Op het eerste gezicht lijkt de Galaxy S5 behoorlijk op zijn voorganger uit 2013. Maar met de Galaxy S5 zet Samsung volop in op biometrie. Maar is dit genoeg om de heftige concurrentie van HTC, Apple en Sony aan te kunnen?

Als je de Galaxy S5 en de Galaxy S4 naast elkaar legt, zie je aanvankelijk weinig verschil. Het formaat is vrijwel hetzelfde gebleven, hoewel de Galaxy S5 een tikje groter, dikker en zwaarder is.

Wanneer je het toestel in handen hebt, merk je dat de stroeve plastic achterkant ervoor zorgt dat de smartphone uitstekend in de hand ligt. Gek verschil ten opzichte van de Galaxy S4 is dat de ingebouwde thermometer juist weer ontbreekt op de Galaxy S5. Toch heb je niet het gevoel een toestel van zo'n 700 euro in handen te hebben. Dit komt vooral door de plastic afwerking die met name in de zilveren rand wat kitscherig overkomt. Een heel verschil met de HTC One M8 (review), die volledig van metaal is gemaakt en daardoor veel duurzamer overkomt.

©PXimport

Door de stroeve achterkant ligt de S5 lekker in de hand.

Vinger op het toestel

Bijzonder aan het toestel is dat er biometrische onderdelen aan toegevoegd zijn. Net als de iPhone 5s (review) is de home-knop aan de voorzijde voorzien van een vingerafdrukscanner, die je kunt gebruiken om het toestel te ontgrendelen, maar ook voor betalingen met PayPal. Aan de achterzijde is een hartslagmeter geplaatst onder de camera, waar zich ook de flitser bevindt.

Beide biometrische onderdelen komen echter niet helemaal prettig uit de verf. De vingerafdrukscanner werkt aardig nauwkeurig, maar heeft als groot nadeel dat je met je vinger recht naar beneden over de knop moet schuiven om je afdruk te laten herkennen. Hierdoor is het onmogelijk om het toestel met één hand te ontgrendelen, iets wat wel mogelijk is met de vingerafdrukscanner van Apple, waarbij je je vinger alleen maar op de knop hoeft te leggen. Dat maakt ontgrendelen van de Galaxy S5 met de vingerafdrukscanner ontzettend onhandig.

Wel is het mogelijk voor apps om de verificatie via de vingerafdrukscanner aan te spreken. De afdruk zelf is volgens Samsung veilig en onbereikbaar voor derden opgeslagen in het toestel. Een ingebouwde app die gebruikmaakt van de vingerafdrukscanner is dus PayPal. Op deze manier kun je via je mobiel aankopen doen of geld overmaken via de autorisatie van de vingerafdrukscanner.

©PXimport

Inloggen doe je door met je vinger recht naar beneden te schuiven.

Hoewel het probleemloos werkt is het natuurlijk wel de vraag of je ten eerste überhaupt je betalingsverkeer (al) via je smartphone wilt laten lopen, en ten tweede of je daar biometrie wel voor vertrouwt. Ten slotte moet je jezelf afvragen of je daarvoor ook met PayPal in zee wilt. Helaas is het niet mogelijk om via bijvoorbeeld iDeal in combinatie met de vingerafdrukscanner te betalen.

Hartslagmeter

Onder de camera aan de achterzijde is de hartslagmeter geplaatst. Om deze in het toestel aan te spreken moet je in de S Health-app wezen. Helaas zijn er geen andere apps die gebruik kunnen maken van de hartslagmeter. Om je hartslag te kunnen meten plaats je je vinger in het inhammetje onder de camera.

Helaas zijn er ook in de hartslagmeter wat mankementen terug te vinden. Allereerst in de nauwkeurigheid. Een meting van de rechterwijsvinger gaf meermaals tien slagen per minuut minder aan dan de linkerwijsvinger. Ook is de meting nogal een momentopname. Als je graag tijdens het sporten een indicatie wilt van je hartslagsnelheid moet je stoppen om een meting te kunnen doen. Een constante meting, waarbij je de opbouw van hartslagsnelheid opmeet is voor sporters veel waardevoller.

