Relatief kort na de introductie van de OnePlus 10 Pro verschijnt er een 10T. Geen beter model met een hogere prijs, maar een voordeligere keuze die op sommige specificaties inlevert. Maar gek genoeg op andere punten wel beter is dan de 10 Pro. In deze OnePlus 10T review lees je voor wie de smartphone een goede keuze is.

OnePlus bracht de 10T eind augustus uit voor een adviesprijs vanaf 699 euro. Voor dat bedrag krijg je het model met 8 GB werkgeheugen en 128 GB opslaggeheugen. Er is ook een duurder model a 799 euro met liefst 16 GB werkgeheugen en 256 GB opslaggeheugen. Dat laatste model heb ik drie weken getest voor deze OnePlus 10T review. 

Ontwerp: flitsend, maar mist functies 

Het ontwerp van de 10T doet veel denken aan de OnePlus 10 Pro. Dat is niet gek en naar mijn mening ook niet erg, want de telefoon ziet er fraai uit. Al moet de glimmende afwerking je liggen. Minder prettig is dat de smartphone niet zo stevig blijkt als veel concurrenten. In een marteltest van een bekende YouTuber breekt de OnePlus 10T, waar veel andere dure smartphones heel blijven. Hoewel de test extremer is dan dagelijks gebruik, is het jammer dat de 10T het onderspit delft. Helemaal omdat de 10 Pro begin dit jaar ook brak.

Ten opzichte van de 10 Pro is de behuizing van de 10T wat veranderd, maar voor jou als gebruiker niet in positieve zin. Zo kan de 10T niet draadloos opladen (de 10 Pro wel) en is mist het toestel een afwerking die water en stof gegarandeerd buiten houdt. De twee functies lijken wegbezuinigd, maar dat zou gezien de adviesprijs gek zijn. Vrijwel alle concurrerende smartphones zijn namelijk wel water- en stofdicht en kunnen ook draadloos opladen.

©PXimport

De OnePlus 10T mist net als veel alternatieve modellen (jammer genoeg) een 3,5mm-audiopoort en laadt op via een usb-c-poort. Daar kun je ook geschikte oordopjes op aansluiten. Het toestel weegt 203 gram; gemiddeld voor dit type smartphone. De dikte van 8,8 millimeter is ook gebruikelijk. 

Opmerkelijk is dat de OnePlus zonder Alert Slider komt. Dit schuifje laat je eenvoudig wisselen tussen volume, trillen en stil en zit al jaren op dure OnePlus-telefoons. OnePlus zegt dat de Alert Slider simpelweg niet paste in de 10T maar belooft tegelijkertijd het schuifje terug te brengen in nieuwe smartphones. De 10T is op dit vlak dus een vreemde eend in de bijt. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Fraai scherm

Over het scherm van de OnePlus 10T valt eigenlijk niet te klagen. Zoals je in dit prijssegment mag verwachten heeft de smartphone een kleurrijk en fel amoled-scherm dat een scherpe Full-HD-resolutie toont. De maximale verversingssnelheid bedraagt 120 Hz, goed voor soepel beeld. Je kunt de verversingssnelheid ook lager instellen.

Achter het scherm zit een snelle en accurate vingerafdrukscanner. De positie is alleen nogal laag; voor sommigen waarschijnlijk te laag. In het scherm zit een kleine inkeping voor de selfiecamera. Een bekende en fijne oplossing als je het mij vraagt. 

©PXimport

Hardware voor gamers 

De specificaties van de OnePlus 10T zijn indrukwekkend. Het toestel draait op een Qualcomm Snapdragon 8+ Gen1-processor, die wat sneller en energiezuiniger is dan de 8 Gen 1-chip uit de OnePlus 10 Pro. De plus-versie is de snelste processor waar fabrikanten op moment van schrijven uit kunnen kiezen. Het is fijn dat OnePlus dat doet.

