We hebben lang moeten wachten op een nieuwe Apple TV, maar hij ligt nu toch echt in de winkel. De vierde generatie Apple TV heeft een A8 chip, nieuwe geavanceerde afstandsbediening en een App Store. Apple noemt het zelf "de toekomst van televisie", maar is dit het ook?

"De toekomst van televisie is begonnen."

Niet de meest terughoudende slogan voor een nieuw product, zeker niet als dit product van Apple komt. Zo'n slogan gebruiken na Steve Jobs voor zijn overlijden al hintte naar een revolutie in de manier waarop we televisie kijken (Jobs "finally cracked it", aldus zijn biografie) is gedurfd. Aan het scheppen van torenhoge verwachtingen dus geen gebrek. Des te meer reden voor Apple om deze verwachtingen waar te maken. Lees ook: De nieuwe Apple TV: Dit zit er allemaal (niet) in de doos.

Tot nu toe heeft vrijwel elke poging om een computer het middelpunt van de woonkamer te maken miserabel gefaald, en concurrenten als Microsoft en Google hebben hierdoor al een paar keer flink spaak gelopen. Als we alles bij elkaar optellen - torenhoge verwachtingen, de kracht van Apple als merk, en de chaos die de huidige entertainment industrie is waar Apple orde in gaat scheppen - is de toekomst van televisie inderdaad begonnen. Toch?

©PXimport

Bevat dit kleine doosje de toekomst van televisie?

Eerste indrukken

Op het eerste gezicht is de nieuwe Apple TV een prima apparaat. Het opstarten en instellen gaat snel en kan met behulp van je iPhone, wat erg handig is. Binnen no-time bevind je je op het startscherm en kun je beginnen. Het menu is overzichtelijk en de afstandsbediening werkt intuïtief. Scrollen door content gaat snel, maar kan ook erg precies dankzij het kleine trackpad van de Apple TV Remote. Alles werkt zoals het zou moeten werken, zoals van Apple mag worden verwacht.

De beste afstandsbediening op de markt

De nieuwe Apple TV Remote werkt als een zonnetje. Het is een slanke zwarte rechthoek met een trackpad aan de bovenkant. Er zijn slechts zes knoppen (Menu, Home, Siri, Play/Pauze, en volume op en neer) wat het heel overzichtelijk maakt. Waar we met de oude Apple Remote door onze content moesten klikken (wat lang kon duren als het een lange lijst betrof), kunnen we nu swipen - zoals we gewend zijn van onze iPhone en iPad. Hierdoor kun je heel snel door je films, muziek, foto's, apps en instellingen scrollen, en tevens heel precies wanneer dit nodig is.

©PXimport

De nieuwe Remote is misschien wel het beste wat deze Apple TV te bieden heeft.

De afstandsbediening heeft een gyroscoop en snelheidsmeter, wat gebruikt kan worden tijdens het gamen. Tevens heeft het twee microfoons die met de Siri-knop kunnen worden gebruikt. Kort samengevat is het alle hardware van een iPhone aangepast voor een beleving op televisie (hij is zelfs op te laden via Lightning).

Door de ingebouwde infraroodsensor kun je de Apple TV Remote ook gebruiken om het volume van je televisie te regelen. Hier was geen extra instelling voor nodig, en het zorgt ervoor dat het de enige afstandsbediening is die je ooit nog hoeft te gebruiken.

tvOS is iOS, maar dan anders

De vorige generaties Apple TV werkten met een vreemde versie van iOS, bijgewerkt voor televisie. Nu draait de settopbox op tvOS, een alleenstaand besturingssysteem dat heel erg lijkt op iOS, maar dan anders. Het grootste voordeel van tvOS op de nieuwe Apple TV is dat het een eigen App Store heeft. De potentie hiervan is enorm: je hebt eigenlijk een computer onder je TV. Het probleem is dat de potentie van de App Store volledig afhankelijk is van ontwikkelaars, en die zijn vaak - terecht - afwachtend.