©PXimport

Bij de linkerwijsvinger wordt binnen een tijdsspanne van vijftien seconden een lagere hartslag gemeten dan bij de rechter.

Spetterend beeldscherm

Als je de specificaties van de S4 naast die van de S5 legt, dan zou je denken dat hetzelfde full-hd schermpaneel is gebruikt. Het scherm van de Galaxy S5 is echter een stuk helderder dan die van zijn voorganger en zelfs helderder dan zijn directe concurrenten. Hierdoor is in fel zonlicht ook probleemloos van het scherm af te lezen. De kleurweergave en scherpte is vanouds prettig, waardoor YouTube- of Netflixfilmpjes van het scherm afspatten.

Net als alle overige hardware is ook de camera verbeterd. In totaal telt de sensor 16 megapixel. Meer dan genoeg om erg scherpe foto's af te leveren. Net als de camera's van de vorige Galaxy S-toestellen presteert de camera uitstekend onder goede lichtomstandigheden. Met de zon in de rug zijn foto's vaak bijzonder gedetailleerd en scherp. Onder moeilijkere lichtomstandigheden, vooral binnen met een beetje kunstlicht, laat de camera het echter een beetje afweten ten opzichte van bijvoorbeeld de HTC One M8, Lumia 1020 en iPhone 5s.

©PXimport

De zilverkleurige rand voelt een beetje goedkoop aan.

Erg positief zijn we echter over de hdr-functie. Bij een hdr-foto worden meerdere foto's met verschillende lichtwaardes genomen (donker, normaal en licht) en samengevoegd tot één geheel. Als je bijvoorbeeld met de hdr-functie aan een foto vanuit de huiskamer naar buiten neemt, is het huiskamerdeel op de foto goed zichtbaar, evenals het buitendeel.

Hoewel deze hdr-functie terug te vinden is op vrijwel alle smartphones, toont de Galaxy S5 op het scherm al hoe het eindresultaat van de foto met hdr-functie gaat zijn voordat je de foto maakt. In praktijk blijkt dit bijzonder handig en heb je zonder teveel geëxperimenteer de mooiste foto. Ook scherpstellen gaat ontzettend vlot, waardoor de Galaxy S5 de ultieme richt-en-schiet camera heeft.

TouchWiz

Samsung heeft er een handje van om zijn smartphones en tablets vol te stoppen met functies, apps en handigheidjes. In de Galaxy S5 is dat niet anders. Verschil is wel dat men bij Samsung alles netjes heeft opgeruimd en het uiterlijk consistenter en strakker heeft gemaakt.

©PXimport

Samsung heeft grote wijzigingen doorgevoerd in de TouchWiz-software.

Het Android 4.4-besturingssysteem is wel flink onder handen genomen. In het startscherm is een magazine-achtig nieuwsoverzicht opgenomen dat lijkt op HTC's Blinkfeed. Instellingen zijn te wijzigen via ronde icoontjes en het aantal voorgeïnstalleerde apps is een stuk acceptabeler dan bij de vorige Galaxy-smartphones. Alhoewel we nog steeds twee browsers en twee verschillende applicatiewinkels terugvinden.

©PXimport

MyMagazine toont je op een Flopboard-achtige manier het nieuws op je startscherm

Hoewel alles overzichtelijker en mooier oogt, geldt dat helaas niet voor het instellingenscherm. Het is duidelijk te zien dat het instellingenscherm de mat is waar Samsung de overdaad aan alle mogelijkheden en opties onder heeft geveegd.

Conclusie

De Galaxy S5 is een uitstekende smartphone, die je iedereen kunt aanbevelen. De betere specificaties, het superheldere scherm, de snelle camera (en -functies), opgeruimde TouchWiz, goede accuduur, waterdichte behuizing, het zijn duidelijke verbeteringen. Dat gezegd hebbende moeten we wel bekennen dat we toch iets teleurgesteld zijn. We missen een beetje een Galaxy-toestel dat met kop en schouders boven de concurrentie uitsteekt qua specificaties en innovatie. De biometrische functies zijn een grappige gimmick, maar slaan de plank mis als echt nuttige toevoeging. De Galaxy S5 komt, ook door het vergelijkbare uiterlijk, een beetje over als een luxe editie van de Galaxy S4.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.