Er zijn inmiddels veel streamingdiensten waaruit je kunt kiezen, maar kun je ze ook allemaal op je tv zien? Voor het afspelen van je favoriete streamingdienst heb je vaak geschikte apparatuur nodig. Uit welke videodiensten kun je kiezen en hoe speel je de films en series in de beste kwaliteit op je televisie af?

Tip 01: Smart-tv

Bijna iedere nieuwe televisie is ‘smart’. Dat betekent dat je het toestel met (draadloos) internet kunt verbinden en dat je vanuit een menu toegang hebt tot allerlei apps. Gunstig is dat je hierbij geen aanvullende videostreamer nodig hebt. Een aantal toepassingen heeft de televisiefabrikant mogelijk al voorgeïnstalleerd, bijvoorbeeld YouTube en Netflix. Daarnaast voeg je naar eigen wens extra online videodiensten toe. Welke apps er beschikbaar zijn, is afhankelijk van het toestelmerk. Fabrikanten gebruiken voor hun smartplatform namelijk verschillende besturingssystemen en het ligt er maar net aan of een aanbieder van een streaming-videodienst een geschikte app heeft ontwikkeld.

Vind je met name Netflix belangrijk, dan hoef je je geen zorgen te maken. Deze Amerikaanse dienst staat bekend om zijn brede apparaatondersteuning en is op nagenoeg iedere smart-tv aanwezig. Op deze website zie je welke televisies (en overige apparaten) allemaal Netflix ondersteunen. Als je graag Nederlandse series kijkt, is een abonnement op Videoland het overwegen waard. De dienst werkt op smart-tv’s van Samsung, Sony, LG, Panasonic en Philips die vanaf 2014 zijn verschenen. Hetzelfde geldt voor NPO Start, al laat deze gemist-dienst helaas wel Sony-toestellen links liggen. KIJK werkt op smart-tv’s van LG, Panasonic en Samsung vanaf bouwjaar 2014. Verder ontwikkelde Talpa ook toepassingen voor televisies van Sony, Philips en Sharp die vanaf 2015 op de markt zijn gebracht.

©PXimport

Verouderde apps

©PXimport

Tip 02: Tv-decoder

Speelt je smart-tv een bepaalde app niet (goed) af, dan biedt de tv-decoder van je televisieprovider mogelijk redding. Met name Netflix is tegenwoordig via verschillende zogeheten settopboxen beschikbaar. Een pluspunt is dat je dit apparaat al bezit voor de ontvangst van digitale televisie, waardoor je geen aparte videostreamer hoeft te kopen. Kabelaanbieder Ziggo geeft op zijn Mediabox Next en Mediabox XL via het menu toegang tot Netflix, YouTube en Videoland. Bovendien is Netflix ook via kanaalnummer 150 bereikbaar, terwijl je voor Videoland afstemt op kanaal 151. Ook KPN-abonnees openen eenvoudig Netflix, want ‘s werelds populairste videodienst is beschikbaar op kanaal 200. Daarnaast kun je het streamingplatform bij deze televisieprovider ook in het On Demand-gedeelte en apps-menu terugvinden. Tv-decoders van kleinere televisieproviders geven veelal geen toegang tot Netflix.

©PXimport

Tip 03: Google Chromecast

Een Google Chromecast is een aantrekkelijk geprijsd apparaatje om toegang tot Netflix en overige online videodiensten op je televisie te krijgen. Je prikt de Chromecast in een vrije hdmi-poort van het televisietoestel, waarna je een smartphone of tablet als afstandsbediening gebruikt. Je tikt in de Netflix-app bijvoorbeeld een film of serie aan, waarna de Chromecast de betreffende videostream van het web plukt en op groot beeld laat zien. De enige eis is dat je een redelijk recente iPhone, iPad of toestel met Android gebruikt. Via de Google Home-app meld je de Chromecast aan op het (draadloze) thuisnetwerk, zodat dit apparaatje videostreams kan ophalen.

Vanuit mobiele apps met Chromecast-ondersteuning tover je de beelden vervolgens eenvoudig op het grote scherm. Tik hiervoor op het Cast-icoon (rechthoek met drie verbindingsstreepjes) en kies vervolgens de naam van je Chromecast. De film of serie start direct. Naast Netflix ondersteunen onder meer NPO Start, KIJK, Videoland, NLZiet, Amazon Prime Video, Pathé Thuis en Disney+ deze functie.

©PXimport

Tip 04: Welke Chromecast?

Besluit je om voor de ontvangst van videostreams een Google Chromecast aan te schaffen, dan heb je keuze uit drie producten. De reguliere Chromecast kost via de webwinkel van Google 39 euro en maakt draadloos verbinding met je thuisnetwerk. Belangrijk is dat er voldoende wifi-dekking in de woning beschikbaar is, want het ophalen van videostreams kost relatief veel bandbreedte. Is de verbinding matig, dan schokt mogelijk het beeld of krijg je zelfs helemaal niets te zien. Netflix analyseert bijvoorbeeld continu de snelheid van de netwerkverbinding en past de resolutie hierop aan. Bij weinig bandbreedte is de resolutie lager. Verder ondersteunt dit apparaatje een maximale resolutie van 1920 × 1080 pixels.

