Tegenwoordig schieten we in één jaar meer foto’s dan we vroeger in heel ons leven deden. Op zich hartstikke leuk, maar het gevolg is dat we bijna nooit meer iets terugkijken, omdat de overdaad aan beeld zo groot is. Tijd om daar iets aan te doen en ervoor te zorgen dat je je herinneringen per jaar in beeld brengt, zodat je later wél iets hebt om terug te kijken. Kortom: zo organiseer je je foto's.

Tip 01: Minder schieten

Voor afgelopen heb je niets meer aan deze tip, maar de bedoeling is dat je deze stappen elk jaar gaat uitvoeren, dus daarom nu alvast een tip voor het komend jaar: probeer aanzienlijk minder foto’s te schieten. En met aanzienlijk bedoelen we écht aanzienlijk. Wanneer we vroeger naar een pretpark gingen, schoot een beetje enthousiasteling een heel rolletje vol. Vierentwintig foto’s had je dan van de dag. Tegenwoordig kom je rustig thuis met meer dan tweehonderd foto’s. Niet alleen omdat we foto’s schieten van élk moment dat memorabel lijkt, maar vooral ook omdat we van elk moment ook nog eens tien foto’s schieten om het zo goed mogelijk in beeld te brengen. De oude tijd komt nooit meer terug en dat is ook prima. Maar hoe meer foto’s je schiet, hoe onoverzichtelijker het wordt en hoe meer werk het wordt om ze te verwerken, waardoor de kans dát je ze verwerkt per gebeurtenis kleiner wordt. Schiet vooral foto’s van alles waarvan je foto’s wilt schieten, maar probeer het te beperken tot één à twee foto’s per fotomoment. Daar doe je jezelf een groot plezier mee.

Ransomware

Tip 02: Media verzamelen

In de ideale situaties hebben we alle foto’s en video’s op dezelfde plek staan. In werkelijkheid zijn wij mensen daar echter veel te chaotisch voor en staat een deel van onze foto’s op onze smartphone, een ander deel op onze harde schijf, op onze digitale camera en noem maar op. Niet handig, maar het is niet anders. Wanneer je ieder jaar je foto’s gaat verwerken op de manier die we hier beschrijven, dan zorg je er in ieder geval voor dat de foto’s van dat jaar op een centrale plek staan en verklein je het risico dat er iets zoekraakt. Voor de stappen die we in dit artikel uitvoeren is het ook belangrijk dat alle foto’s van het jaar dat je gaat verwerken op één plek staan. Maak een map aan op je harde schijf (bij voorkeur dus een externe) of nas en verzamel daarin álle foto’s en video’s van het jaar. Maak een submap aan voor ieder medium waarop je de foto’s vindt (van iPhone tot camera), om te voorkomen dat foto’s met identieke bestandsnamen elkaar overschrijven. Doe dit voor zowel je foto’s als je video’s.

©PXimport

Tip 03: Kopie maken

Als je alle foto’s en video’s van het hele jaar verzameld hebt in de juiste map, maak dan een kopie van die map en noem deze bijvoorbeeld Werkmap Foto’s (mits je hier voldoende ruimte voor hebt op je harde schijf). Deze stap is overigens niet noodzakelijk. De enige reden dat we het je laten doen, is dat we hierna foto’s en video’s gaan weggooien, en dat kan nogal een eng idee zijn als dit je enige exemplaren van de foto’s zijn. Door eerst een kopie aan te maken van de map met al je foto’s en video’s, kun je rustig weggooien in de wetenschap dat de foto’s nog ergens staan. Uiteindelijk is het natuurlijk wel de bedoeling dat die originele map verdwijnt (zodra je het aankunt), omdat de chaos anders groter wordt in plaats van kleiner.