Ik zou graag een app zien van bijvoorbeeld Ziggo of KPN waarmee ik via mijn Apple TV naar 'normale' televisie kan kijken, uitzending gemist op kan roepen en programma's op kan nemen. Software waardoor mijn Apple TV het huidige kastje dat interactieve TV biedt vervangt. Omdat de Apple TV zich nog moet bewijzen, zijn veel ontwikkelaars terughoudend. Nu zal in de 'toekomst van televisie' vrijwel geen live televisie meer te vinden zijn, maar ook NPO Gemist of RTL XL zien we voorlopig niet op de Apple TV verschijnen. Nu is het mogelijk om via AirPlay deze content toch op je Apple TV te streamen, maar dit voelt nog als een enorme omweg en past niet in iets wat de 'toekomst van televisie' zou moeten zijn.

©PXimport

Aan de 'toekomst van televisie' moet nog even gewerkt worden.

Deze verantwoordelijkheid ligt uiteindelijk bij ontwikkelaars, maar van een bedrijf als Apple verwachtte ik eigenlijk een agressievere push. Al is het enkel in de Verenigde Staten, waarna Nederlandse omroepen en kabelaars dit voorbeeld kunnen volgen. Het is niet alsof Apple hier de financiële middelen niet voor zou hebben.

Gamen

In de App Store op de Apple TV zijn tevens een aantal games te vinden. Hierdoor is de Apple TV ook een game console. Dankzij de A8-chip draaien games erg stabiel en zien de graphics er verrassend goed uit.

Simpele spellen zoals Crossy Road werken prima, maar ook grafisch zwaardere games zoals Disney Infinity 3 zijn uitstekend te spelen. Met de Apple TV Remote bestuurde ik een T-65 X-Wing Starfighter met de missie de Death Star te vernietigen door mijn lasers in de Thermal Exhaust Port te schieten (liefhebbers van Star Wars weten precies waar ik het over heb). De Remote is verbonden via Bluetooth 4.0 en er is bijna geen vertraging tussen de handelingen die ik met de Remote uitvoer en het resultaat op het scherm.

Ook Wii Sports-achtige spellen werken goed met de Apple TV Remote. Nu ben ik niet zo'n ster in tennis - en dat was op het scherm goed te zien - maar dat lag niet aan de techniek. Dankzij het polsbandje vloog m'n afstandbediening niet door het huis, wat een veilig idee was aangezien een nieuwe Remote zo'n negentig euro kost.

Aan de Apple TV kunnen via Bluetooth ook externe controllers worden gekoppeld. Als er wat meer serieuze spellen in de App Store verschijnen kunnen deze hier wel eens baat bij hebben. Ook is het zo mogelijk met meerdere mensen een spel te spelen. Op de Apple TV kun je maximaal drie controllers en/of afstandsbedieningen aansluiten.

Waarom hebben wij geen Siri, Apple?

Eén van de unique-selling-points van de nieuwe Apple TV in voornamelijk engelstalige landen is Siri. Met een druk op de Siri-knop activeer je het en kun je vragen om films met bijvoorbeeld Arnold Schwarzenegger, de aflevering van Doctor Who met Kylie Minogue, of de nieuwste films die leuk zijn om te kijken met kinderen. Dit maakt al het scrollen en klikken overbodig.

©PXimport

'Find me some funny TV shows.'

Als je een film of serie geselecteerd hebt, laat Siri je direct zien waar deze te bekijken is. Hierbij kijkt het naar content in iTunes, maar ook naar Netflix en bijvoorbeeld HBO. Zo kun je zonder na te denken je favoriete films en series zien. Dit klinkt fantastisch (en dat is het ook), maar er is een klein probleem: Siri werkt niet in Nederland. Zelfs niet in het Engels.

Kom op Apple... waarom niet? Dat Siri niet in het Nederlands beschikbaar is op de Apple TV kan ik begrijpen. Het is bijvoorbeeld lastig om in het Nederlands naar Engelse titels te zoeken. Hier moet veel werk in gestopt worden en dat het niet Apple's grootste prioriteit is lijkt me logisch. Nederland is immers niet een enorme markt voor Apple. Op de iPhone duurde het ook een aantal jaar voordat Siri in het Nederlands beschikbaar was, maar het was wel te gebruiken in het Engels.

