In tegenstelling tot de reguliere iPhone 14 heeft de iPhone 14 Pro wel wat nieuwe snufjes aan boord. Zowel zichtbaar als onzichtbaar. Maar toch laat Apple een steek vallen, je leest er meer over in de iPhone 14 Pro Max review.

De Pro-serie van de iPhone had echt wat liefde nodig van Apple. De iPhone 12- en iPhone 13-series van de vorige jaren waren eigenlijk zo goed dat een keuze voor een Pro-model niet te rechtvaardigen viel. Tenzij je veel plezier beleeft aan het onnodig uitgeven van extra veel geld. Met deze iPhone 14 Pro heeft Apple wel even net dat beetje meer liefde gegeven aan de duurste smartphone die de smartphonemaker biedt.

De iPhone 14 Pro komt in twee uitvoeringen, de reguliere en de grotere iPhone 14 Pro Max. Laatstgenoemde is degene die we op de pijnbank hebben gelegd. Verschillen tussen de twee uitvoeringen zijn echter klein. De reguliere iPhone 14 Pro heeft een kleiner scherm en lagere accucapaciteit (vanwege de beperktere hoeveelheid ruimte).

©PXimport

Vernieuwd scherm staat altijd aan

De grootste vernieuwing is zichtbaar in het scherm van de smartphone. Natuurlijk is het beeld weer ietsje helderder en kleurrijker. Ook heeft Apple een schermpaneel geplaatst met een variabele verversingssnelheid, net als waar de iPad Pro en veel Androidsmartphones al jaren over beschikken. Hoewel het scherm van de iPhone 13 Pro ook over een variabele verversingssnelheid beschikt, is dit nieuwe schermpaneel net even wat veelzijdiger. Het systeem kan de verversingssnelheid opvoeren, zodat beelden vloeiender lopen (bijvoorbeeld bij scrollen door webpagina’s, games of menu’s). Of de verversingssnelheid wordt juist omlaag geschroefd om de accu te ontzien. Bijvoorbeeld voor video’s, de klok of het nieuwe Always-On-scherm van iPhone 14 Pro. Hiermee kan de iPhone 14 Pro terug naar 1 hertz, terwijl het scherm van de iPhone 13 Pro niet onder de 48 hertz duikt. Overigens is de maximale verversingssnelheid 120 hertz, de standaardsnelheid is 60 hertz.

Want dat Always-On-display is ook een nieuwe functie die voor de iPhone 14 Pro is bewaard. Deze houdt het scherm van de smartphone altijd aan, waardoor je de klok en meldingen altijd kunt zien. Dat is best prettig. Dankzij algoritmes herkent de iPhone wanneer deze in de broekzak of tas zit, zodat het scherm alsnog uitschakelt. Heb je een Apple Watch gekoppeld, dan merkt het toestel ook wanneer je verder weg bent van je iPhone 14 Pro, waarna het scherm eveneens uitschakelt.

Door de verversingssnelheid te minimaliseren wordt de accu ontzien. Want een scherm dat altijd aan staat... Natuurlijk eist dat zijn tol. In praktijk merkte ik dat de accu ongeveer een dag mee gaat. Wanneer ik het always-on scherm uitschakel kom ik tot anderhalve dag ongeveer. Dit is natuurlijk wel afhankelijk van je gebruik.

©PXimport

©PXimport

Het iPhone 14 Pro always-on-scherm.

Pilvormig eiland

De laatste vernieuwing van het scherm zit in de inkeping. Sinds de iPhone X is er een stukje van de bovenzijde afgesneden voor de plaatsing van de selfiecamera en andere sensoren. Bij deze iPhone 14 Pro is dit kleiner en pilvormig. Apple noemt dit een dynamic island. Softwarematig heeft Apple meldingen en functieknoppen slim verwerkt aan dit gat in het scherm. Zo heeft Apple de scherminkeping minder onaantrekkelijk gemaakt en wat esthetische functionaliteit gegeven. Maar een fraaie oplossing, dat is het nog altijd niet.

Camera stapt af van 12 megapixel

Het grote verkoopargument voor de iPhone Pro is de camera. Natuurlijk heeft de beste iPhone ook de beste camera - alhoewel de beste smartphones van Google en Samsung dat ook zijn. De iPhone 14 Pro is (wederom) voorzien van drie camera’s aan de achterzijde. Een groothoek- en zoomlens van 12 megapixel en een primaire lens van 48 megapixel in plaats van 12. Standaard worden foto’s nog altijd in een 12 megapixel-resolutie opgeslagen. Vier pixels worden samengevoegd tot één, waarmee wel veel details bewaard blijven van de hoge resolutie.

