De Wii U is een console voor fijnproevers. Nee, je vindt er niet de nieuwste third party-toppers. Maar tegelijkertijd is dat de stille kracht van Nintendo's console: de Wii U zet je aan om een stel unieke games te spelen die nergens anders op verkrijgbaar zijn.

En wat dat betreft heeft Nintendo samen met enkele andere studio's de afgelopen paar jaar indrukwekkend werk afgeleverd. Niet alleen huisvest de Wii U enkele games die zonder twijfel de beste in de serie genoemd mogen worden, ook zijn er enkele nieuwe en unieke games voor gecreëerd die in niemands verzameling zouden misstaan. Hier volgen, in willekeurige volgorde, tien Wii U-games die je een torenhoge berg aan speelplezier opleveren.

Mario Kart 8

Sinds Mario Kart 64 zijn de meningen eigenlijk altijd wel verdeeld over de kwaliteit van de nieuwe delen in de populaire kartreeks. Mario Kart 64 zou te langdradige tracks hebben, Mario Kart Wii een onprecieze besturing en Double Dash is de vreemde eend in de bijt. Maar over Mario Kart 8 is eigenlijk iedereen het wel eens: het spel loopt over van de kwaliteit. 32 goed gebalanceerde tracks (en zestien extra parkoersen voor degenen die geld uit willen geven voor de dlc), een lawine aan personages en karts, een goed werkende online modus en als kers op de taart is de game grafisch ook nog eens een hoogvlieger. Het enige dat mist is een goede, klassieke battle-modus.

©PXimport

Draag je Mario Kart ook maar enigszins een warm hart toe en heb je nog geen Wii U, dan is dit het moment om Nintendo's nieuwste spelcomputer in huis te halen.

Pikmin 3

De eerste Pikmin op de GameCube was kort, maar door de tijdslimiet superspannend en één van de weinige games die het rts-genre wist te laten werken op consoles. Pikmin 2 was veel groter, maar door het verwijderen van de tijdslimiet verdween ook de spanningsboog. Pikmin 3 combineert het beste van beide werelden en gooit daar nog een hoop extra features tegenaan. Nieuwe Pikmin-soorten en drie leiders om tussen te kiezen zorgen ervoor dat elke leunstoelgeneraal kan smullen van misschien wel de meest uitdagende game die Nintendo zelf in jaren heeft gemaakt. De graphics maken misschien nog wel de meeste indruk: nog nooit heeft digitaal fruit ervoor gezorgd dat het water ons zo in de mond liep.

©PXimport

Pikmin 3 voelt als de volgende stap in de franchise: een perfect uitgebalanceerd spel dat je zo'n vijftien uur zoethoudt en een uitermate bevredigende learning curve kent.

Bayonetta 2

Het was één van de grootste rellen op internetfora de afgelopen maanden: het vervolg op Bayonetta, een lieveling van vele hardcore gamers, kwam exclusief naar de Wii U. Wat mensen niet leken te beseffen is dat dit vervolg nooit was uitgebracht als Nintendo de mannen van PlatinumGames niet financieel te hulp waren geschoten. Dit vervolg pakt wat het origineel zo goed maakt en borduurt daar op verder: nog meer moves, nog snellere en preciezere besturing (met de Wii U Pro Controller als het even kan) en ook de tussenfilmpjes zijn weer zo belachelijk dat ze goed worden. In één klap is de Wii U de console met de beste actie-hack 'n slash-game.

©PXimport

Zo revolutionair als zijn voorganger is Bayonetta 2 niet. Wel net zo bevredigend, wild en uitdagend.

Super Mario Maker

Wat is er nog leuker dan een Super Mario-platformer spelen? Zelf je eigen Super Mario-platformer maken natuurlijk! Met Super Mario Maker liet Nintendo de droom van miljoenen spelers in vervulling gaan. Dankzij een groot scala aan items, platforms en mogelijkheden kunnen spelers hun eigen 2D-levels gebaseerd op Super Mario Bros., Super Mario Bros. 3, Super Mario World en New Super Mario Bros. maken. Minstens zo leuk is het spelen van de vele beschikbare levels van andere spelers, waar genoeg origineel materiaal tussenzit. Dat is wel even zoeken, maar gelukkig heeft Nintendo inmiddels een website gelanceerd wat het zoeken makkelijker maakt. Sowieso is de post-release support van Nintendo uitstekend, en zijn na release veelgevraagde extra opties (waaronder een checkpoint) gratis toegevoegd.

©PXimport

Super Mario Maker is een waanzinnig leuke en toegankelijke manier om zelf aan de slag te gaan met dertig jaar Mario.

Super Mario 3D World

Waar de Wii U excelleert in 2D-platformers, daar is het 3D-platformgenre (net als op alle andere consoles) gruwelijk ondervertegenwoordigd. Super Mario 3D World lijkt in eerste instantie niet meteen de oplossing, omdat de levels in deze game minder open zijn dan die van Super Mario 64 of zelfs van Super Mario Galaxy. Speel de game wat langer en het besef groeit dat dít precies is hoe Mario in 3D moet functioneren: strak ontworpen levels die je naar het einddoel loodsen en onderweg constant vliegensvlugge platformuitdagingen bieden. Vooral verderop in de game wordt de moeilijkheidsgraad in een bizar tempo opgevoerd. Voor iedereen die schreeuwt dat er geen uitdaging meer zit in Mario-games: handjes omhoog wie het allerlaatste level in 3D World heeft uitgespeeld. Een multiplayerstand voor vier spelers maakt het geheel af.

©PXimport

Super Mario 3D World is een ijzersterk en prachtig ogend vervolg op 3D Land, maar na de duizelingwekkende hoogtes van de Galaxy-games voelt deze consoleplatformer toch als een stapje terug.

