Nederland is sinds kort een streamingdienst rijker. Juke is ontstaan uit een samenwerking met Talpa en Mediamarkt en combineert een muziekbibliotheek van meer dan 40 miljoen nummers met de vier grootste radiostations van Nederland. Wij hadden wel oren naar Juke en mochten de muziekdienst uitproberen.

Je kunt Juke gebruiken via een app op je smartphone of via een webapplicatie in de browser. Als je de dienst gratis gebruikt, krijg je via de app toegang tot de vier grootste radiostations van Nederland, evenals de verschillende substations die daaronder vallen. Zo kun je luisteren naar Radio 10 zoals deze live op de radio is, maar krijg je ook toegang tot stations als Radio 10 Disco Classics en Radio 10 60’s en 70’s Hits. Alle stations laden snel en de geluidskwaliteit is prima. Je kunt helaas niet zien welk nummer er op het moment van luisteren wordt afgespeeld. Een gemiste kans, aangezien het dan eenvoudiger zou worden om nummers die je hoort direct op te slaan om later weer te luisteren.

©PXimport

Want dat is juist de toevoeging van betalend abonnee zijn. Je krijgt toegang tot meer dan 40 miljoen nummers, en daarmee doet Juke niet onder voor Spotify of Apple Music. Net als die diensten kun je ook bij Juke nummers offline opslaan om zonder internet te luisteren. Op de hoofdpagina schotelt Juke je populaire nummers voor, maar ook nieuwe artiesten of albums om te ontdekken. Je kunt natuurlijk ook zelf zoeken naar artiesten of specifieke albums of nummers via de zoekbalk, waarbij Juke op een slimme manier de zoekopdracht automatisch aanvult. Met behulp van icoontjes zie je tijdens het invullen al wat Juke te bieden heeft in de vorm van nummers, albums of artiesten. Het zijn kleine dingen die het vinden van je favoriete muziek toch wat makkelijker maken. Helaas maakt de dienst geen onderscheid tussen albums en singles, wat de resultaten soms een beetje onoverzichtelijk maakt. Gelukkig kun je de resultaten in de browser eenvoudig sorteren op alfabet, jaartal of populariteit.

Friends & Brands

Voor het vinden van verborgen pareltjes, kun je ook de Juke-redacteuren raadplegen. Juke heeft namelijk een aantal bekende Nederlanders uit de radio- en muziekwereld ingelijfd om afspeellijsten samen te stellen. Benieuwd welke muziek Armin van Buuren luistert als hij even geen trance luistert? Of wil je weten wie de band Racoon heeft geïnspireerd om muziek te gaan maken? Je kunt het zelf beluisteren. Zelfs de ‘Even brak chillen’-afspeellijst van Fred van Leer bevat een paar juweeltjes. De lijsten worden ingeluid met een kort fragment waarin de redacteur zelf een introductiepraatje houdt, wat de lijst een leuk persoonlijk gevoel geeft.

Naast artiesten en DJ’s komt het Nederlandse aspect van de dienst ook naar voren in de Playlistst die in samenwerking met merken worden aangeboden. Zo zijn er meerdere afspeellijsten gecureerd door het magazine Linda en hebben Nederlandse labels als Armada en Spinnin’ Records meerdere afspeellijsten beschikbaar gesteld met de nieuwste dancehits. Ook radioshows van Nederlandse DJ’s zoals Tiesto’s Clublife, Hardwell On Air en The Martin Garrix Show kunnen beluisterd worden via Juke. Het resultaat is een enorme collectie aan afspeellijsten en het Nederlandse gevoel druipt er vanaf. Juke slaagt aardig in het aantonen dat wij Nederlanders best verstand hebben van het uitkiezen en maken van muziek.

©PXimport

©PXimport

Ook zijn er verschillende afspeellijsten van Filtr en Digster aanwezig. In de afspeellijsten van Juke is het wel merkbaar dat Talpa een vinger in de pap heeft. Winnaars van The Voice of Holland en bekende artiesten die een rol spelen in Talpa-programma’s krijgen een prominent plekje in de afspeellijsten.

