Google Documenten bestaat al meer dan een decennium. In die tijd zijn er steeds meer functies toegevoegd. Mis je toch nog iets? Neem dan eens een kijkje bij de vele add-ons in Google Docs. Wij hebben alvast een selectie gemaakt.

Tip 01: Uitbreidingen

De online office-programma’s van Google bevatten al ontzettend veel functies. Gebruik je niet al te specifieke functies van Microsoft Word of Excel, dan kun je vaak ook prima overweg met Google Documenten en Google Spreadsheets. En mis je een bepaalde functie, dan zou het zomaar kunnen dat die wél bestaat, alleen dat die niet standaard aanwezig is in het online programma. Je kunt namelijk nog extra functionaliteiten toevoegen door middel van add-ons.

©PXimport

Tip 02: Add-ons toevoegen

Wanneer je een bestaand of nieuw document of spreadsheet opent in de Google-kantoorsuite, dan zie je bovenaan Add-ons staan. Daarmee voeg je add-ons toe en beheer je ze. Als je klikt op de optie Add-ons toevoegen, opent er een online bibliotheek met allerlei uitbreidingen. Wanneer je de muisaanwijzer boven een tegel houdt, krijg je een korte beschrijving en de installatieknop Gratis+ te zien. Bijna alle toevoegingen zijn namelijk gratis beschikbaar. Dat ‘gratis’ mag je overigens met een korreltje zout nemen: niet zelden gaat het om proefversies waarbij je voor het ontsluiten van alle functionaliteiten alsnog de knip moet trekken. Zodra je op die knop Gratis+ klikt, verschijnt een lijst met de machtigingen die de add-on nodig heeft. Neem die vooral goed door, voel je je niet zo prettig bij de machtigingen in kwestie, laat de add-on dan simpelweg links liggen.

Goed om weten: de toegevoegde add-ons worden aan je Google-account gekoppeld, zodat ze ook op andere computers beschikbaar komen. En via het menu Add-ons / Add-ons beheren kun je ze altijd ook weer verwijderen.

©PXimport

Kwaliteit

Tip 03: Ondertekenen

Met de uitbreiding HelloSign kun je je digitale documenten van een geldige handtekening voorzien. Je kunt gratis tot drie handtekeningen per maand versturen. Zodra je SignDocument kiest, geef je in het rechtervenster Justme aan (het is mogelijk het document ook door anderen te laten ondertekenen via Me and others en Justothers) en tekent je je handtekening via Draw new signature. Dit hoeft alleen de eerste keer. Hierna kun je een handtekening aanklikken om hem aan het document toe te voegen. Vervolgens stuur je het document in kwestie door via de knop Email as PDF.

Van dezelfde makers is er ook HelloFax, een add-on waarmee je een document rechtstreeks vanuit Google Documenten naar een willekeurig nummer kunt faxen. Het volstaat het (internationale) faxnummer in te voeren en eventueel een ‘cover page’ toe te voegen. Je kunt gratis tot zestig pagina’s faxen.

Tip 04: Fonts & stijlen

Varieer je regelmatig met lettertypes, dan is de add-on Extensis Fonts wel iets voor je. Die toont namelijk alle beschikbare lettertypes in een apart deelvenster, inclusief voorbeeldweergave. Je kunt tevens filteren op specifieke types zoals (Sans) Serif en Handwriting. Heb je een geschikt lettertype gevonden, dan selecteer je het deel van de tekst dat je in dat font wilt, en klik je het lettertype in het deelvenster aan.

Wil je graag een uniforme opmaak meegeven aan je document, dan maak je vast al gebruik van de stijlen (Titel, Kop1, Kop2 …). Google Documenten biedt een aantal stijlen aan in het gelijknamige menu, maar dat is beperkt tot een handvol exemplaren. Wil je meer mogelijkheden, dan kun je de add-on Styles gebruiken (van Ablebits). Die geeft je de keuze uit een twintigtal stijlsjablonen, opgedeeld in rubrieken als Formal, Practical, Classical en Elegant. Elk van deze rubrieken bevat een aangepaste stijl voor titel, ondertitel en een zestal kopjes.

©PXimport

Tip 05: Delen & snelkeuzes

Google Documenten is altijd al sterk geweest als het aankomt op teamwork. Werk je namelijk samen in een document, dan zie je live waar de ander zich in het document bevindt en wat diegene typt. We kunnen ons echter voorstellen dat je niet altijd elk tekstfragment direct zichtbaar wilt maken voor je teamleden. Bijvoorbeeld als je nog even wilt nadenken over hoe je iets formuleert. Daarbij krijg je hulp van de add-on DocSecrets. Die werkt zeer eenvoudig. Je vult een wachtwoord (passphrase) in en bevestigt met Start. Vervolgens positioneer je de cursor in je document op de plaats waar de ‘geheime tekst’ hoort te komen, waarna je die tekst tikt of plakt in het vak bij Enter tekst & click Insert. Zodra je op Insert klikt, wordt de tekst in je document geplaatst – maar wel automatisch direct vervangen door gekleurde balken. De tekst die achter deze balken schuilt kun je in het venster aflezen. Wil je de tekst overal in het document leesbaar maken, dan klik je Revealall aan.

©PXimport

Tip 06: Sneller toegang

Een absoluut nuttige add-on is ook Doc Tools. Die brengt een aantal – vaak wat verborgen – functies aan de oppervlakte door ze vanuit een zijvenster beschikbaar te maken. Het gaat onder meer om de volgende functies: tekst vergroten of verkleinen, markeren, wissen, (omgekeerd) alfabetisch sorteren, van hoofdletters naar kleine letters omzetten of omgekeerd en nog meer.

©PXimport

Tip 07: Verzendlijst

Microsoft Word biedt de functie Verzendlijsten aan, waarmee je makkelijk gepersonaliseerde e-mails kunt versturen. Dat kan nu ook vanuit Google Spreadsheets, in combinatie met Gmail. Althans, wanneer je in Spreadsheets de add-on Yet Another Mail Merge installeert. Allereerst zorg je ervoor dat je het te versturen bericht klaar hebt staan in de mailmap Concepten in je Gmail. Vervolgens open je Spreadsheets en vul je de e-mailadressen van de beoogde ontvangers onder elkaar in een kolom in. Je start daarna de bewuste add-on op en klikt op Startsamenvoegen. Er verschijnt een venster waarin je naar de kolom met adressen verwijst (via de optie Wijzig) en aangeeft welk bericht je precies wilt versturen. Met een druk op de knop Stuur e-mails worden de berichten verzonden – gratis tot vijftig per dag.

©PXimport

Tip 08: Extra’s Spreadsheets

Zoals je functies uit Google Documenten naar boven haalt met Doc Tools, zo krijg je in Google Spreadsheets allerlei wat verborgen mogelijkheden onder handbereik met de add-on Power Tools. Vanuit een afzonderlijk venster krijg je meteen toegang tot een reeks bewerkingen zoals het selectief verwijderen van data volgens type (bijvoorbeeld alleen de cellen met tekst of getallen), converteer je eenvoudig tekst naar getallen of datums, haal je witruimtes, onderstrepingstekens of andere tekens weg, verwijder je duplicaten, zet je absolute formules om naar relatieve of omgekeerd, en krijg je toegang tot een flexibele zoek- en vervangfunctie.

Wat u niet vindt in deze toolbox is een functie waarmee u overtollige (want: lege) rijen en kolommen van uw spreadsheet wegknipt. Dat kan echter wel op elegante wijze met de add-on Crop Sheet. U kiest tussen Crop to Data en Crop to Selection en de tool doet de rest.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.