Safari is voor Mac-gebruikers een begrip, en hoewel externe browsers als Chrome en Firefox aan populariteit blijven winnen, houdt ook Safari een vaste schare fans. Grote kans dat je als Mac-gebruiker de instellingen in Safari grotendeels hetzelfde hebt gelaten, maar er zijn een paar opties die van Safari een nog betere browser maken dan hij al is. In dit artikel leggen we de opties aan je uit.

Ook interessant: Toegankelijkheidsopties op je Mac

Algemene instellingen

Wat de algemene instellingen van Safari betreft: we gaan ervan uit dat je al een tijdje een browser gebruikt, dus we wandelen er even snel doorheen. 

Via Instellingen - Algemeen krijg je een lijst met opties die je ook kent uit de andere bekende browsers. Zo kun je aangeven of Safari je standaardbrowser moet zijn voor het openen van links, wat er moet gebeuren als je Safari opent en waar bestanden moeten worden opgeslagen. 

Look & feel

Leuker wordt het als we het uiterlijk van Safari een beetje gaan aanpassen. Dat begint al onder de knop Tabbladen. Hier vind je bekende instellingen als het openen van een link in een nieuw tabblad met een toetsencombinatie, maar bovenaan staat de optie Tabbladindeling. Die staat standaard op Afzonderlijk, maar als je die op Compact zet, krijgt je browser ineens een heel andere look. Het huidige tabblad staat groot in beeld in de taakbalk, met je andere, inactieve tabbladen er als kleine knoppen omheen. 

Onder Geavanceerd vind je nog een instelling voor de adresbalk: de mogelijkheid om volledige url’s te tonen, in plaats van de versimpelde versie. Welke optie het handigst is voor jou, hangt natuurlijk van je persoonlijke voorkeur af. Hier kun je ook de optie aanvinken die ervoor zorgt dat je nooit een kleiner lettertype dan een van 9 punten te zien krijgt, en schakel je kleurschema’s in als je de compacte tabbladen gebruikt. 

Formulieren en wachtwoorden

Standaard slaat Safari formulieren en inloggegevens op, zodat die later automatisch kunnen worden ingevuld. Onder het kopje Formulieren kun je aangeven welke gegevens wél en welke níet moeten worden ingevuld: je kunt bijvoorbeeld kiezen om creditcardgegevens wel, maar wachtwoorden juist niet automatisch te laten invullen. Voor bepaalde gegevens moet je sowieso je hoofdwachtwoord (of vingerafdruk) invoeren als extra veiligheidslaag. 

Je wachtwoorden zelf vind je via de knop Wachtwoorden. Die worden, als je dat wilt, opgeslagen als je ergens inlogt, maar je kunt ze via het plusje ook handmatig toevoegen (of verwijderen met het minnetje). Via het rondje menu-knopje ernaast kun je ook wachtwoorden uit andere browsers importeren, of je Safari-gegevens juist exporteren. 

Handig is ook de standaard aangevinkte optie onderaan, die je waarschuwt als een van je wachtwoorden voorkomt in een bekend datalek. Geen zorgen: je wachtwoorden worden volledig versleuteld opgeslagen en getest. 

Privacy

Ook de instellingen onder Privacy zijn de moeite waard om even door te nemen. Standaard staan de eerste twee opties aangevinkt: cross-sitetracking (waarbij je gevolgd kan worden als je van de ene naar de andere website gaat) wordt voorkomen en je ip-adres wordt geblokkeerd voor bekende trackers om je privacy te waarborgen.

Cookies worden in principe toegestaan, maar dat kun je uitschakelen door het vinkje bij Blokkeer alle cookies aan te zetten. Met de knop eronder kun je zien welke websites jouw gegevens hebben opgeslagen, en kun je die al dan niet verwijderen. Let er wel op dat websites minder goed kunnen werken als je cookies niet toestaat. 

Zoeken

Tot slot nog even naar het kopje Zoeken. Daar vind je eerst een dropdown met bekende zoekmachines, voor als je liever een andere dan Google gebruikt. Extra handig is de knop Laad beste resultaat vooraf in de achtergrond. Die optie gokt het beste zoekresultaat, en heeft de bijbehorende website alvast voorgeladen als je erop klikt, zodat hij in één keer voor je neus staat. 

Conclusie

Safari is nog altijd razend populair onder Mac-gebruikers, ondanks de aanwezigheid van andere browsers als Chrome en Firefox. Veel zaken zijn vooraf al ingesteld, maar even een snel rondje door het instellingenmenu kan wonderen doen. Check de privacy-instellingen en pas de look & feel van je browser aan naar je eigen wensen, en je haalt net even wat meer uit je welbekende Mac-browser.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.