Ik kan geen reden verzinnen waarom Siri niet in het Engels te gebruiken is op de Nederlandse Apple TV. Een kleine waarschuwing dat Siri momenteel alleen in het Engels te gebruiken is, was voldoende geweest. Gebruikers die dit een probleem vinden, hoeven het niet te gebruiken. Maar geef de rest van ons gewoon toegang tot het - in mijn ogen - grootste voordeel van de nieuwe Apple TV.

Apple schept (te) hoge verwachtingen

Het beoordelen van de nieuwe Apple TV is lastig. Het is een hele goede settopbox, in mijn ogen zelfs de beste die momenteel op de markt is. Alles werkt zoals het zou moeten werken, en ik heb tijdens het gebruik geen enkele keer problemen gehad. Video en audio streamen zonder problemen, bestanden vanaf je Mac of pc zijn eenvoudig via de Apple TV af te spelen, de App Store heeft enorm veel potentie, en de apps en games die beschikbaar zijn werken stuk voor stuk heel goed. De nieuwe afstandsbediening is de beste afstandsbediening die ik ooit gebruikt heb, en ik mis hem als ik 'normaal' televisie kijk.

©PXimport

De Apple TV heeft veel potentie, maar is daardoor lastig te beoordelen.

Maar aan de andere kant voldoet de nieuwe Apple TV niet aan de verwachtingen. Verwachtingen die Apple nota bene zelf geschept heeft. "De toekomst van televisie is begonnen." Als we dit meenemen is de nieuwe Apple TV een enorme teleurstelling. Niet genoeg aanbod van (Nederlandse) kabelaars en omroepen, en geen universele zoekfunctie omdat Siri niet te gebruiken is in Nederland.

Conclusie

Als lijkt het alsof ik de Apple TV tegen een hogere standaard hou dan andere settopboxen, klopt dat. Apple heeft onderdelen van het streamen van media waar het direct invloed op heeft wel degelijk verbeterd. Maar als je denkt aan wat de Apple TV momenteel is wordt het al snel duidelijk dat Apple niet in staat is geweest om de kleine irritaties op te lossen of het verdeelde televisielandschap bijeen te brengen. Er is bijvoorbeeld geen universele log-in voor apps met verschillende abonnementen.

Voordat de toekomst van televisie werkelijkheid kan worden, moet dit soort onzin eerst de wereld uit geholpen zijn. Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te stellen dat alleen een bedrijf met zoveel invloed en macht als Apple een kans heeft om het verdeelde en complexe medialandschap daadwerkelijk te veranderen. De toekomst van televisie is in ieder geval (nog) niet begonnen.

Je bent onderweg en ziet dat je telefoon nog maar vijf procent batterij heeft. Op dat moment is een powerbank precies wat je nodig hebt. Alleen: welke? De juiste keuze begint met twee vragen: hoeveel energie heb je onderweg nodig en hoe snel moet die energie eruit kunnen?

Capaciteit: mAh is handig, maar reken in Wh

In de specificaties van powerbanks zie je bijna altijd een getal in milliampère-uur (mAh). Maar daarbij moet je je wel realiseren dat dat niet het hele verhaal is. Fabrikanten geven die mAh vaak op bij de interne batterijspanning van de cellen in de powerbank (meestal rond 3,6 tot 3,7 volt). Jouw telefoon laadt meestal via 5 volt, en bij snelladen soms op 9 of 12 volt. Die omzetting kost energie.

Zie de powerbank als een watertank met een kraan die je moet omzetten naar een andere maat aansluiting. Dat omzetten levert altijd wat verlies op. Daarom haal je in de praktijk niet 10.000 mAh uit 10.000 mAh. Reken grofweg met een bruikbare opbrengst die vaak ergens rond de 60 tot 80 procent ligt, afhankelijk van de kwaliteit van de elektronica en hoe je laadt. Met 10.000 mAh kun je een gemiddelde smartphone daarom meestal geen twee keer volledig vullen, maar eerder ongeveer anderhalf keer. Heb je een telefoon met een kleinere accu, dan kom je dichter bij de opgegeven twee keer; met een grotere accu haal je dat juist minder snel.