©PXimport

Tip 04: Foto en video apart

Of je nu de beelden van je digitale camera hebt gehaald of van diverse smartphones in huis: foto’s en video’s staan daar allemaal door elkaar heen en dat is niet praktisch. Het is daarom belangrijk om de foto’s en video’s te scheiden voordat je daadwerkelijk begint met het verwerken van de videobestanden. Als dit artikel zou draaien om het aanbrengen van orde in de chaos in ál je digitale foto’s op je harde schijf, dan zouden we je ook aanraden om voor elk jaar een map aan te maken en binnen die mappen submappen aan te maken voor elke gebeurtenis in dat jaar. In dit geval zijn we echter geen archief aan het bouwen, maar willen we een behapbare manier bieden om je jaar in beeld te brengen, en daarom zijn deze mappen niet nodig. Maak daarom simpelweg naast de map Foto’s ook nog een map Video’s, en sleep alle video’s die je vindt naar deze map. Het makkelijkste is overigens om in Windows Verkenner te sorteren op bestandstype (klikken op Type bovenin), zodat je in één klap alle video’s kunt sorteren per map.

©PXimport

Tip 05: Foto’s ontdubbelen

Tijd om de foto’s te ontdubbelen. Daar gebruiken we een programma voor genaamd Fast Duplicate File Finder, dat je gratis kunt downloaden via www.mindgems.com. Rechtsboven zie je een gedeelte Folders. Sleep daar de map Foto’s in, met daarin al je foto’s van het afgelopen jaar. Bij Method onderin zie je staan 100% Equal, oftewel, het programma noemt een foto alleen dubbel als het bestand echt identiek is. Er is ook een optie Similar, maar daarvoor moet je de betaalde versie van het programma kopen. Klik op Start Scan bovenin, en er verschijnt een lijst met alle foto’s die dubbel zijn. Controleer voor je gemoedsrust even of dit klopt (dat doet het) en verwijder alle dubbele exemplaren. Wanneer je dit gedaan hebt, kun je de foto’s in Windows Verkenner uit alle submappen, naar de hoofdmap kopiëren zodat je alles in één map hebt staan. Krijg je nu de melding dat de bestandsnaam al is aangetroffen, dan weet je dat het geen duplicaat betreft, want die heb je net verwijderd. Hernoem in dat geval één van de foto’s zodat er niets wordt overschreven.

©PXimport

Tip 06: Media weggooien

Nu komt misschien wel het lastigste deel (al is het iets minder eng wanneer je een kopie hebt gemaakt van je map met originelen in stap 3): foto’s en video’s weggooien. Je hebt je foto’s in de vorige stap al ontdubbeld, wat betekent dat er, als er dubbele waren, al een stuk minder bestanden in de mappen staan. Wat Fast Duplicate File Finder echter niet kan, is zien welke foto’s er niet zo boeiend zijn. Lang niet alle foto’s die we schieten zijn scherp en dat geldt ook voor video’s. Daarbij nemen we veel foto’s van momenten die op het moment zelf belangrijk lijken, maar die achteraf eigenlijk niet zo boeiend zijn. Toch gooien we die niet weg, want dat voelt zo definitief. Maar, hoe eng het ook aanvoelt: doe het toch. Want wie te veel foto’s heeft, kijkt er helemaal niet meer naar. Wees dus kritisch, stel voor jezelf vast hoeveel foto’s je per gebeurtenis wilt bewaren en gooi de minst leuke foto’s en video’s weg.

©PXimport

iPhone Herinneringen

Tip 07: Album afdrukken

De makkelijkste en snelste manier om de foto’s die je van het afgelopen jaar hebt verzameld en overgehouden na je weggooironde te presenteren is via het oude vertrouwde fotoalbum. We leven echter wel in het digitale tijdperk waarin je die foto’s echt niet meer allemaal stuk voor stuk hoeft in te plakken (het kan overigens nog wel, zie tip 8). Wanneer je alle foto’s op je harde schijf verzameld hebt (daarom is het zo belangrijk om dat eerst te doen), dan kun je in een mum van tijd een album in elkaar draaien op websites als www.hema.nl, www.albelli.nl, www.pixum.nl en www.webprint.nl. Je kunt daar je foto’s in een online tool laden, herschikken, draaien, indelen enzovoort, waarna je het album genereert, afrekent en naar je toe laat sturen. Afhankelijk van welke sites je kiest zijn er zeer veel sjablonen, album-afmetingen enzovoort waar je uit kunt kiezen, zodat je het resultaat volledig naar je hand kunt zetten. Als je dit vanaf nu elk jaar doet – veel tijd kost het niet wanneer je foto’s eenmaal goed geordend zijn – dan bouw je zo een mooie verzameling persoonlijke jaaroverzichten op.

