Als u een hometheater-pc (htpc) wilt bouwen, dan kunt u daar natuurlijk een Media Center-editie van Windows opzetten. Ook is het mogelijk om uw htpc laten draaien op Linux. In dat geval kunt u niet om MythTV heen.

MythTV wordt door de makers gezien als een digitale videorecorder. Het is een opensourceproject waar sinds 2002 hard aan wordt gewerkt. De resultaten zijn er ook naar als we kijken naar de lijst met mogelijkheden. Zo kunt u (natuurlijk) tv-kijken en opnemen - hdtv wordt ondersteund - maar ook kunt u er muziek mee afspelen, films en foto's bekijken en nog veel meer. Alles wordt bediend vanuit een fraaie gebruikersinterface, die ook nog eens volledig aanpasbaar is. Bij het maken van opnames komen nog extra handigheidjes, zoals het automatisch overslaan van reclameblokken (wie kijkt er nu graag naar de reclame als je midden in een spannende film zit) en extra hulp bij het programmeren, om zodoende programmaconflicten te vermijden.

Aan de slag

MythTV draait op Linux, BSD en MacOS X. Er wordt ook gewerkt aan een versie voor Windows. Wij hebben MythTV op onze Fedora 10 Linux-computers gebruikt. Installatie is erg eenvoudig: bij Fedora krijgt u alles geïnstalleerd met yum install MythTV (bij Fedora beschikbaar in de zogeheten 'rpmfusion repository'). Voor Ubuntu gaat dit met het commando apt-get install MythTV. Op die manier worden de MythTV front-end en back-end, diverse MythTV-uitbreidingen en thema's en bijbehorende bibliotheken geïnstalleerd. Wie vervolgens denkt met het commando (of het pictogram) MythTV lekker tv te kunnen gaan kijken, komt bedrogen uit. Zo simpel als de installatie is, zo complex is de configuratie. Er moet een (MySQL-)database worden aangemaakt voor MythTV. Vervolgens moet de back-end worden geconfigureerd om deze database te specificeren, een tv-kaart te configureren, paden aan te geven waar video-opnames moeten worden opgeslagen, et cetera. Als daarna de back-end gestart is, moet deze zijn database vullen met tv informatie. En ten slotte kan dan de front-end worden geconfigureerd. Het voordeel van die aparte front-end en back-end is dat u de front-end op een willekeurige andere computer kunt laten draaien. Voorwaarde is dan wel dat u de firewall op de back-end zo configureert dat deze inkomend verkeer op de MythTV-poorten toestaat.

Resultaten?

Helaas lukt het ons niet om tv te kijken met MythTV. Nadat we uiteindelijk alles geconfigureerd hebben en we begrepen dat 'communicatie met de back-end' iets anders is dan communicatie met de database, blijkt MythTV geen kanalen op te halen voor de tv. Eén en ander wordt bemoeilijkt, doordat er op onze Fedora-desktop (met een klassiek 4:3-beeldscherm) een probleem is met de tekengrootte: met name in de configuratieschermen zien we alleen de onderste helft van de letters. Met alles wat we proberen, inclusief herinstalleren en googelen, kunnen we dit niet oplossen. Wel kunnen we dvd's afspelen, maar alle mooie recorderfunctionaliteit gaan aan ons voorbij. En dat is jammer, want MythTV heeft wel de potentie om de ultieme htpc-oplossing te zijn. Zo heeft het een handig Informatiescherm met Nieuws, Weer, Youtube-links en zelfs een eigen browser. Dankzij het schermtoetsenbord kunt u vanaf de bank op internet. Jammer is dan wel dat MythTV ons geen weerbericht van Eindhoven kan geven, laat staan van Helmond, waar onze htpc staat.PluspuntenMinpuntenConclusie

MythTV is een toonbeeld van hoe knap opensourcesoftware in elkaar kan steken. Het biedt volledige en praktische functionaliteit voor de htpc. Aan de andere kant is het een erg complex programma, mede door z'n client-serversetup. Voor een beginnende (Linux-) gebruiker is MythTV dan ook zeker niet aan te raden.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.