Elke maand verschijnen er talloze nieuwe Netflix-films en Netflix-series. Lastig om allemaal bij te houden, dus zetten wij alle nieuwe toegevoegde films en series, en alle nieuwe seizoenen van oude series, op een rijtje. Dit is er nieuw op Netflix in mei!

Unbreakable Kimmy Schmidt

Unbreakable Kimmy Schmidt is een geweldige Netflix-comedy. De serie gaat over Kimmy Schmidt, die zich aanpast aan het leven in New York nadat ze is gered uit een sekte in Indiana. Samen met drie andere vrouwen werd ze namelijk maar liefst 15 jaar lang vastgehouden in een ondergrondse bunker. Kimmy is bang als slachtoffer gezien te worden, en kiest er daarom voor om een nieuw leven op te bouwen in New York. Ze raakt daar al snel bevriend met haar huisbaas Lillian, kamergenoot Titus en bazin Jacqueline Voorhees. In de serie zien we Kimmy die zich volledig moet aanpassen aan een wereld die ze niet begrijpt en waar ze niet thuishoort.

©PXimport

Anon

De science fiction-film van deze maand is Anon. Het speelt zich af in een tijd waar privacy en anonimiteit zijn verdwenen en zelfs je gedachten totaal openbaar zijn. Misdaad bestaat niet meer… of toch wel? Detective Sal Frielan ontmoet een mysterieuze hacker die haarzelf compleet van de aardbodem kan laten verdwijnen. Sterker nog, ze kan het systeem volledig hacken om illusies te creëren en nog veel meer. In onze ogen een geweldige start voor een goede sci-fi!

Safe

Dexter-acteur Michael C. Hall speelt de hoofdrol in de nieuwe Britse drama Safe. Tom is een weduwnaar met twee tienerdochters. Op een avond komt een van de twee niet terug naar huis. Zelfs de politie staat voor een raadsel waardoor Tom, zoals elke goede vader, zelf een onderzoek start. Zo komt hij erachter dat zijn veilige buitenwijk stukken minder veilig en betrouwbaar is dan hij dacht. Zijn buren blijken namelijk duistere geheimen te verbergen…

©PXimport

The Rain

Vers uit het hoge noorden komt een Deense thriller met dodelijke regen! Een broer en zus openen na 6 lange jaren eindelijk de deuren van hun bunker, waar ze in zaten omdat de regen een dodelijk virus over de wereld verspreid heeft. Ze sluiten zich aan bij een groep overlevenden, hopende dat ze misschien nog hun vader kunnen vinden. De serie heeft een beetje een The Walking Dead-sfeer, alleen gaat het vooral over de vraag hoe en waarom waarom het virus is vrijgelaten.

Cargo

Martin Freeman heeft al een cv gevuld met prachtige rollen. Een zombiefilm in Australië stond daar alleen nog niet tussen en Cargo vult die opening. Als vader van een pasgeboren kleine baby, probeert hij de Australische wildernis te doorkruisen op zoek naar een veilige haven. Het grote probleem: hij is al relatief snel gebeten door een zombie. De tijd dringt om zijn kleintje dus in veiligheid te brengen.

©PXimport

Candy Jar

Lona is een introvert meisje uit de middenklasse dat naar een middelbare school gaat. Ze hoopt dat ze op een dag mag studeren aan Harvard. Lona krijgt de opdracht samen te werken met Bennett. Hij is een jongen uit een welgesteld gezin en wil later studeren aan Yale. De twee zitten samen in het debatteam en zetten hun verschillen aan de kant om samen in op hun droomuniversiteit te kunnen komen. Een lekkere tiener-romcom voor op de zaterdagavond.

©PXimport

Lost in Space

“Danger, Will Robinson! Danger!”, is zo’n beetje alles wat een super technische robot kan zeggen, maar wat hij niet met woorden kan laat hij wel zien in zijn daden. De familie Robinson is samen met honderden anderen uitgekozen om een nieuwe kolonie te starten. Tijdens de reis gaat er iets mis waardoor ze van hun route afdwalen en crashen op een mysterieuze planeet. Ze zijn dan letterlijk Lost in Space! Wanneer jongste zoon Will een robot in de middle of nowhere vindt en redt, krijgt die een gevoel van eer en wil hij kleine Will overal in helpen en beschermen. Zo smelt hij met zijn warme handen zijn oudere zus uit een bevroren meer, tilt hij gigantische stenen op gewoon omdat het kan en loopt als een baby-eendje achter de jongste Robinson aan. Een lekkere serie om te kijken terwijl je met de trein onderweg naar huis bent, met een goede plottwist maar ook een heleboel voorspelbare momenten en scènes.

Monty Python

Dit is een echte blast to the past, met kokosnoten als paarden en de meest absurde maar grappige grappen. Kan je nu heerlijk genieten van een serie klassiekers van Monty Python, inculsief The Holy Grail, Life of Brian en Flying Circus. Altijd goed om een avondje lekker te genieten met Monty Python en de humor waar de films en serie om bekend staan.

©PXimport

The Letdown

Audrey kan zich moeilijk aanpassen aan het moederschap: ze worstelt met het geven van borstvoeding, is oververmoeid en ervaart gebrek aan steun van haar man. Als laatste hoop bezoekt ze een groep voor vrouwen die pas moeder zijn geworden. Wat ze vindt is een gemengde groep van vrouwen en een man die allemaal in dezelfde boot zitten. Samen zijn ze verenigd door hun horror-geboorteverhalen, slapeloze nachten en verlies van identiteit. The Letdown is een humoristisch maar waarheidsgetrouw inzicht in het nieuwe ouderschap, een serie waarin elke ouder zich kan inleven.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.