The Wonderful 101

Bayonetta 2 is niet de enige Platinum-game op de Wii U. Daarvoor verscheen al The Wonderful 101, dat zich nog het beste laat omschrijven als een kruising tussen Pikmin en Viewtiful Joe. Vanuit een isometrisch perspectief besturen spelers maximaal honderd helden, die samen functioneren als gigantisch wapen tegen de vele buitenaardse slechteriken die de spelwereld huisvest. The Wonderful 101 is typisch zo'n game die makkelijk te spelen is, maar verschrikkelijk moeilijk om écht onder de knie te krijgen. Talloze moves waarvoor gekke tekeningen op de GamePad gemaakt moet worden, knotsgekke tussenfilmpjes die alleen uit het brein van Japanse ontwikkelaars kunnen komen en kleurrijke graphics die de miniatuurstad in de game laat ogen als verrukkelijk snoepgoed of de coolste Lego die je ooit hebt gezien: The Wonderful 101 mag geen zelfrespecterende gamer missen. Daarom vinden we het ook zo zonde dat het spel nauwelijks heeft verkocht.

©PXimport

Laat je niet misleiden door het kinderlijke uiterlijk van The Wonderful 101, deze game past namelijk perfect in het (volwassen) straatje van ontwikkelaar Platinum Games.

Donkey Kong Country: Tropical Freeze

Met Donkey Kong Country Returns op de Wii wist Metroid Prime-ontwikkelaar Retro Studios de platformreeks die synoniem staat met Rare al zijn eigen te maken, maar met Tropical Freeze verfijnt de studio de gameplay tot in de kleinste details. De platformlevels in Tropical Freeze zijn lang en uitdagend, grafisch is dit één van de mooiste 2D-plarformers ooit en voormalige Rare-componist David Wise verzorgt de prachtige digitale deuntjes. Retro lijkt vooral goed door te hebben dat Donkey Kong een grote, krachtige aap is en zo laat hij zich ook besturen. Levels zijn daarnaast nog eens met time trials in het achterhoofd opgebouwd, wat de gameplay een ritmisch gevoel meegeeft. De toevoeging van Cranky Kong als speelbaar personage zorgt tenslotte voor de nodige afwisseling.

©PXimport

Met Donkey Kong Country: Tropical Freeze toont Nintendo dat het nog steeds het beste weet hoe een uitstekende platformer gemaakt wordt.

Super Smash Bros. Wii U

Eigenlijk behoeft deze reeks geen introductie meer, maar voor de zekerheid: diverse Nintendo-personages slaan elkaar tot moes. De Wii U-versie lijkt de juiste balans te vinden tussen het tactische vechten uit de eerste games en de overdaad aan opties uit de Wii-versie. Met third party-personages als Pac-Man en Mega Man is het plaatje compleet. Ook uniek: met deze game introduceerde Nintendo de amiibo, kleine beeldjes van Nintendo-personages die niet alleen leuk zijn om in deze (en andere) games(s) in te scannen, maar die ook nog eens prachtig op een plank boven je televisie staan.

©PXimport

De Wii U-versie van Super Smash Bros. is zonder twijfel de meest gevulde van allemaal.

Xenoblade Chronicles X

Xenoblade Chronicles X is als een onstuimige kinderdroom waarin grote robots, dinosaurussen en aliens allemaal samenkomen op een planeet vol wilde en adembenemende locaties. Het klinkt idioot, maar het werkt uitstekend. Nou ja, op wat kleine misstappen na dan (slecht leesbare tekst tot aan repetitieve missiedoelen). Tocht blijft het een monumentale game waar je eenvoudig meer dan honderd uur gameplay uit kunt halen. De planeet is zo groot en goed gevuld, dat zelfs de meest doorgewinterde scifi-padvinder potentiële ontdekkingen over het hoofd kan zien. En mocht je na een godsgruwelijk aantal uren het meeste echt gezien hebben, dan kun je altijd nog de speciale multiplayermissies vrijspelen en voltooien.

©PXimport

Xenoblade Chronicles X staat garant voor uren en uren speelplezier.

Splatoon

Laat het maar aan Nintendo over om een geheel eigen draai aan een genre te geven. Deze team-based shooter heeft geen kogels. In plaats daarvan schiet je met verf en moet je het level zoveel mogelijk van de verfkleur van je eigen team voorzien. Maar er is een twist: je bent een Inktlink, wat zoveel inhoudt als dat je in een inktvis kunt veranderen die vervolgens door de verf heen kan zwemmen. Zo bereik je voorheen onbereikbare plekken. Vooral de support van Nintendo laat deze titel in het oog springen. Waar de inhoud bij lancering nog een beetje tegenviel, daar brengt Nintendo sindsdien constant nieuwe modi, maps en wapens uit. Geheel gratis. Dat vinden wij Nederlanders fijn.

©PXimport

Met Splatoon geeft Nintendo een eigenzinnige draai aan het shootergenre.

Eervolle vermeldingen

Op de redactie hebben we ellenlange gesprekken gevoerd over welke games in deze lijst moesten komen te staan. Hoewel de Wii U niet uitpuilt van releases, waren er toch genoeg games die het helaas net niet hebben gehaald. De games die we wel graag terug hadden gezien in deze lijst, maar net zijn afgevallen, zijn: Rayman: Legends, The Legend of Zelda: The Wind Waker HD, Shovel Knight, Affordable Space Adventures, Yoshi's Woolly World, Captain Toad: Treasure Tracker, ZombiU en Monster Hunter 3: Ultimate.

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Gamer.nl

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.