Op het eerste gezicht lijkt de Galaxy S5 behoorlijk op zijn voorganger uit 2013. Maar met de Galaxy S5 zet Samsung volop in op biometrie. Maar is dit genoeg om de heftige concurrentie van HTC, Apple en Sony aan te kunnen?

Als je de Galaxy S5 en de Galaxy S4 naast elkaar legt, zie je aanvankelijk weinig verschil. Het formaat is vrijwel hetzelfde gebleven, hoewel de Galaxy S5 een tikje groter, dikker en zwaarder is.

Wanneer je het toestel in handen hebt, merk je dat de stroeve plastic achterkant ervoor zorgt dat de smartphone uitstekend in de hand ligt. Gek verschil ten opzichte van de Galaxy S4 is dat de ingebouwde thermometer juist weer ontbreekt op de Galaxy S5. Toch heb je niet het gevoel een toestel van zo'n 700 euro in handen te hebben. Dit komt vooral door de plastic afwerking die met name in de zilveren rand wat kitscherig overkomt. Een heel verschil met de HTC One M8 (review), die volledig van metaal is gemaakt en daardoor veel duurzamer overkomt.

©PXimport

Door de stroeve achterkant ligt de S5 lekker in de hand.

Vinger op het toestel

Bijzonder aan het toestel is dat er biometrische onderdelen aan toegevoegd zijn. Net als de iPhone 5s (review) is de home-knop aan de voorzijde voorzien van een vingerafdrukscanner, die je kunt gebruiken om het toestel te ontgrendelen, maar ook voor betalingen met PayPal. Aan de achterzijde is een hartslagmeter geplaatst onder de camera, waar zich ook de flitser bevindt.

Beide biometrische onderdelen komen echter niet helemaal prettig uit de verf. De vingerafdrukscanner werkt aardig nauwkeurig, maar heeft als groot nadeel dat je met je vinger recht naar beneden over de knop moet schuiven om je afdruk te laten herkennen. Hierdoor is het onmogelijk om het toestel met één hand te ontgrendelen, iets wat wel mogelijk is met de vingerafdrukscanner van Apple, waarbij je je vinger alleen maar op de knop hoeft te leggen. Dat maakt ontgrendelen van de Galaxy S5 met de vingerafdrukscanner ontzettend onhandig.

Wel is het mogelijk voor apps om de verificatie via de vingerafdrukscanner aan te spreken. De afdruk zelf is volgens Samsung veilig en onbereikbaar voor derden opgeslagen in het toestel. Een ingebouwde app die gebruikmaakt van de vingerafdrukscanner is dus PayPal. Op deze manier kun je via je mobiel aankopen doen of geld overmaken via de autorisatie van de vingerafdrukscanner.

©PXimport

Inloggen doe je door met je vinger recht naar beneden te schuiven.

Hoewel het probleemloos werkt is het natuurlijk wel de vraag of je ten eerste überhaupt je betalingsverkeer (al) via je smartphone wilt laten lopen, en ten tweede of je daar biometrie wel voor vertrouwt. Ten slotte moet je jezelf afvragen of je daarvoor ook met PayPal in zee wilt. Helaas is het niet mogelijk om via bijvoorbeeld iDeal in combinatie met de vingerafdrukscanner te betalen.

Hartslagmeter

Onder de camera aan de achterzijde is de hartslagmeter geplaatst. Om deze in het toestel aan te spreken moet je in de S Health-app wezen. Helaas zijn er geen andere apps die gebruik kunnen maken van de hartslagmeter. Om je hartslag te kunnen meten plaats je je vinger in het inhammetje onder de camera.

Helaas zijn er ook in de hartslagmeter wat mankementen terug te vinden. Allereerst in de nauwkeurigheid. Een meting van de rechterwijsvinger gaf meermaals tien slagen per minuut minder aan dan de linkerwijsvinger. Ook is de meting nogal een momentopname. Als je graag tijdens het sporten een indicatie wilt van je hartslagsnelheid moet je stoppen om een meting te kunnen doen. Een constante meting, waarbij je de opbouw van hartslagsnelheid opmeet is voor sporters veel waardevoller.