Geholpen door minimaal 8 GB smartphone is de smartphone lekker vlot. Het door mij geteste 16GB-model vliegt door apps en games heen, ook als ik er veel open heb op de achtergrond. Ik vraag mij wel af wat de meerwaarde is van 16 G ten opzichte van bijvoorbeeld 12 GB - de maximale configuratie in de 10 Pro. Die smartphone heb ik ook gebruikt en ik heb het idee dat de meeste gebruikers weinig tot geen verschil zullen merken tussen 12 en 16 GB.

Gamers misschien wel, redeneert OnePlus. De smartphone moet hen extra aanspreken met zijn snelle processor, overdreven veel werkgeheugen en geavanceerde koeling. Tijdens het spelen van zware games blijft de 10T relatief koel in mijn handen.

Het toestel heeft ook alle specificaties aan boord die je anno 2022 verwacht van een topmodel. Denk aan ondersteuning voor wifi 6, bluetooth 5.2, NFC en 5G-internet. OnePlus belooft een optimale wifiverbinding via een aangepast antennesysteem en hoewel ik dat lastig kan testen zonder labapparatuur, kan ik zeggen dat de 10T ‘gewoon goed’ verbinding maakt met mijn wifi thuis. 

©PXimport

Snelladen steelt de show 

In de OnePlus 10T zit een 4800mAh-accu. Een gebruikelijke grootte voor dit type smartphone en de accuduur is daarom - zoals verwacht - prima. Ik kan met mijn redelijk intensieve gebruik probleemloos een lange dag met de 10T doen. Daarna of anders echt de volgende ochtend moet de smartphone aan de oplader.

En dat is waar voor OnePlus de show begint. In de doos van de 10T zit namelijk een zeer krachtige 150watt-oplader. Een grote adapter met een dikke, afneembare, usb-c-kabel die de accu in een minuut of twintig van 0 naar 100 procent oplaadt. Dat is bijzonder snel. Na tien minuten opladen heb je genoeg stroom om weer een werkdag vooruit te kunnen. OnePlus belooft dat de snelllader heel weinig impact heeft op de slijtage van de accu in vergelijking met een langzamere oplader. Dat is lastig te testen in drie weken en zal moeten blijken uit gebruikerservaringen na een jaar of twee.

Het verschil in opladen met de OnePlus 10 Pro is overigens beperkt. Die telefoon komt met een 80watt-oplader die de 5000mAh-accu in dertig minuten volledig oplaadt. Dat de 10T wat sneller is is natuurlijk leuk meegenomen, maar hoeveel waarde hecht je aan die paar minuten verschil? 

©PXimport

©PXimport

Oplaadbeperkingen

Als gezegd kan de 10T niet draadloos opladen. Sommigen zal dat weinig uitmaken, anderen - zoals ik - vinden het jammer en een gemis gelet op de verkoopprijs van de smartphone. Wat ik ook jammer vind is dat de 150watt-oplader beperkt is in mogelijkheden. Zo kan hij via ingebouwde PD-ondersteuning andere usb-c-apparaten opladen met maximaal 45 watt. Dat is voldoende voor veel Apple MacBooks en lichtgewicht Windows-laptops, maar onvoldoende voor bijvoorbeeld mijn Dell-laptop die minimaal 65 watt nodig heeft om op te laden. Ik hoop dat OnePlus zijn volgende oplader van 150 watt (of meer) ook hogere PD-ondersteuning geeft. 

©PXimport

Camera's zijn niets bijzonders

Het camera-eiland op de achterkant van de OnePlus 10T ziet er indrukwekkend uit, maar huisvest geen bijzondere cameralenzen. Die eenvoudige conclusie kun je trekken op basis van de specificaties en de praktijkervaring. De camera-opstelling omvat een primaire camera (50 megapixel), een groothoeklens (8 megapixel) en een macrocamera van een schamele 2 megapixel. Die macrolens doet wat ie belooft maar levert geen bijster mooie foto’s af. Hieronder vind je een paar voorbeelden.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De hoofdcamera is overdag prima zonder op te vallen. In dit prijssegment maken smartphones van Google (zoals de Pixel 6) en Samsung Galaxy S21 FE fraaiere foto’s. Die toestellen hebbben ook een betere groothoekcamera. Die van de OnePlus 10T schiet regelmatig overbelichte plaatjes, bijvoorbeeld met een praktisch witte achtergrond. Zonde, zeker gezien de prijs.