Vooral deze primaire camera blinkt uit in alle lichtomstandigheden. De andere camera’s zijn ook goed, maar weten geen indruk te maken zoals de hoofdcamera. De verschillen ten opzichte van de iPhone 14 zijn op cameragebied ook behoorlijk groot. Steeds meer mensen kopen liever een dure smartphone in plaats van een goede (systeem)camera. De iPhone 14 Pro rechtvaardigt dat, alhoewel de technieken van beide apparaten heel anders werken. In ons artikel over de camera’s van de iPhone 14 en iPhone 14 Pro lees je hoe beide smartphones in praktijk fotograferen.

Op videogebied is de iPhone 14 Pro wel een stuk beter dan alle concurrenten. De cinematografische modus maakt met name diepe indruk.

Overige hardware

Eigenlijk hebben we met het scherm en de camera alle vernieuwingen van de smartphone gehad. Natuurlijk zitten er in iOS 16 nieuwe functies, zoals de ongelukdetectie. Intern beschikt de iPhone 14 Pro over een nieuwe chipset, die goed scoort in de benchmarks en ietsje zuiniger zou moeten werken dan zijn voorganger. Maar deze verschillen zijn al in de scores minimaal, in praktijk is hier helemaal niks van te merken. Ook de behuizing van de iPhone 14 Pro en iPhone 14 Pro Max is niet veranderd. Sterker nog, wil je pronken met je nieuwe smartphone bij iemand die over de iPhone 13 Pro (Max) beschikt, dan zijn verschillen niet zichtbaar. Tenzij je het always-on screen ingeschakeld hebt.

Dat de behuizing en chipset geen merk- en zichtbare verandering meebrengen is geen gemis. Toch weigert Apple om sommige gebieden te vernieuwen en dat loopt tegen het gênante aan. En dan heb ik het over de Lightning-aansluiting. Hiermee kun je niet snelladen en ontbreken andere functies. Ondanks dat de marketingafdeling van Apple graag doet alsof het bedrijf groen is, heeft zelfs de EU moeten ingrijpen om deze niet-universele lader eindelijk naar de geschiedenisboeken te krijgen om e-waste van onnodige kabels te voorkomen. Dat is wetgeving die vanaf het najaar van 2024 in gaat. Dus als het even tegenzit zal pas de iPhone 17 verlost zijn van deze hoogstverouderde aansluiting, terwijl intussen vrijwel alle andere elektronica met één usb-c-kabel opgeladen kan worden.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Alternatieven voor de iPhone 14 Pro Max

Zwakke euro ten opzichte van de dollar, hoge inflatie… Ieder argument om de prijzen op te voeren wordt door Apple gebruikt zoals dat al jaren gebeurt. De iPhone 14 Pro en iPhone 14 Pro Max hebben hierdoor dus een prijsverhoging gekregen, terwijl de prijs van de vorige generaties al onevenredig hoog waren. Ondanks dat je een aanschaf in je hoofd vaak probeert te valideren (ik gebruik mijn smartphone vaak, ik doe er lang mee, ik heb het ervoor over) valt de prijs op geen enkele manier te verantwoorden. Voor de verkoopcijfers van Apple maakt het echter weinig uit, en de concurrentie zal ongetwijfeld volgen met de prijs. En andere zaken zoals het dynamische eiland.

Het is echter wel een te hoge prijs voor wellicht de beste smartphone die je nu kunt kopen. Het is een toegankelijke smartphone, met vlotte prestaties en een zeer goede camera. Bovendien kun je er jaren mee vooruit door het goede update-ondersteuningsbeleid. Nadeel blijft wel dat je in een Apple-ecosysteem gevangengenomen wordt en meer Europese regelgeving en boetes eraan zitten te komen om de hebberigheid van Apple te beteugelen. Dat is wel iets waar je rekening mee moet houden als je een iPhone overweegt ten opzichte van een Android-smartphone. Android-alternatieven komen vooral uit de koker van Samsung. De Galaxy S22 Ultra heeft wat mindere software en ondersteuning, maar heeft weer een veelzijdigere camera en een stylus voor de liefhebber.

Heb je een iPhone X, dan kan de iPhone 14 Pro een leuke upgrade zijn. Voor eigenlijk alle generaties daarna is het een beetje zonde van het geld. Onder andere iPhones zijn er eigenlijk weer geen alternatieven voor de iPhone 14 Pro. De iPhone 13 Pro wordt niet meer aangeboden door Apple en de reguliere iPhone 14 is eigenlijk gewoon niet zo’n goede keuze.

Conclusie: iPhone 14 Pro Max kopen?

Natuurlijk, met de iPhone 14 Pro Max heb je een geweldige smartphone. Grensverleggend is het toestel allerminst, toch zijn er mooie verbeteringen voor de hoofdcamera en het scherm. De vernieuwingen zijn te beperkt voor een upgrade vanaf de 11, 12, of 13-series van de iPhone en iPhone 13 Pro en ook de prijsverhoging geeft bedenkingen. Bedenkingen die met voor de hand liggende innovatie, zoals een usb-c-aansluiting voorkomen had kunnen (of beter: moeten) worden.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.