Alvast vanaf je werk de temperatuur in huis een paar graden hoger zetten? Of wil je iedere kamer afzonderlijk bedienen? Dan kan een slimme thermostaat een goede aanschaf zijn. Bovendien heb je beter inzicht in je energieverbruik en kan het je in sommige gevallen ook nog wat geld besparen.

Met een slimme thermostaat in huis wordt het een stukje eenvoudiger om de temperatuur te regelen. Niet in de minste plaats omdat je het systeem vanaf iedere locatie kunt bedienen, dus ook zonder fysiek in je woning aanwezig te zijn. Zo kun je bijvoorbeeld al vanaf je werk, in de auto of de trein alvast de temperatuur in je huis op een aangenaam niveau zetten.

Op afstand

Alle slimme thermostaten bieden de mogelijkheid om op afstand bediend te worden. Veelal kan dat met een app op je smartphone, bij sommige systemen kun je ook via een webinterface vanuit je browser de zaken instellen. Daarnaast bieden systemen die je via een app bedient, ook de nodige feedback over de status van het systeem. Je krijgt het dan te zien als de ingestelde temperatuur de juiste waarde heeft bereikt of wanneer er een probleem met het systeem is.

Systemen en protocollen

Afhankelijk van het soort cv-ketel en verwarmingssysteem je in huis hebt, kun je kiezen uit een aantal typen slimme thermostaten. Belangrijk om te weten is dat niet elk systeem geschikt is voor iedere cv-ketel/verwarmingssysteem. Alle slimme thermostaten kunnen weliswaar de temperatuur in je huis regelen, maar belangrijk om te weten is dat er twee manieren zijn waarop een slimme thermostaat een cv-ketel kan aansturen: via moduleren of via aan/uit. Een modulerende thermostaat kan de cv in kleinere stapjes aansturen, waardoor er verschillende watertemperaturen gegenereerd kunnen worden. Bij een aan/uit-systeem doet de slimme thermostaat niets anders dan de brander een tijd op vol vermogen aan te zetten tot de juiste temperatuur is bereikt, om vervolgens de brander weer uit te schakelen. In de praktijk zorgt de laatste situatie voor een hoger energieverbruik.

Bij een modulerend systeem wordt vaak gebruikgemaakt van een speciaal protocol: OpenTherm. Alle modulerende slimme thermostaten kunnen gebruikmaken van OpenTherm, maar niet alle cv-ketels ondersteunen het. Als jouw cv-ketel geen OpenTherm ondersteunt maar wel modulerend is, gebruikt die fabrikant een eigen protocol. Je kunt dan soms kiezen voor een slimme modulerende thermostaat van de cv-fabrikant, en anders moet je voor een aan/uit-systeem kiezen. Slimme thermostaten die via OpenTherm werken, ondersteunen ook het aan/uit-regelingssysteem. Er zijn ook systemen die je met je bestaande slimme apparatuur kunt verbinden, zoals Apple Homekit en IFTTT.

©PXimport

Zelflerende systemen

Een aantal slimme thermostaten kunnen precies bijhouden hoe lang het duurt voordat een kamer of woning is opgewarmd tot de juiste temperatuur. Als zo’n systeem is geprogrammeerd via een tijdsklok – bijvoorbeeld als de eigenaar wil dat de verwarming om 6:00 ’s ochtends op 21 graden staat – begint zo’n systeem eerder met het opwarmen van het huis zodat de temperatuur op het ingestelde tijdstip is bereikt. Systemen die niet zelflerend zijn, zul je zelf eerder moeten laten inschakelen.

Programmeren

©PXimport

Zonering

Zonering is de term die wordt gebruikt voor slimme thermostaatsystemen die verschillende ruimtes afzonderlijk van elkaar kunnen bedienen. Met zo’n systeem kun je bijvoorbeeld de verwarming in de werkkamer een paar graden hoger (laten) zetten, terwijl de temperatuur in de woonkamer gelijk blijft. Voor een zoneringsysteem is wel extra hardware nodig, want los van de slimme hoofdthermostaat heb je per kamer een systeem nodig die daar de temperatuur monitort én de verwarming er hoger of lager zet. Dat verhogen en verlagen gaat dan door middel van een gemotoriseerde knop die op de verwarmingsknop wordt geplaatst en die de radiatorkraan opendraait. Is de juiste temperatuur bereikt, dan wordt de kraan weer (deels) dichtgedraaid. De gemotoriseerde knop vervangt de knop op de radiator zelf, maar je kunt de knop van de slimme thermostaat ook nog steeds gebruiken om de verwarming handmatig open te draaien.

©PXimport

Energiebesparing

Vloer- en stadsverwarming

Thermostaten getest

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.