©PXimport

Bij de linkerwijsvinger wordt binnen een tijdsspanne van vijftien seconden een lagere hartslag gemeten dan bij de rechter.

Spetterend beeldscherm

Als je de specificaties van de S4 naast die van de S5 legt, dan zou je denken dat hetzelfde full-hd schermpaneel is gebruikt. Het scherm van de Galaxy S5 is echter een stuk helderder dan die van zijn voorganger en zelfs helderder dan zijn directe concurrenten. Hierdoor is in fel zonlicht ook probleemloos van het scherm af te lezen. De kleurweergave en scherpte is vanouds prettig, waardoor YouTube- of Netflixfilmpjes van het scherm afspatten.

Net als alle overige hardware is ook de camera verbeterd. In totaal telt de sensor 16 megapixel. Meer dan genoeg om erg scherpe foto's af te leveren. Net als de camera's van de vorige Galaxy S-toestellen presteert de camera uitstekend onder goede lichtomstandigheden. Met de zon in de rug zijn foto's vaak bijzonder gedetailleerd en scherp. Onder moeilijkere lichtomstandigheden, vooral binnen met een beetje kunstlicht, laat de camera het echter een beetje afweten ten opzichte van bijvoorbeeld de HTC One M8, Lumia 1020 en iPhone 5s.

©PXimport

De zilverkleurige rand voelt een beetje goedkoop aan.

Erg positief zijn we echter over de hdr-functie. Bij een hdr-foto worden meerdere foto's met verschillende lichtwaardes genomen (donker, normaal en licht) en samengevoegd tot één geheel. Als je bijvoorbeeld met de hdr-functie aan een foto vanuit de huiskamer naar buiten neemt, is het huiskamerdeel op de foto goed zichtbaar, evenals het buitendeel.

Hoewel deze hdr-functie terug te vinden is op vrijwel alle smartphones, toont de Galaxy S5 op het scherm al hoe het eindresultaat van de foto met hdr-functie gaat zijn voordat je de foto maakt. In praktijk blijkt dit bijzonder handig en heb je zonder teveel geëxperimenteer de mooiste foto. Ook scherpstellen gaat ontzettend vlot, waardoor de Galaxy S5 de ultieme richt-en-schiet camera heeft.

TouchWiz

Samsung heeft er een handje van om zijn smartphones en tablets vol te stoppen met functies, apps en handigheidjes. In de Galaxy S5 is dat niet anders. Verschil is wel dat men bij Samsung alles netjes heeft opgeruimd en het uiterlijk consistenter en strakker heeft gemaakt.

©PXimport

Samsung heeft grote wijzigingen doorgevoerd in de TouchWiz-software.

Het Android 4.4-besturingssysteem is wel flink onder handen genomen. In het startscherm is een magazine-achtig nieuwsoverzicht opgenomen dat lijkt op HTC's Blinkfeed. Instellingen zijn te wijzigen via ronde icoontjes en het aantal voorgeïnstalleerde apps is een stuk acceptabeler dan bij de vorige Galaxy-smartphones. Alhoewel we nog steeds twee browsers en twee verschillende applicatiewinkels terugvinden.

©PXimport

MyMagazine toont je op een Flopboard-achtige manier het nieuws op je startscherm

Hoewel alles overzichtelijker en mooier oogt, geldt dat helaas niet voor het instellingenscherm. Het is duidelijk te zien dat het instellingenscherm de mat is waar Samsung de overdaad aan alle mogelijkheden en opties onder heeft geveegd.

Conclusie

De Galaxy S5 is een uitstekende smartphone, die je iedereen kunt aanbevelen. De betere specificaties, het superheldere scherm, de snelle camera (en -functies), opgeruimde TouchWiz, goede accuduur, waterdichte behuizing, het zijn duidelijke verbeteringen. Dat gezegd hebbende moeten we wel bekennen dat we toch iets teleurgesteld zijn. We missen een beetje een Galaxy-toestel dat met kop en schouders boven de concurrentie uitsteekt qua specificaties en innovatie. De biometrische functies zijn een grappige gimmick, maar slaan de plank mis als echt nuttige toevoeging. De Galaxy S5 komt, ook door het vergelijkbare uiterlijk, een beetje over als een luxe editie van de Galaxy S4.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.