Zoek je extra opslag voor je pc of Mac? Dan is een externe ssd een goede investering. Maar een geschikt model vinden valt niet mee wanneer er tientallen verschillende modellen op de markt zijn. Wij hebben 36 verschillende modellen getest, variërend van eenvoudige, goedkopere oplossingen tot featurerijke modellen voor specifieke doeleinden.

Ssd’s zijn ook voor externe opslag de laatste jaren de standaard geworden. Ouderwetse mechanische schijven zijn weliswaar nog altijd iets goedkoper per gigabyte aan opslag, maar zijn kwetsbaar en vooral héél erg traag vergeleken met een goede externe ssd. Een externe ssd is sneller, compacter, stiller en duurzamer. In 2024 zijn de prijzen van flashgeheugen weer iets gestegen, maar ze zijn nog altijd veel goedkoper dan jaren geleden en voor een gangbare hoeveelheid opslag van 1 of 2 TB is de prijs eigenlijk geen overweging meer.

Vooral voordelen

De voordelen van een externe ssd boven een externe harde schijf zijn vergelijkbaar met de voordelen van een interne ssd. In de eerste plaats zijn ze vooral veel, maar dan ook héél veel sneller. Waar mechanische harde schrijven met een usb3.0-aansluiting rond de 100 MB/s halen, zitten ssd’s, afhankelijk van het model, tussen de 500 en 3000 MB/s. Ze zijn ook veel vlugger in random lezen en schrijven, wat belangrijk en vooral heel duidelijk merkbaar is wanneer je direct vanaf je externe schijf werkt. Kopieer je geregeld wat bestanden heen en weer, dan is een ssd al een mooie upgrade. Werk je direct vanaf een externe schijf, dan is een ssd eigenlijk onmisbaar.

Ssd’s zijn ook lichter, de lichtste modellen in onze test wegen nog geen 30 gram. Ook kunnen ze allemaal wel tegen een tikje of wat trillingen; zonder bewegende delen zijn ze een stuk minder kwetsbaar.

Verschillende klassen

Ssd’s kunnen worden ingedeeld in verschillende klassen. De laagste categorie zijn de usb-ssd’s met intern een SATA-ssd. Het gebruik van SATA beperkt deze ssd’s tot zo’n 550 MB/s. Deze herken je vaak aan het label usb 3.2 gen 1, het oude usb 3.0. Dat maakt ze in theorie nog altijd een stuk sneller dan harde schijven, maar anno 2024 zijn de prijzen van snellere ssd’s dermate gedaald dat dit soort ssd’s zelden nog de moeite waard zijn. Alleen bij een heel sterke aanbieding en voor licht gebruik zouden we ze overwegen.

Het nieuwe normaal zijn de usb 3.2 gen 2-ssd’s. Deze gebruiken intern de snellere NVMe-ssd en vormen de meerderheid van het huidige aanbod. De beperking ligt hier, afhankelijk van wat de fabrikant er precies in stopt, normaliter bij de snelheid van de usb-poort zelf, en dat is circa 1000 MB/s. De meeste pc’s van de afgelopen jaren hebben een dergelijke poort en prijstechnisch zien we dit soort ssd’s vaak al aan de onderkant van de markt bungelen.

Extra snel

De laatste jaren zijn er ook externe ssd’s met een usb 3.2 gen2x2-interface. Deze uitermate onhandig naamgegeven aansluiting ondersteunt snelheden tot 20 Gbit/s, wat ze in theorie twee keer sneller maakt. We zeggen nadrukkelijk in theorie, want niet alleen zijn lang niet alle exemplaren daadwerkelijk tweemaal sneller, de aansluiting is zo zeldzaam op zowel desktops als laptops dat je er maar zelden gebruik van kunt maken. Slechts een klein aantal moederborden en een handje vol van de nieuwste laptops ondersteunt deze standaard. Kortom, deze ssd’s zijn enkel voor een niche doelgroep.