Wil je wat preciezer rekenen, kijk dan naar wattuur (Wh). Dat is de eenheid die echt iets zegt over hoeveel energie erin zit. Een eenvoudige omrekening helpt: Wh = (mAh × volt) / 1000. Staat er op de powerbank bijvoorbeeld 10.000 mAh bij 3,7 V, dan is dat ongeveer 37 Wh aan energie in de cellen, voordat je het omzetverlies meeneemt.

Hoeveel capaciteit heb je echt nodig?

Als je vooral een extra lading voor je telefoon zoekt op een lange dag, dan zit je met 10.000 mAh in de praktijk vaak goed. Is 'bijna vol' al al genoeg, dan kan 5.000 mAh ook, maar reken er dan niet op dat je elke moderne smartphone die helemaal leeg is weer volledig volgeladen krijgt. Ga je een weekend weg of laad je meerdere apparaten op, dan is 20.000 mAh een logische stap. Je hebt dan meer oplaadcapaciteit, maar houd er wel rekening mee dat dat ook betekent dat de powerbank groter en zwaarder is.

Voor tablets geldt hetzelfde principe, alleen is de interne accu meestal groter dan die van een telefoon. Daardoor lijkt een powerbank die voor je telefoon prima is, bij een tablet ineens snel leeg. Dat is niet vreemd: je giet simpelweg meer water in een grotere emmer. Voor laptops ligt het net even anders: daar draait het niet alleen om capaciteit, maar vooral om het vermogen (wattage). Daar komen we zo op terug.

🔋Tot zover ging het over de hoeveelheid energie (mAh/Wh). De volgende stap is de afgifte: met welk vermogen (watt) kan de powerbank die energie aan je telefoon, tablet of laptop leveren? 

Snelheid: wattage maakt het verschil

Capaciteit zegt iets over hoe vaak je kunt laden. Snelheid gaat over wattage: hoeveel vermogen de powerbank kan leveren. Dat vermogen is vooral relevant als je snel wilt bijladen, of als je een tablet of laptop wilt opladen. USB-c is daarbij de norm geworden, en USB Power Delivery (PD) is de techniek waarmee lader en toestel afspraken maken over spanning en stroom. Je powerbank en je telefoon of laptop stemmen dat onderling af, zodat laden snel kan zonder dat het onveilig wordt. Daarvoor moeten de poort en je kabel het wel ondersteunen. Let daarom ook op de aansluitingen: usb-c heb je nodig voor snelladen met Power Delivery, terwijl usb-a vooral handig is als je oudere kabels of accessoires gebruikt.

©vadish - stock.adobe.com

Eén powerbank voor telefoon én laptop: waar je op let

Een laptop opladen vraagt meer dan een telefoon. Bij een telefoon kom je vaak weg met 10 tot 20 watt. Een laptop heeft meestal 45 watt of meer nodig, en veel modellen werken prettiger met 65 watt of hoger, zeker als je tijdens het laden ook blijft werken. De beste snelcheck is simpel: kijk naar het wattage van je eigen laptoplader. Dat is je richtgetal. Zit je daar ver onder, dan kan het laden extreem traag worden, of je laptop accepteert de lader helemaal niet.

Ook de juiste kabel is belangrijk. Voor hogere vermogens is niet elke usb-C-kabel geschikt. Tot ongeveer 60 watt (meestal 20 V bij 3 A) gaat het vaak goed met een kabel die expliciet 3 A ondersteunt. Ga je boven de 60 watt, dan heb je doorgaans een usb-c-kabel nodig die 5 A aankan. Zulke kabels hebben meestal een kleine chip in de stekker, een zogeheten e-marker. Die chip vertelt aan de powerbank en je laptop dat de kabel veilig meer stroom kan verwerken. Zie het als een identiteitsbewijs: zonder e-marker schakelt het systeem vaak terug naar een lagere stand, zodat het laden langzamer gaat en de kabel niet te warm wordt. Kijk in de specificaties of op de kabel zelf of er 3 A (tot circa 60 W) of 5 A (voor hogere vermogens) staat; dat is de snelste check. 

