zetten dat we nog weten hoe we het voor elkaar hebben gekregen.

Met de bluetooth-ondersteuning zit het wel goed. De Z250 weet het adresboek van onze Nokia N95 over te nemen en laat zelfs de providernaam en signaalkwaliteit op het display zien. De kwaliteit van telefoongesprekken is in orde, maar het volume is niet hard genoeg. Wie veel onderweg belt kan beter even doorsparen voor de optionele cradle met aansluitigen voor de autoradio.

Extra's zijn een muziek-, video- en fotospeler. De usb-a-poort laat u usb-sticks aansluiten om de hier aanwezige mediabestanden af te spelen. Er is zelfs een 'mood light' (sfeerlampje) aan de zijkant aanwezig. Deze kunt u instellen op rood, blauw of uit. Onze Ferrari-uitvoering wordt daarbij nog eens geleverd met een aantal Ferrari-afbeeldingen.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Wie graag een Ferrari-navigatiesysteem wil of zwaar de nadruk legt op integratie met bestaande car-hifi moet dit systeem zeker eens bekijken, maar de software van de Z250 weet het niveau van de concurrentie niet te benaderen.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.