Thunderbolt

In het topsegment bestaan ook thunderbolt-ssd’s. Thunderbolt-aansluitingen zijn iets gangbaarder, alle moderne MacBooks en menig moderne Intel-laptop heeft er een. Thunderbolt-apparaten werken in de regel niet op normale usb-poorten; zonder thunderbolt-aansluiting heb je er dus niets aan. Als je zo’n ssd meeneemt naar een ander systeem om bestanden over te zetten, bestaat de kans dat het apparaat niet herkend wordt. Let dus op of zo’n schijf wel bij je past. Recente thunderbolt-aansluitingen ondersteunen snelheden van 40 Gbit/s, wat thunderbolt-ssd’s veelal tot de allersnelste opties maakt. Uiteraard met bijpassend prijskaartje.

Alle ssd’s werken in principe op alle Windows-pc’s en Macs. Usb-ssd’s werken doorgaans ook met andere apparaten, zoals telefoons en consoles.

©cronislaw@gmail.com

Hoe wij testen

We testen externe ssd’s met verschillende gebruiksdoeleinden in gedachten. De meest gangbare zijn het simpelweg overzetten van bestanden, actief van de ssd werken en gamen. In de regel hebben fabrikanten het in hun specificaties bij ssd-prestaties enkel over de maximale snelheid die ze halen bij het overzetten van een kleine hoeveelheid data, maar een ssd die razendsnel grote videobestanden over kan zetten, hoeft niet per se snel te zijn wanneer je vanaf de ssd aan het werken of gamen bent en vice versa. Het is dus zaak je eigen gebruik vooraf in kaart te brengen en niet te veel op de maximale snelheid in de specificaties te letten, want daar heb je helaas bar weinig aan.

Zoek je vooral een ssd die snel bestanden kan overzetten, kijk dan in de tabel aan het eind van dit artikel naar de sequentiële prestaties: hoe hoger het getal, hoe beter. Dit getal is gebaseerd op een dataset van 64 GB. Kopieer je ook geregeld extreem grote hoeveelheden data, kijk dan in de tabel ook naar de kopieertest, daarbij gaan we uit van 300 GB. Sommige ssd’s zakken bij zulke langere acties wat prestaties betreft in en dat zal frustreren als je regelmatig grote hoeveelheid video’s of games over wilt zetten.

Zoek je een ssd om vanaf te werken, kijk dan naar de prestaties in de PC Mark 10 Storage Benchmark, een combinatie van real-world-benchmarks die echt gebruik nabootsen. Daarvan testen we een Quick-variant voor vrij licht gebruik, en een Full-variant die wat zwaarder gebruik nabootst, zoals foto- of videobewerking.

Voor gamedoeleinden gebruiken we de 3D Mark Storage Benchmark, eveneens een combinatie van verschillende benchmarks die het laden en updaten van games nabootsen.

Ben je meer een allroundgebruiker? Dan heb je het meest aan de totaalscore in de tabel waarin verschillende doeleinden gewogen worden. Een goede totaalscore wegen wij zwaar mee in ons eindoordeel.

©slexp880 - stock.adobe.com

Uitgebreid testveld

Het aantal geteste modellen is inmiddels te groot om ze stuk voor stuk te bespreken, tegelijkertijd zien we dat de prijzen vrijwel dagelijks veranderen. We kijken naar zowel huidige als historische prijzen om de beste opties uit te lichten. Dat zijn de eerste modellen waar je naar zou moeten kijken als je een ssd wilt kopen, maar we raden je aan de actuele prijzen en acties in de gaten te houden. Een goede aanbieding op een model dat er gunstig voor staat in de tabel kan altijd een goede optie zijn, zelfs als hij niet door ons is uitgelicht.

De beste prijs-prestatieverhouding

Als je op zoek bent naar een ssd die een goede prijs combineert met prima prestaties, dan is de Crucial X8 al meerdere jaren onze tip. De X8 gaat echter met pensioen en het aantal winkels waar deze nog te koop is, neemt af. Gelukkig staan de opvolgers al klaar: de X9 en de X9 Pro.

Opvallend genoeg is de oude X8 nog altijd iets sneller in actief gebruik en gaming, maar de X9 is wel aanzienlijk goedkoper en houdt beter stand bij het overzetten van grote hoeveelheden data. De X9 Pro zit ertussenin, deze presteert als een (betere) middenklasse 10 Gbit/s-ssd, maar biedt ook als voordeel dat hij een IP55-rating heeft. Ook is de X9 Pro aanzienlijk compacter en lichter dan de X8, wel zo fijn. Dat maakt de Crucial X9 Pro voor ons de eerste keus voor een budgetbewuste aankoop.