©PXimport

Tip 08: Project Life

Een andere interessante optie om je foto’s te verwerken is Project Life. Project Life lijkt eigenlijk heel veel op het ouderwets inplakken van foto’s, maar werkt in plaats van lijm met insteekhoezen. Wanneer je de foto’s die je in een album wilt steken hebt laten afdrukken (ook daarom is het dus fijn om de hoeveelheid foto’s te minimaliseren, anders betaal je een godsvermogen aan prints), dan kun je deze in de hoezen doen (die precies de juiste maat hebben) en daarnaast kun je allerlei kaartjes, stickers en versiersels gebruiken die precies op maat zijn gemaakt voor de albums. Zo heb je dus de charme van het ouderwets inplakken van foto’s, plus extra’s die de boeken nóg leuker maken. Informatie over Project Life vind je op www.projectlife.com en albums en toebehoren in Nederland kun je bestellen via www.scrapdelight.nl

©PXimport

Tip 09: Diavoorstelling

Een diavoorstelling kun je grofweg op twee manieren maken: als een live-voorstelling of als video (waarover meer in tip 10). Als je deze methode wilt gebruiken, is het belangrijk dat je wel snel de inhoud van je pc naar je televisie kunt zenden (via kabel of streaming). Ook hierom is het belangrijk dat je alleen de foto’s in de map overlaat die er echt te doen – laten we eerlijk zijn, met een diavoorstelling van duizend foto’s doe je niemand een plezier. Een diavoorstelling maak je eenvoudig in Windows Verkenner door te dubbelklikken op de eerste foto in de map, zodat de app Foto’s opent, en vervolgens klik je bovenin op Diavoorstelling. Veel controle over die voorstelling heb je niet. Wil je dat wél, gebruik dan Microsoft PowerPoint. Start een nieuwe lege presentatie en klik op Invoegen / Fotoalbum. Selecteer de map met daarin je foto’s, klik op Invoegen en daarna op Maken. Elke foto wordt nu automatisch toegevoegd als een dia, en de voorstelling kun je afspelen met alle mogelijkheden van PowerPoint. Sla het document op in dezelfde map als je foto’s, en je hebt de diavoorstelling altijd bij de hand.

©PXimport

Tip 10: Video maken

Een andere leuke manier om je jaar in beeld te brengen, is door foto’s en video’s te combineren in een video. Je kunt dat doen met dure software zoals Adobe Premiere, Maar het kan gelukkig ook helemaal gratis, bijvoorbeeld met OpenShot Video Editor. Start het programma en sleep de foto’s en video’s vanuit Windows Verkenner naar de Projectbestanden linksboven. Sleep nu de foto’s en video’s naar de tijdlijn onderin, in de volgorde waarin je ze wilt tonen. Je kunt de lengte van de foto of video verkorten door hem groter of kleiner te ‘trekken’ aan de zijkant. Video’s kun je splitsen met behulp van het schaartje. Als je muziek hebt die je onder de beelden wilt laten spelen, sleep je ook dit bestand vanuit verkenner naar je Projectbestanden en daarna naar je tijdlijn. Zo eenvoudig is het. Alle foto’s en video’s verwerkt? Klik dan op Bestand / Video exporteren, kies eventueel een ander Videoprofiel (het standaardprofiel is doorgaans prima) en sla het bestand op. Nu heb je een video die je kunt branden, op je nas kunt zetten of kunt uploaden naar YouTube.

©PXimport

Binnen handbereik

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.