Met de Punkt MP02-telefoon kun je op een eigen manier ontkoppelen van een drukke samenleving. Deze zogenaamde dumbphone biedt een hoop dingen niet aan (en dat is in veel gevallen maar goed ook), en dankzij de focus op privacy heeft die een mooie troef achter de hand. De telefoon kost 329 euro.

Het is geen geheim dat we allemaal te vaak en te lang met onze smartphones bezig zijn. Als je dat zat bent, kun je daar wat aan doen. Je kunt je smartphone op specifieke manieren instellen of bijvoorbeeld investeren in toestellen als de Light Phone II of deze Punkt MP02. Dit toestel is al een tijdje verkrijgbaar; maar omdat we met ID.nl aandacht willen besteden aan alle facetten van de techwereld, en daarin niemand willen overslaan, leggen we deze dumbphone nu onder de loep. Een dumbphone is een telefoon waar je mee kunt bellen, sms’en en simpele taken mee uitvoert.

Punkt MP02 laat een positieve eerste indruk achter

De Punkt MP02 doet precies dat. Je kunt geen apps voor dit toestel downloaden, maar dat betekent niet dat er helemaal geen extra functionaliteit aanwezig is. Naast de bel- en sms-functies, kun je ook rekenen op een rekenmachine, een notitieblok (helaas zonder stemaansturing), agenda en een klok. Je gaat dus echt terug naar de basis. Wanneer je het toestel inschakelt en naar het thuisscherm gaat, zie je alleen de tijd en datum staan – meer niet. Het is ontzettend rustig voor je ogen en je hersenen en je wordt niet constant verleid om bepaalde handelingen uit te voeren. Want je kunt niets.

Je kunt geen games opstarten. Je kunt geen browser gebruiken. Je kunt niet snel even iets opzoeken of stiekem je mail checken op vakantie of in het weekend. Dat kan allemaal niet. En als je dit toestel op het oog hebt, dan wil je dat waarschijnlijk niet. In de dagelijkse ervaring laat Punkt MP02 meteen een positieve indruk achter. De software, gebaseerd op Android 8.1, is opgeruimd, netjes en rustig en laat witte letters zien op een zwarte achtergrond. Het scherm kan kleuren weergeven, maar die zie je alleen wanneer iemand je een foto of afbeelding stuurt via een berichtje.

Lees ook: smartphone detox, een maand zonder smartphone

Oude Android-versie baart zorgen

Nu baart de Android-versie nog veel zorgen. Dit is inmiddels een flink verouderde versie, dus hoe veilig kan het systeem dan zijn? Nou, we hebben navraag gedaan bij Punkt en die legt uit dat het met de online veiligheid wel goed zit. De telefoon beschikt niet over een browser of andere manier waarop je ongecontroleerd het internet kunt bereiken. Daarnaast ziet de fabrikant de software-omgeving als een soort afgesloten tuin. Los van de weinige apps die je kunt downloaden (zoals Signal-vork Pigeon) is er geen manier om aan extra content op het toestel te komen.

Het besturingssysteem is goed dichtgetimmerd. Je kunt als gebruiker geen ontwikkelaarsopties (en daarmee experimentele functies) aanzetten, je kunt geen data aanpassen en kunt ook geen apps side-loaden (een methode waarbij je apps buiten een app store om installeert). Verder is het zo dat de communicatie tussen de server van Punkt en het toestel versleuteld is en dat elke software-update wordt gescand op malware en virussen, voordat die bij gebruikers aankomt. Tot slot kun je ook geen phishing-linkjes openen die eventueel via sms binnenkomen, vanwege het gebrek aan een browsers.

“De MP02 begon met Android 8.1, maar beschikt inmiddels over een op maat gemaakte, afgesloten besturingssysteem”, aldus een ontwikkelaar van Punkt. “Mettertijd heeft de software veel updates gehad, waardoor die kon groeien en veiliger geworden is. Je zou het systeem daarom niet als achterhaald of oud moeten bestempelen, maar meer als een oud en wijs systeem.” Voor nu is het in elk geval uitgesloten dat de Android-versie er ooit op vooruitgaat. Maar een opvolger van de telefoon sluit de fabrikant niet uit. Daar heeft het bedrijf echter nog niets over bekendgemaakt.

Minimalistisch design

Naast een minimalistische benadering ten aanzien van de software, zien we hetzelfde bij de hardware. Belangrijke specificaties zijn de usb-c-poort onderop, waardoor je ook andere opladers kunt gebruiken, en de 4g-verbinding voor het bellen. Daarmee is de Punkt MP02 modern op de punten die ertoe doen. Oudere g-netwerken houden op een gegeven moment op te bestaan, en dan is elke telefoon zonder 4g nagenoeg waardeloos. Verder kom je lekker ouderwetse knoppen tegen, en moet je meerdere keren op hetzelfde cijfers drukken om een bepaalde letter te kunnen gebruiken.