Let er uiteraard op dat in deze categorie de prijs zwaar weegt, en de prijs per dag kan wisselen. Elke ssd met een redelijke totaalscore kan een interessant alternatief zijn als de prijs maar scherp genoeg is. Zo zijn ook de Transcend ESD310C of WD MyPassport goede keuzes.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Usb 3.2 gen 2 (10 Gbit/s)

De kleinste en lichtste

Kijken we in de tabel naar de kleinste en lichtste opties, dan valt Transcend direct positief op met drie modellen: de ESD310C, ESD330C en ESD320A. Dit zijn ssd’s die uitgevoerd zijn als usb-stick. Extreem compact dus, maar op prestatievlak zijn het echt keurige middenklassers. Andere echt kleine modellen, zoals de Kingston XS2000 en Corsair EX100U laten duidelijk punten liggen.

De iets oudere ESD310C heeft niet onze voorkeur vanwege de losse dopjes die heel makkelijk kwijtraken, de nieuwere ESD330C en ESD320A schuiven de usb-aansluiting uit, wat net wat eleganter is. Je kiest dan in tegenstelling tot de ESD310C wel voor óf een type-c- óf een type-a-aansluiting. En daarmee loop je ietwat vertraging op bij grotere kopieeracties, na zo’n 250 GB zakken de prestaties in. Op zich een aardige buffer, maar niet ideaal als je veel wilt kopiëren. De onderlinge verschillen zijn echter marginaal en ons advies is dan ook om voor het model te kiezen met de aansluiting(en) die bij jouw gebruik passen. Tegenwoordig zal dat vooral usb-c zijn, wat de Transcend ESD330C uiteindelijk nipt onze favoriete mini-ssd maakt.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Usb 3.2 gen 2 (10 Gbit/s)

Encryptie gemakkelijk gemaakt

©CIDimport

Verschillende ssd’s in deze test bieden encryptie aan. Dat gaat vrijwel altijd via een wachtwoord en een bijbehorende applicatie. Begin 2020 bracht Samsung daar verandering in met de T7 Touch. Dit model maakte encryptie makkelijker dankzij een ingebouwde vingerafdruklezer. Eenmaal ingesteld, kun je de ssd gemakkelijk ontgrendelen met je vingerafdruk zonder dat je nog andere applicaties hoeft te gebruiken. Hierdoor werkt de encryptie ook op pc’s waarop het installeren van extra software niet is toegestaan. Verlies je de ssd en steekt iemand anders hem in een pc, dan doet hij niets zonder de juiste vingerafdruk. Het verbaast ons dat verder geen enkele concurrent er heil in lijkt te zien, waardoor Samsung deze categorie vier jaar op rij eigenlijk cadeau krijgt. Je moet de T7 Touch echter wel alleen overwegen als die makkelijke encryptie belangrijk voor je is. De prijs is niet echt een nadeel, maar de andere ssd’s, inclusief de eerder genoemde Crucial X9 Pro, presteren over de hele linie wat beter. De T7 Touch presteert prima, maar voor hetzelfde geld kun je ook betere prestaties kopen in plaats van de vingerafdruklezer.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Usb 3.2 gen 2 (10 Gbit/s)

De snelste

Op papier is de snelste usb-ssd van dit moment dezelfde als de winnaar van vorig jaar: de SanDisk Extreme Pro. Afgelopen jaar kwam echter aan het licht dat dit model in onverwacht grote aantallen met uitval kampt. Die van ons doet het nog altijd uitstekend en we weten dat SanDisk dit model al jaren in gigantische hoeveelheden verkoopt, en dat maakt het beoordelen van de klachten lastig. De klachten waren echter dusdanig breed verspreid, ook bij veel grote media, dat we een nieuwe kroningsceremonie niet op zijn plaats vonden. We noemen hem wel, want de prestaties zijn top en wellicht komt er nog nieuwe informatie aan het licht.

