We verzamelen steeds meer apparaten in huis - en (bijna) altijd betekent dat: kabels. Veel kabels. Televisies, smartphones, computers, smarthome-apparaten – als ze geen stroomkabel hebben, dan hebben ze vaak wel HDMI-, usb- of ethernetkabels. Met deze tips beperk je de warboel aan kabels in huis.

Mogelijk zie je het al als je even onder je bureau kijkt. En anders is het waarschijnlijk een slachtpartij achter de tv-kast. Kabels. Overal kabels. Ze liggen naast elkaar, draaien lekker in elkaar of liggen in de weg (waardoor je er over kunt struikelen). Wat er ook precies aan de hand is: het kan handig zijn om die kabels eens netjes te organiseren. Dan hoeft er niemand over te struikelen en ziet alles er ook nog eens overzichtelijk uit. Deze tips kunnen je daarbij gaan helpen.

Kabels bij elkaar houden met kabelbinders

Een van de betere opties die je tot je beschikking hebt zijn de kabelbinders. Die zijn vaak gemaakt van nylon en beschikken over klittenband, waardoor ze de kabels goed vasthouden. Voor een echt goed resultaat gebruik je meerdere binders per kabelpartij, zodat alles netjes recht naast elkaar blijft liggen en er niet stiekem alsnog iets in vast kan komen te zitten. Een andere tip: pak alleen de snoeren bij elkaar die daadwerkelijk naast elkaar liggen, om onnodige spanning te voorkomen.

Fabrikanten gebruiken vaak tie wraps om allerlei kabels netjes te verpakken. Als je geen extra investering wilt doen voor het behoud van het kabelnetwerk in huis, dan kun je die kleine, stevige bandjes ook gewoon gebruiken. Ze zijn iets minder gebruiksvriendelijk vanwege de grootte en het is soms even priegelen met dat vastdraaien, maar ze kunnen voor jouw kabelverzameling voldoende zijn. Echte kabelbinders kunnen vaak meer kabels verzamelen en vasthouden.

©Andrey Popov

Klem die kabels vast

Heb je slechts een kleine hoeveelheid kabels die je graag netjes organiseert, dan kan een simpele klem voldoende houvast bieden. Deze accessoires worden ook wel foldback clips genoemd, en zijn eigen bedoeld om te voorkomen dat een stapel papieren uiteenvalt. Vooral eigenaars van een serie dunne kabels, zoals die van opladers of lampen, kunnen hiermee uit de voeten. Het grote voordeel van de klemmen is dat je de kabels bijvoorbeeld netjes langs een tafel kunt laten lopen. Niet alleen zijn ze dan (meer uit het zicht), ook kun je er zodoende altijd makkelijk bij.

©bxTT - stock.adobe.com

Begeleid ze via kabelgootjes

Een kabelgoot kan daar ook goed bij helpen. Gootjes heb je in allerlei soorten en maten. Je hebt bijvoorbeeld die plastic omhulsels die je aan het plafond of langs de plint kunt bevestigen, maar het kan ook wat simpeler. Bij bouwmarkten en meubelzaken kun je vaak ook plastic tubes kopen waarmee je kabels begeleid van het ene naar het andere punt. Zeker voor bij een tv-meubel kan dat helpen bij het aanzicht.

Daarnaast bestaan er handige kabelgootjes met plakranden, zodat je die bijvoorbeeld onder je bureau kunt bevestigen. Die beschikken dan over een opening bovenop, zodat de kabel er alsnog uit kan en aan een apparaat gekoppeld kan worden. Verder is nog een kleine goot, waarmee je alleen het uiteinde van een kabel vastmaakt. Dat kan dan weer handig zijn voor het bereikbaar houden van kabels die je niet zo vaak nodig hebt, zoals de usb-kabel van de harde schijf van je back-ups.

De kabelmanagementkit voor iedereen die serieus is

Tot slot kijken we nog even naar kabelmanagementkits, voor iedereen die hier serieus mee omgaat. Je vindt die bijvoorbeeld op Amazon. Ze kosten meestal een paar tientjes – maar dan ben je voorlopig wel klaar. In de kit uit dit voorbeeld zien we dat die beschikt overal de genoemde opties hierboven en nog veel, veel meer. Naast de nodige clips, gootjes en klemmen komen we ook verschillende plakranden, houders en binders tegen. Geen kabel die je dan nog in de weg zit.

Misschien dat zo’n kit, ondanks het feit dat er bijna 200 accessoires in zitten, niet helemaal toereikend is voor je situatie. Het kan altijd zijn dat je een specifiek onderdeel tekort komt, maar dan kun je die dus nog even los aanschaffen. Met deze kabelmanagementkit zal het voorlopig echter niet voorkomen dat je ergens om verlegen zit. Het kost wat, maar dan heb je ook wel wat.

©PXimport

Bonustip

Voor de mensen die van meer overzicht houden geven we nog een bonustip. Je kunt bijvoorbeeld een label maken en dat aan de kant van de stekker plakken, met daarop de naam van het apparaat waar die kabel bij hoort. Zo hoef je je niet af te vragen welke stekker je er moet uittrekken wanneer je dat apparaat wilt loskoppelen. En kun je ook niet per ongeluk de verkeerde kabel lostrekken. Kom je trouwens een kabel tegen die kapot is: het is wel zo veilig om die zo snel mogelijk te verwijderen en indien nodig te vervangen.

P.S. Nieuwe laptop nodig? Zo kies je de beste ⮯

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.