Als je bezoek hebt met een elektrische auto, is het wel zo handig als zij hun auto ook aan jouw laadpaal kunnen opladen. In dit artikel leggen we uit hoe je ervoor zorgt dat dat mogelijk is.

Instellingen

Bij een slimme laadpaal voor thuis krijg je vaak zelf de mogelijkheid om de toegangsopties aan te passen. Hoewel dat zeker geen garantie is, zijn de volgende drie opties vaak wel in zekere vorm aanwezig. De eerste noemen we voor het gemak maar even 'Volledig privé'. Hierbij kun je zelf kiezen welke laadpassen voor je laadpaal kunnen worden gebruikt, bijvoorbeeld door alleen de laadpassen van de inwoners van het huis te registreren. Bij deze optie is het voor bezoek niet mogelijk om aan jouw laadpaal te laden, tenzij je ze jouw laadpas leent. In dat geval draai je natuurlijk wel zelf op voor de kosten van het stroomverbruik. Er zijn overigens ook hightechlaadpalen die werken met gezichtsherkenning of vingerafdrukscans in plaats van laadpasjes, maar verder komt het op hetzelfde neer.

Kun je een laadpaal thuis laten plaatsen? Check hier het aanbod bij Coolblue.

Dan heb je de optie 'Semipubliek', waarbij iedereen met een laadpas van de laadpaal gebruik kan maken. Dit is waarschijnlijk de beste optie als je ook anderen de laadpaal wil laten gebruiken. Omdat ze hun eigen laadpas scannen, moeten ze ook zelf de laadkosten dekken. Let alleen wel op dat dit bij sommige laadpalen extra geld kan kosten. Daarbij moet je dan bijvoorbeeld een maandelijks abonnement nemen, waardoor de laadkosten automatisch worden verrekend. In sommige gevallen mag je zelf je kWh-tarief bepalen, in andere gevallen staat het tarief al vast (let op: een deel van het tarief wordt als transactiekosten ingehouden en krijg je dus niet terug).

Tot slot heb je nog de optie 'Open toegang'. Hierbij heb je geen pasjes nodig; je stopt gewoon de stekker in de auto en hij gaat laden. Dat is wel het makkelijkst – ook voor jezelf – maar bij deze optie zijn alle stroomkosten eveneens voor jouw rekening. Bovendien kan hierdoor in principe iedereen die dat wil zomaar je laadpaal gebruiken, vooral als deze zich in de buurt van de openbare weg bevindt. Bij sommige aanbieders is het mogelijk om in te stellen dat de gekozen optie slechts voor een beperkte tijd geldt (zoals een dag), zodat je niet kunt vergeten om de toegang na afloop weer te beperken.

©David Schunack

Verschilt per laadpaal

Zoals gemeld komen de genoemde opties weliswaar het meest voor, maar zeker niet alle laadpalen bieden ze (allemaal) aan. Laadpalen kunnen erg van elkaar verschillen, dus het is geen regel dat ze allemaal überhaupt toegangsopties bieden. De zogenoemde slimme laadpalen hebben wel een app of online portal dat je met je laadpaal kunt koppelen om bepaalde instellingen te wijzigen (wat dan moet worden vermeld op de productpagina en in de handleiding van de laadpaal). Maar als je een simpele ‘Plug & Charge’-lader gebruikt, kan het zo zijn dat je geen mogelijkheid hebt om de instellingen te wijzigen. Die palen laden namelijk gewoon direct op als er een stekker in gestoken wordt (oftewel, ze bieden alleen de ‘Open toegang’-optie). Dan is het dus alsnog mogelijk om bezoek aan je laadpaal te laten laden, maar het is niet de meest ideale oplossing.

Andere opties

Bij laadpalen waarbij je wel de instellingen kunt aanpassen, kunnen de opties zoals gezegd nogal verschillen. Zo biedt een aantal laadpalen slechts de optie om de beveiliging in of uit te schakelen. Dat houdt in dat je er handmatig voor moet kiezen om de beveiliging uit te schakelen als iemand je laadpaal wil gebruiken. Dat kan via een app of site, maar ook fysiek via een afstandsbediening, pasje, tag of sleutelschakelaar. Bij laatstgenoemde schakel je de stroom in door middel van een bijgeleverde sleutel.

©vladim_ka - stock.adobe.com

Andere laadpalen worden standaard geleverd met een masterlaadkaart en één of meerdere gebruikerskaarten. Laatstgenoemde kunnen bezoekers gebruiken om te laden, terwijl de masterkaart ook kan worden gebruikt om de laadpaal te (de)activeren. Er worden dan geen stroomkosten verrekend. Wil je dat wel doen, dan kun je via een online portal doorgaans een overzicht opvragen tussen het stroomverbruik van de bezoekers- en masterkaart, zodat je eventueel handmatig de kosten kunt verrekenen. Dat kan ook handig zijn als je je auto deels zakelijk gebruikt, zodat je de zakelijk opgeladen kWh’s gemakkelijk kunt scheiden van je privéverbruik.

Dus, samengevat: ja, het is vrijwel altijd mogelijk om bezoek aan jouw laadpaal te laten laden, maar hoe dat precies moet, verschilt flink per paal. Ook of je die vrije toegang nog enigszins kunt beperken, is zeer verschillend. Houd daar dus rekening mee bij het kiezen van een laadpaal.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.