Elke maand verschijnen er talloze nieuwe Netflix-films en Netflix-series. Lastig om allemaal bij te houden, dus zetten wij alle nieuwe toegevoegde films en series, en alle nieuwe seizoenen van oude series, op een rijtje. Dit is er nieuw op Netflix in mei!

Unbreakable Kimmy Schmidt

Unbreakable Kimmy Schmidt is een geweldige Netflix-comedy. De serie gaat over Kimmy Schmidt, die zich aanpast aan het leven in New York nadat ze is gered uit een sekte in Indiana. Samen met drie andere vrouwen werd ze namelijk maar liefst 15 jaar lang vastgehouden in een ondergrondse bunker. Kimmy is bang als slachtoffer gezien te worden, en kiest er daarom voor om een nieuw leven op te bouwen in New York. Ze raakt daar al snel bevriend met haar huisbaas Lillian, kamergenoot Titus en bazin Jacqueline Voorhees. In de serie zien we Kimmy die zich volledig moet aanpassen aan een wereld die ze niet begrijpt en waar ze niet thuishoort.

©PXimport

Anon

De science fiction-film van deze maand is Anon. Het speelt zich af in een tijd waar privacy en anonimiteit zijn verdwenen en zelfs je gedachten totaal openbaar zijn. Misdaad bestaat niet meer… of toch wel? Detective Sal Frielan ontmoet een mysterieuze hacker die haarzelf compleet van de aardbodem kan laten verdwijnen. Sterker nog, ze kan het systeem volledig hacken om illusies te creëren en nog veel meer. In onze ogen een geweldige start voor een goede sci-fi!

Safe

Dexter-acteur Michael C. Hall speelt de hoofdrol in de nieuwe Britse drama Safe. Tom is een weduwnaar met twee tienerdochters. Op een avond komt een van de twee niet terug naar huis. Zelfs de politie staat voor een raadsel waardoor Tom, zoals elke goede vader, zelf een onderzoek start. Zo komt hij erachter dat zijn veilige buitenwijk stukken minder veilig en betrouwbaar is dan hij dacht. Zijn buren blijken namelijk duistere geheimen te verbergen…

©PXimport

The Rain

Vers uit het hoge noorden komt een Deense thriller met dodelijke regen! Een broer en zus openen na 6 lange jaren eindelijk de deuren van hun bunker, waar ze in zaten omdat de regen een dodelijk virus over de wereld verspreid heeft. Ze sluiten zich aan bij een groep overlevenden, hopende dat ze misschien nog hun vader kunnen vinden. De serie heeft een beetje een The Walking Dead-sfeer, alleen gaat het vooral over de vraag hoe en waarom waarom het virus is vrijgelaten.

Cargo

Martin Freeman heeft al een cv gevuld met prachtige rollen. Een zombiefilm in Australië stond daar alleen nog niet tussen en Cargo vult die opening. Als vader van een pasgeboren kleine baby, probeert hij de Australische wildernis te doorkruisen op zoek naar een veilige haven. Het grote probleem: hij is al relatief snel gebeten door een zombie. De tijd dringt om zijn kleintje dus in veiligheid te brengen.

©PXimport

Candy Jar

Lona is een introvert meisje uit de middenklasse dat naar een middelbare school gaat. Ze hoopt dat ze op een dag mag studeren aan Harvard. Lona krijgt de opdracht samen te werken met Bennett. Hij is een jongen uit een welgesteld gezin en wil later studeren aan Yale. De twee zitten samen in het debatteam en zetten hun verschillen aan de kant om samen in op hun droomuniversiteit te kunnen komen. Een lekkere tiener-romcom voor op de zaterdagavond.

©PXimport

Lost in Space

“Danger, Will Robinson! Danger!”, is zo’n beetje alles wat een super technische robot kan zeggen, maar wat hij niet met woorden kan laat hij wel zien in zijn daden. De familie Robinson is samen met honderden anderen uitgekozen om een nieuwe kolonie te starten. Tijdens de reis gaat er iets mis waardoor ze van hun route afdwalen en crashen op een mysterieuze planeet. Ze zijn dan letterlijk Lost in Space! Wanneer jongste zoon Will een robot in de middle of nowhere vindt en redt, krijgt die een gevoel van eer en wil hij kleine Will overal in helpen en beschermen. Zo smelt hij met zijn warme handen zijn oudere zus uit een bevroren meer, tilt hij gigantische stenen op gewoon omdat het kan en loopt als een baby-eendje achter de jongste Robinson aan. Een lekkere serie om te kijken terwijl je met de trein onderweg naar huis bent, met een goede plottwist maar ook een heleboel voorspelbare momenten en scènes.

Monty Python

Dit is een echte blast to the past, met kokosnoten als paarden en de meest absurde maar grappige grappen. Kan je nu heerlijk genieten van een serie klassiekers van Monty Python, inculsief The Holy Grail, Life of Brian en Flying Circus. Altijd goed om een avondje lekker te genieten met Monty Python en de humor waar de films en serie om bekend staan.

©PXimport

The Letdown

Audrey kan zich moeilijk aanpassen aan het moederschap: ze worstelt met het geven van borstvoeding, is oververmoeid en ervaart gebrek aan steun van haar man. Als laatste hoop bezoekt ze een groep voor vrouwen die pas moeder zijn geworden. Wat ze vindt is een gemengde groep van vrouwen en een man die allemaal in dezelfde boot zitten. Samen zijn ze verenigd door hun horror-geboorteverhalen, slapeloze nachten en verlies van identiteit. The Letdown is een humoristisch maar waarheidsgetrouw inzicht in het nieuwe ouderschap, een serie waarin elke ouder zich kan inleven.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.