Koop de OnePlus 10T dus niet voor zijn camera’s. En dat komt niet alleen door het ontbreken van het Hasselblad-logo. OnePlus en Hasselblad werkten voor bijvoorbeeld de 10 Pro samen op cameravlak, maar qua fotografie en videografie moet ook de 10 Pro concurrenten zoals de Apple iPhone 13 en eerder genoemde Google Pixel 6. Het Hasselblad-logo is overigens om financiële redenen weggelaten op de 10T.

Hieronder vind je wat foto’s van de hoofdcamera en groothoekcamera van de OnePlus 10T, met rechts een digitale zoom-foto.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software: meer Oppo dan OnePlus

Steevast het laatste onderdeel in smartphonereviews is de software. Een interessant punt als ik tegenwoordig OnePlus-telefoons test, want de software is flink veranderd ten opzichte van vier jaar geleden. Toen gebruikte OnePlus nog zijn eigen OxygenOS-schil over Android. OxygenOS was nauwelijks aangepast ten opzichte van de standaard Android-versie van Google en bevatte enkel wat handige functies om de software te personaliseren. 

Door de fusie met zusterbedrijf Oppo gebruikt OnePlus nu andere software over Android. Weliswaar heet die nog steeds OxygenOS (versie 12 inmiddels), in de praktijk is de software bijna een kopie van Oppo’s ColorOS-schil. Wat betekent dat OxygenOS visueel erg aanwezig is met kleurrijke menu’s, veel meegeleverde apps en allerlei instellingen die bedoeld zijn om het gebruiksgemak van de smartphone te vergroten. 

Hoewel lastig objectief te beoordelen heb ik zelf sterk het idee dat het merendeel van de (langere) OnePlus-gebruikers terugverlangt naar OxygenOS van een paar jaar geleden. 

©PXimport

Dat lijkt niet te gaan gebeuren en dus is het slikken of een ander merk kiezen. Een ander merk kiezen zou ik ook doen als je zo lang mogelijk updates wil ontvangen. OnePlus belooft dat de 10T, nu met Android 12, drie versie-updates krijgt en vier jaar beveiligingsupdates ontvangt. Google belooft vijf jaar beveiligingsupdates. Apple rolt minimaal vijf jaar versie- en beveiligingsupdates uit naar iPhones. Premium Samsung-smartphones krijgen vier versie-updates en vijf jaar beveiligingsupdates. 

OnePlus kan - als het wil - zijn updatebeleid dus verbeteren. De vraag is of dat gaat gebeuren. Als je de 10T overweegt, moet je uitgaan van het updatebeleid dat nu geldt.

Conclusie: OnePlus 10T kopen? 

De OnePlus 10T is een smartphone die duidelijke compromissen sluit om tot een lagere verkoopprijs te komen dan de OnePlus 10 Pro. Zo kan de smartphone niet draadloos opladen, is de behuizing niet water- en stofdicht en zijn de camera’s minder goed. Op een paar vlakken is de 10T echter juist beter dan zijn duurdere broer. Hij kan sneller opladen en heeft een nieuwere processor. Onder de streep zal de 10T - denk ik - meer mensen aanspreken dan de 10 Pro omdat hij goedkoper is en nog steeds veel functies biedt. 

In vergelijking met concurrentie van andere merken is de 10T niet de beste allrounder. Een Samsung Galaxy S21 FE bijvoorbeeld is veelzijdiger en krijgt veel langer updates. En Google’s Pixel 6 biedt veel betere camera’s en krijgt ook beduidend langer updates. Ook Apple’s iPhone 13 is een interessante optie vanwege zijn completere functies en langere updateondersteuning.

Deze smartphones lijken mij betere keuzes voor het grote publiek, waar de OnePlus 10T vooral interessant is voor wie een telefoon zoekt die heel snel is en ook nog eens heel snel oplaadt. Gamers bijvoorbeeld - niet geheel verrassend een doelgroep waar OnePlus zelf ook sterk op inzet. 

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.