Typen via T9, zoals je dat noemt, is voor een oudere generatie prima. Maar ik kan me voorstellen dat jongere mensen hier flink aan moeten wennen. Hoewel de knopjes lekker klikken, duurt het wel even voordat je een bericht ingetikt hebt. Daardoor ben je sneller geneigd iemand even snel een belletje te geven. Links van het toetsenbord zitten nog navigatieknoppen, waarmee je door het menu scrolt of snel toegang krijgt tot je berichten of contacten. Wat ik wel echt mis zijn fysieke volumeknoppen. Als je iets of iemand harder wil horen, dan moet je het menu induiken en de opties opzoeken.

De Punkt MP02 ligt lekker in de hand en is perfect met één hand te bedienen. Zeker wanneer je simpelweg een telefoongesprek aanneemt of even iets wil instellen. Typen met één hand gaat wat langzaam. De telefoon is niet breed genoeg om comfortabel met twee handen vast te houden; en de knoppenindeling werkt daar ook niet aan mee. Het is duidelijk dat de ontwerper wil dat je dit ding zo weinig als mogelijk gebruikt. Je kunt dit zien als nadelen, maar hiermee behaal je wel het doel van die telefoon links te laten liggen. Je hoeft er immers niet mee bezig te zijn.

Twee moderne functies

De Punkt MP02 heeft twee moderne functies waar ik blij mee ben. Je kunt dit apparaat als een hotspot voor andere devices gebruiken, zoals een laptop. Toegegeven, de internetverbinding is ontzettend traag, maar je bent in elk geval niet overgeleverd aan openbare wifi-netwerken als je even iets op je laptop moet doen en je onderweg bent. Ook goed om te weten overigens: de dumbphone ondersteunt bluetooth, waardoor je er headsets op kunt aansluiten. Er is geen koptelefoonaansluiting, maar je kunt nog steeds handsfree bellen indien nodig.

De andere functie waar ik heel blij mee ben, is ondersteuning voor Signal (met een omweg). Signal is een beveiligde communicatiedienst waarmee je berichten kunt versturen en ontvangen, en mee kunt bellen. De verbinding is altijd versleuteld en dus veilig. Sms’jes kunnen bijvoorbeeld onderschept worden. Maar bij berichten die je via Signal verstuurt, gebeurt dat niet zomaar. Signal is niet als app beschikbaar op deze telefoon, maar je kunt hiervoor wel Pigeon activeren. Dit doe je via simpelweg via het menu. Na een korte installatie kun je communiceren met mensen die de Signal-app gebruiken.

Je contactpersonen gebruiken Signal waarschijnlijk op een smartphone en kunnen je daardoor foto’s en afbeeldingen sturen. Zelf kun je dat niet, maar je kunt die wel bekijken op het kleurendisplay. Naast berichten en telefoontjes, kun je ook stemberichten inspreken en zelfs berichten naar jezelf versturen. Daarmee verandert de Punkt MP02 in één klap in een soort digitale kluis voor je communicatie en persoonlijke notities. Het bedrijf heeft dus niet alleen minimalisme hoog in het vaandeel staan, maar hecht ook ontzettend veel waarde aan digitale privacy. Heel fijn.

Missende functies op de Punkt MP02

Dat gezegd hebbende, mis ik toch wat functies op de Punkt MP02. Zo kun je geen qr-codes weergeven (net als op de Light Phone II, overigens). Als je naar een concert of festival gaat en je liever geen dure smartphone meeneemt, of dit je standaardtelefoon is, dan moet je dus kaartjes printen. Ook zou het fijn zijn als de telefoon iets van een navigatiesysteem heeft, voor de momenten waarop je even niet weet waar je heen moet gaan. Er is een gps-chip aanwezig, dus dit had qua hardware gekund. Verder is het jammer dat er geen cloudsynchronisatie voor je agenda of contacten is.

Toegegeven, dit zijn al behoorlijk luxe dingen die ik opnoem. Maar ik merk wel dat het in de weg zit voor het dagelijkse gebruik. Aan de andere kant is dit misschien een soort stuiptrekking die ik ervaar. Want ik vind het blijkbaar belangrijk om constant m’n agenda te kunnen checken, helemaal als je iets wil afspreken. Terwijl je natuurlijk ook nog ergens later op kunt terugkomen, of even achter de computer kunt duiken om je planning te bekijken. Het grappige aan dit soort telefoons is: je wordt heel bewust van de manier waarop je je smartphone al die jaren gebruikt hebt.

Punkt MP02 kopen of niet?

Met een accuduur van twee tot drie dagen (afhankelijk van gebruik), een minimalistische interface en een doeltreffend design kunnen we de telefoon aan iedereen aanbevelen die wil ontkoppelen van de digitale wereld. De verouderde Android-versie baart nog wat zorgen, maar het lijkt er in elk geval op dat Punkt er alles aan doet om de telefoon veilig te houden. Het typen is even wennen, je hebt geen routenavigatie en het is jammer dat er geen volumeknoppen zijn, maar dat zijn de grootste struikelblokken. Voor de rest zorgt het toestel ervoor dat je minder met je telefoon bezig bent.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.