Formaat en gewicht: energie weegt nu eenmaal wat

Meer capaciteit betekent meestal meer cellen, en dus meer gewicht. Een powerbank van 20.000 mAh zit vaak ergens in de buurt van 350 tot 500 gram. Dat voelt in een jaszak al snel log. In een rugtas valt het mee. Stel jezelf dus de vraag: wil je elke dag een kleine powerbank mee voor noodgevallen, of is dat voor jou niet genoeg en ga je dus voor een grotere powerbank? 

Veiligheid: kies niet alleen op prijs

Bij draagbare accu's wil je geen twijfel over veiligheid. Een powerbank hoort bescherming te hebben tegen oververhitting, overladen en kortsluiting, maar bij heel goedkope modellen is dat niet altijd goed geregeld. De kans dat het misgaat is klein, alleen zijn de gevolgen groot als het wél gebeurt. Kies daarom liever een merk dat laat zien hoe het met veiligheid omgaat en dat testnormen en keurmerken gewoon vermeldt. Je hoeft die standaarden niet uit je hoofd te leren, maar het helpt als een merk concreet zegt welke testen en keurmerken het gebruikt. 

Zo kies je de juiste powerbank

 De juiste powerbank kies je door stap voor stap te bepalen wat je nodig hebt: eerst de hoeveelheid energie (liefst in Wh, met mAh als praktische indicatie), daarna de laadsnelheid (wattage en PD), en pas daarna pas de vorm en het gewicht. Voor dagelijks gebruik zit je vaak goed met een compacte powerbank rond 10.000 mAh met usb-c en Power Delivery. Wil je meer capaciteit zodat je meerdere keren kunt opladen (of ook je tablet opladen), dan is 20.000 mAh logischer. Houd er dan wel rekening mee dat de powerbank zwaarder wordt. Wil je ook een laptop kunnen laden, kijk dan naar het wattage van je laptoplader en kies een powerbank die dat vermogen via usb-c PD kan leveren, inclusief een kabel die geschikt is voor dat hogere vermogen.

Uitgever Square Enix heeft de game Life is Strange: Reunion aangekondigd, een nieuw deel in de Life is Strange-franchise.

Begin deze maand gingen er al geruchten over het spel, omdat de naam al gemeld werd op de website van PEGI, de Europese organisatie die leeftijdskeuringen geeft aan spellen. Inmiddels is de game dus officieel aangekondigd en valt hieronder de eerste trailer te zien.

De allereerste Life is Strange-game draaide om hoofdpersonage Max Caulfield en haar vriendschap met Chloe Price. Vervolgen Life is Strange 2 en Life is Strange: True Colors draaiden echter om andere personages. In het in 2024 uitgekomen Life is Strange: Double Exposure keerde Max al terug, en in het aanstaande Reunion zijn beide dames weer te zien.

Terug naar Caledon University

Sterker nog: Life is Strange Reunion moet de saga rondom Max en Chloe in zijn geheel afronden. Het is dus waarschijnlijk dat dit de laatste game wordt waarin beide vriendinnen te zien zijn. Spelers doen wederom Caledon University aan, waar Max als een fotografiedocente werkt. Wanneer ze na een weekendje weg terugkeert, staat de school echter in brand, wat desastreuse gevolgen heeft voor het gebouw en de studenten.

Max kan zelf echter ternauwernood ontsnappen dankzij een speciale kracht waardoor ze de tijd kan terugspoelen - een kracht die terugkeert uit het oorspronkelijke spel. Max heeft vervolgens drie dagen de tijd om uit te zoeken hoe de brand ontstond en het tegen te houden. Tegelijkertijd arriveert ook Chloe op Caledon, die geplaagd wordt door de nachtmerries van een verleden die ze nooit heeft meegemaakt.

Spelers besturen in deze verhalende adventuregame afwisselend Max en Chloe, waarbij men gebruik kan maken van de terugspoelkrachten van Max en Chloe's praatgrage mond om meer info te achterhalen.

Vanaf 26 maart beschikbaar

Life is Strange: Reunion verschijnt op 26 maart voor PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. De standaard versie gaat 49,99 euro kosten, maar er komen ook een Deluxe Edition (59,99 euro), Twin Pack met Life is Strange: Double Exposure (69,99 euro) en Collector's Edition (prijs in euro's nog niet bekend, 99,99 dollar) beschikbaar.