Voor nu staat de kroonprins echter klaar om de rol van snelste usb-ssd te vervullen: de Crucial X10 Pro. Crucials nieuwe topmodel doet eigenlijk alles wat we van een echte high-end-ssd verwachten: op elk vlak uitstekend presteren. Daarbij is de X10 Pro lekker compact, voorzien van een chique metalen behuizing mét IP-rating en is de prijs opvallend scherp. Voor slechts iets meer geld dan de betere budgetopties haal je hiermee een ultieme usb-ssd in huis waarbij we eigenlijk geen minpunten kunnen ontdekken.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Usb 3.2 gen 2x2 (20 Gbit/s)

De beste thunderbolt-ssd

In onze test hebben we ook enkele thunderbolt-ssd’s meegenomen, deze zijn door de bank genomen sneller, maar ook veel prijziger. Vaak betaal je een meervoud van een degelijke usb-ssd. Dat maakt thunderbolt-ssd’s een echte niche oplossing voor gebruikers die prestaties cruciaal vinden en voor wie een meerprijs totaal irrelevant is. Kennelijk is die markt zo klein dat er nauwelijks beweging in zit: de Sabrent XTRM gaat al even mee, Samsung is helemaal uit de markt gestapt en alleen SanDisk heeft nog iets uitgebracht de laatste jaren. Mocht je voor zo’n thunderbolt-ssd gaan, dan is de SanDisk Professional PRO-G40 wel een uitstekend product. Hij is pijlsnel wanneer je hem via thunderbolt aansluit, maar kan ook via een reguliere usb-poort aangesloten worden. Hiermee is het een positieve uitzondering onder de thunderbolt-ssd’s. Daarnaast heeft het apparaat een IP68-behuizing, oftewel hij is bestand tegen stof en water, en biedt drie meter valbescherming. Ook kun je er met een auto overheen rijden alsof het niets is. De prijs is fors, maar gunstig vergeleken met andere thunderbolt-ssd’s.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Thunderbolt 3 (40 Gbit/s) en usb 3.2 gen 2 (10 Gbit/s)

De beste ssd voor grote hoeveelheden data

Naast de PRO-G40 heeft SanDisk nog een opvallende niche oplossing in huis, de Professional Pro-Blade Transport met MAGs. Deze ssd combineert een stevige behuizing (Pro-Blade Transport) met hot swappable ssd’s (MAGs). Dat maakt deze oplossing groter en zwaarder dan de typische externe ssd’s, maar wel veelzijdig voor (semi)professioneel gebruik, zoals voor videografen. Daarbij behaalt deze combinatie de hoogste langdurige overdrachtssnelheid van alle ssd’s. Het verschil van minimaal 10 procent met de rest lijkt niet heel hoog, maar voor professioneel gebruik is tijd vaak het meest waardevolle bezit. Naast het formaat is ook de prijs een stevige consequentie van dit ontwerp. Je betaalt er flink meer voor, dus de veel betere prestaties bij grote bestandsoverdrachten ten opzichte van de snelle Crucial X10 Pro of Samsung T9 moet wel echt een belangrijk punt vormen.

Pluspunten

Minpunten

Klasse

Usb 3.2 gen 2x2 (20 Gbit/s)

Resultaten

In onderstaande afbeelding vind je de testresultaten van de geteste ssd's.

Conclusie

Bij externe ssd’s zijn er weinig echt slechte producten, er zijn vooral slechte prijzen. Een aantal ssd’s doen wel unieke dingen. Zo biedt de Samsung T7 Touch eenvoudige encryptie en ondersteunt de SanDisk PRO-G40 zowel thunderbolt als usb. Het gros concurreert echter vooral op prestatieverschillen, die regelmatig gering zijn vanwege de usb-interface, en prijsverschillen die van dag tot dag veranderen.

Voor de meeste gebruikers kunnen is elke ssd die een beetje aardig scoort in de totaalscore niet mis. De prijzen, en vooral aanbiedingen, zijn voor veel gebruikers daarom belangrijk. We hebben enkele ssd’s uitgelicht, maar ook ssd’s die we niet genoemd hebben, kunnen de beste koop zijn als ze scherp aangeboden worden.

Ben je een veeleisendere gebruiker, denk dan vooral goed na over hoe jij de ssd gebruikt en hoe die ssd op dat vlak presteert. We zien namelijk dat een aantal ssd’s in specifieke taken beter uit de verf komen dan andere. Positief is dat de betere allrounders nauwelijks duurder zijn dan instappers, dus een kwaliteitsproduct kopen hoeft niet de hoofdprijs te kosten.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.