Juke wil duidelijk het werk uit handen nemen wat betreft het cureren van wat je luistert. Dit blijkt niet alleen uit de plaatsing van de redacteuren in de interface en de enorme hoeveelheid afspeellijsten, maar ook uit het feit dat de snelkoppeling naar Mijn Playlists en Mijn Muziek is verstopt achter een hamburgermenu links bovenin het scherm. Of dit erg is, hangt af van de gebruiker. Liefhebbers van vrij toegankelijke (pop)muziek zullen zich met de afspeellijsten die Juke voorschotelt prima kunnen vermaken. De afspeellijsten van Juke sluiten goed aan bij de vier grote radiozenders en bevatten bekende en minder bekende muziek van veel artiesten.
Heb je een wat specifiekere of minder populaire muzieksmaak? Dan zal Juke wat beperkt aanvoelen, zowel op het gebied van afspeellijsten als de verdeling van de muziek in genres. De muziek is vrij kort door de bocht verdeeld onder de genres. Zo heeft Juke wel meer dan genoeg metal, maar valt dit volgens de dienst onder het genre ‘Indie & Rock’. De radiofunctie van dit genre schotelt je dan ook allerlei soorten muziek voor, van Volbeat tot Coldplay en System Of A Down tot Spice Girls. Het is niet mogelijk om binnen genres te zoeken naar subgenres of afspeellijsten die bijvoorbeeld punk of metal bevatten – die heeft Juke overigens ook niet, tenzij je die zelf maakt. Hetzelfde geldt een beetje voor Dance. Artiesten als Martin Garrix en Clean Bandit worden op één hoop gegooid met Moby en Scooter.

Wat afspeellijsten betreft heeft het genre Dance wel genoeg te bieden, maar weer vooral in het populaire segment. Een afspeellijst met hardcore of hardstyle is er niet, terwijl laatstgenoemde toch echt wel typisch Nederlands is. We snappen dat Apple Music geen Defqon 1-afspeellijst heeft, maar dan zou Juke die als typische Nederlandse streamingdienst toch juist moeten hebben?

©PXimport

Overzicht

De grote tegels met redacteuren en afspeellijsten op de hoofdpagina worden niet gepersonaliseerd op basis van je activiteit. Mocht je geen interesse hebben in de redacteuren van Juke, wiens afspeellijsten lang niet altijd regelmatig ververst worden, dan oogt de Home-pagina vrij statisch en ben je al snel geneigd om direct naar je eigen lijsten te navigeren. Het hamburgermenu maakt de dienst overzichtelijk, maar is alleen toegankelijk vanuit het Home-scherm. Als je eenmaal op onderzoek bent uitgegaan in de enorme bibliotheek van Juke of een afspeellijst, moet je afhankelijk van de lengte van je zoektocht eerst een paar keer op Terug drukken om naar Mijn Playlists of Mijn Muziek te gaan. Juke personaliseert de muziekdienst niet echt, maar stimuleert je door de interface ook niet bepaald om dit zelf te doen.

Afspelen

Juke maakt gebruik van Dolby Audio, wat zorgt voor een prima geluidskwaliteit. In de app krijg je de mogelijkheid om te kiezen tussen 48 kbit/s, 192 kbit/s of 320 kbit/s. Het afspelen van muziek is wel even wennen. Bij het selecteren van een nummer van een album of afspeellijst, wordt alleen dat ene nummer aan de afspeelwachtrij toegevoegd en stopt de muziek na het afspelen van dat nummer. Bij het afspelen van een nummer van een afspeellijst of album, wordt de rest van die lijst dus niet automatisch afgespeeld. Om de andere nummers aan de lijst toe te voegen

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Het activeren van Shuffle schudt niet de nummers die nog afgespeeld moeten worden door elkaar. In plaats daarvan worden willekeurige nummers uit de hele wachtrij afgespeeld. Doordat nummers die je al beluisterd hebt in gewoon de wachtrij blijven staan, kun je in deze modus dus nummers tegenkomen die je uren eerder in je wachtrij hebt geplaatst. Hoe soepel de radiofunctie werkt, zo verwarrend is de muziekdienst van Juke.

Conclusie

Juke biedt een typisch Nederlands alternatief aan voor mensen die nieuw zijn in de wereld van streaming en radio anno 2018 nog heel belangrijk vinden. Het aanbod aan muziek is breed, maar door de nadruk op het populaire repertoire van de vier grote radiostations is de dienst van Talpa en Mediamarkt vooral interessant voor liefhebbers van populaire en Hollandse muziek. Het maken van afspeellijsten werkt soepel, maar de lijsten zelf zijn nogal verstopt en de wachtrij is wennen. Je merkt dat Juke vooral wil dat je hun afspeellijsten beluisterd, en dat is ook niet per se erg. Voor Juke is Nederlandse radio, Nederlandse artiesten en muziek die de Nederland hitlijsten vult het belangrijkst. Dat is voor veel Nederlanders ook het enige wat ze zoeken bij een muziekdienst, en dat is dan ook de groep waar Juke zich op zou moeten richten. Hopelijk is het een kwestie van tijd voordat Juke of de gebruikers zelf afspeellijsten maken voor genres als metal, dubstep en hardstyle, anders blijft de dienst vrij generiek.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.