Je maakt vast gebruik van een sociaal netwerk - vermoedelijk zelfs meerdere. Je weet waarschijnlijk ook genoeg over de privacy-instellingen van je favoriete netwerk om te zorgen dat niet de hele wereld alles van je weet. Er zijn echter manieren om je privacy nog beter te beschermen.

Je moet natuurlijk beginnen met de instellingen van je sociale netwerk. Als je de zichtbaarheid van je posts niet beperkt, of er niet voor zorgt dat je niet overal getagd wordt, heeft het geen nut om verder te gaan. Facebook heeft de meest ingewikkelde instellingen van alle sociale netwerken, dus volg onze handleiding voor volledige instructies.

©PXimport

Nadat je ervoor gezorgd hebt dat je foto's, contactgegevens en politieke mijmeringen niet voor de hele wereld zichtbaar zijn, kun je een aantal extra stappen nemen om je privacy te beschermen.

Houd permissies in de gaten

Telkens wanneer je een smartphone app downloadt, stel je de ontwikkelaars in staat om een deel van je informatie te zien. Soms is het iets simpels zoals je naam. Andere keren is het je adresboek, je Facebook of Twitter account informatie, je locatie, of je foto's.

©PXimport

Dus hoe weet je nu welke apps je adresboek plunderen of toegang tot je foto's hebben? iOS-apps moeten je tijdens de installatie toestemming vragen om je contactpersonen, locatie, Facebook account en microfoon te benaderen, en je kunt dergelijke toegang eenvoudig verlenen of intrekken in het Privacy gedeelte van de iOS Settings app.

Android had even een verborgen functie die App Ops heette waarmee je de permissies van elke app streng kon controleren, maar Google trok de functie in, drie weken na de lancering vorig jaar. Desalniettemin, in Android versie 4.3 tot en met 4.4.1 kan App Ops nog benaderd worden via controllers van derden, zoals App Opps 4.3/4.4 van Color Tiger. Je kunt deze app gebruiken voor permissiecontrole voor een breed scala van Android-apps. Wees erop bedacht dat App Ops geen officiële Android functie is, en dat controllers van derden de apps die ze aanpassen dan ook kapot kunnen maken.

Een app ontwikkelaar zou niets liever willen dan toegang hebben tot al je data, en soms is een dergelijke regeling zinvol. Bijvoorbeeld, als je je Instagram foto's op een ander sociaal netwerk wilt delen, dan is het logisch dat dat netwerk je camerarol wil benaderen. Maar die app hoeft niet je adresboek te kunnen zien, en daarom is het een goed idee om MyPermissions te gebruiken als toezichtsysteem om de permissies die je verleend hebt bij te houden.

©PXimport

De dienst, die beschikbaar is als desktop plugin, en als app voor iOS, Android, en Kindle Fire, houdt alle apps die gelinkt zijn met je Dropbox, Facebook, Google, LinkedIn, en Twitter accounts in de gaten. Als je één van je sociale netwerken gebruikt om op een andere site of app in te loggen, zal MyPermissions een melding geven.

Facebook vereist al apps die de "Login with Facebook" functie gebruiken waarmee om toestemming gevraagd wordt om op je tijdlijn te posten, maar MyPermissions gaat verder dan die eenvoudige stap.

Afluisteren op het web

Een aantal sites tegelijk in de gaten houden is eenvoudig genoeg, maar hoe zit het met de plekken die je niet bezoekt of de netwerken waarvan je geen account hebt? Hoe weet je of je naam niet steeds genoemd wordt, zoals in de roddels in een klein dorp? Je kunt meldingen instellen met de vrij nieuwe dienst Mention, een Google Alerts alternatief voor sociale netwerken.

©PXimport

Stel trefwoord meldingen in voor je naam - of andere dingen waarvan je op de hoogte wilt blijven - met Mention's iOS en Android apps, website, of Chrome app, en stel filters in voor de plekken die je in gaten wilt houden (bijvoorbeeld, Facebook en Twitter maar geen blogs of forums). Net als met Google Alerts kun je de frequentie van de meldingen kiezen. Mention lijkt vooral handig voor publieke personen of bedrijven, en de dienst biedt betaalde niveaus voor grote merken, maar het is een goede manier om je sociale reputatie te controleren.

Je kunt Google Alerts blijven gebruiken, maar Mention biedt een prettigere gebruikersinterface, meer context over de melding binnen de app, statistieken over de frequentie waarmee je genoemd wordt, en de mogelijkheid tot interactie met een melding - zo kun je op een tweet reageren zonder dat je Mention hoeft te verlaten, als je dat wilt.

Zeg gewoon nee tegen geotags

We delen zonder nadenken foto's op sociale netwerken, maar zelfs een onschuldige foto kan meer informatie bevatten dan je wilt. Wanneer je een afbeelding post, kunnen nieuwsgierige mensen de locatie van achterhalen met behulp van de geotags van de foto, of de informatie die je smartphone aan de foto's die je neemt toevoegt.

©PXimport

Onderzoekers van de University of California, Berkeley, en het International Computer Science Institute hebben een super griezelig project samengesteld dat laat zien hoeveel informatie je weggeeft wanneer je op Twitter of Instagram post - en de resultaten zijn slechts gebaseerd op posts met geotags, niet op de metadata van je foto's. Als je regelmatig voldoende afbeeldingen van een paar plaatsen deelt, kunnen stalkers eenvoudig zien waar je de meeste tijd doorbrengt en dat in hun voordeel gebruiken.

Om te voorkomen dat je de hele wereld vertelt waar je hoogstwaarschijnlijk op een bepaalde dag zult zijn, kun je het beste de locatiediensten uitschakelen wanneer je op sociale netwerken post. Je kunt voorkomen dat je smartphone geotags aan je foto's toekent door de instellingen van de camera aan te passen.

Ga ondergronds

Als je je privacy erg serieus neemt wil je uiteraard geen netwerk gebruiken dat informatie aan adverteerders doorspeelt. Nieuwe sociale sites en messaging apps beweren extra privacy te bieden in de vorm van encryptie, geheime groepen, en peer-to-peer protocollen om te voorkomen dat bedrijven (of de NSA) je gangen nagaan.

BitTorrent, Sgrouples, Silent Circle, en Wickr zijn slechts een paar van de bekende namen in de geheime sociale ruimte, die je manieren bieden om te communiceren zonder dat je je data op het spel zet.

Dit is een vrij vertaald artikel van onze Amerikaanse zustersite TechHive.com. Beschreven termen, handelingen en instellingen kunnen regiogebonden zijn.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.