Neem je alleen genoegen met de allerbeste beeldkwaliteit? Overweeg dan de Chromecast Ultra. Die kost via Googles webwinkel 79 euro. In de adapter zit een netwerkaansluiting verwerkt, zodat je deze videostreamer via een kabel met het web kunt verbinden. Hierdoor is er een hogere bandbreedte haalbaar, waardoor je de kans op hinderlijke haperingen of een lagere beeldkwaliteit verkleint. Een bijkomend voordeel van de Chromecast Ultra is de ondersteunde resolutie van 3840 × 2160 pixels. Zeker bij gebruik van een Netflix Premium-abonnement met toegang tot haarscherpe ultra-hd-titels biedt de Chromecast Ultra meerwaarde. Netflix Premium kost 13,99 euro per maand.

De derde optie is een Google Chromecast met Google TV. Deze versie van de Chromecast heeft een eigen interface en een store waar je apps kunt installeren. Vergelijkbaar met de appwinkel die je op een LG of Samsung TV ziet. Dit apparaat ondersteund 4K en heeft een eigen afstandsbediening. De adviesprijs ligt rond de 89 euro.

©PXimport

Ingebouwde Chromecast

©PXimport

Tip 05: Gameconsole

Beschik je over een recente spelcomputer? Waarschijnlijk hoef je voor streamingdoeleinden dan geen ander apparaat meer aan te schaffen. Op een moderne gameconsole kun je namelijk veel meer doen dan louter videospelletjes spelen. Het zijn tegenwoordig veelzijdige media-apparaten die rechtstreeks toegang geven tot diverse streaming-videodiensten. Deze applicaties dien je veelal wel zelf te installeren. Het zijn er meer dan je wellicht in eerste instantie denkt. Zo kun je op een PlayStation 4 onder meer naar Netflix, NLZiet, YouTube, Pathé Thuis, Disney+, Videoland, Film1 en Amazon Prime Video kijken. Bedenk wel dat je voor de weergave van ultra-hd-titels de duurdere PlayStation 4 Pro nodig hebt. Het aanbod voor de Xbox One S en One X is iets schaarser. Op deze apparaten staan Netflix, YouTube, Amazon Prime Video, Pathé Thuis en Disney+ voor je klaar. Bezitters van een Nintendo Switch moeten we helaas teleurstellen. Hiervoor is namelijk vooralsnog alleen YouTube beschikbaar.

©PXimport

Tip 06: Apple TV

Vanwege de dominantie van smart-tv’s behoren externe mediaspelers langzaam maar zeker tot een uitstervend ras. Zo zijn voorheen bekende fabrikanten als Popcorn Hour, Mede8er, Dune HD en AC Ryan inmiddels naar de achtergrond verdwenen. Gelukkig bestaan mediaspelers als productgroep nog wel, want ze vormen een goed alternatief voor een verouderde app-omgeving van een smart-tv. De Apple TV is veruit de bekendste mediastreamer. Dit kastje sluit je met een hdmi-kabel op de televisie aan, waarna je toegang hebt tot allerlei apps. Die installeer je vanuit de App Store, waarbij je onder meer keuze hebt uit Netflix, NLZiet, Videoland, Disney+, Amazon Prime Video, YouTube, NPO Start en Pathé Thuis.

De Apple TV is een stabiele mediastreamer met een gebruiksvriendelijk menu. Nieuwe gebruikers kunnen er vanwege de overzichtelijke interface vlot mee uit de voeten. Voor de weergave van full-hd-beelden voldoet de Apple TV HD prima. De Amerikaanse elektronicafabrikant verkoopt die in zijn eigen webwinkel voor 159 euro. Als je series en films liever in ultra hd bekijkt, is de Apple TV 4K de moeite waard. Die kost 199 of 219 euro. De duurdere versie heeft met 64 GB meer opslagcapaciteit dan de goedkopere uitvoering (32 GB). In het begin van dit jaar bracht Apple een 2021-versie van het apparaat uit. Deze ondersteund HDMI 2.1, Dolby Vision, HDR 10, Dolby Atmos en heeft een nieuwe chip voor snellere prestaties.

©PXimport

Apple TV+

©PXimport

Tip 07: Android-box

Een Apple TV is relatief duur. Als alternatief bestaan er ook betaalbare Android-boxen. Die zijn al vanaf enkele tientjes te koop. Zoals de naam al aangeeft, zijn deze apparaten voorzien van Android. Dit besturingssysteem is oorspronkelijk bedoeld voor mobiele apparaten met aanraakschermen, maar creatieve fabrikanten slagen erin om de interface geschikt te maken voor gebruik op grote beeldbuizen. Onder meer Venz en Minix ontwikkelen interessante producten die je rechtstreeks op het televisietoestel kunt aansluiten. Een aantrekkelijke eigenschap van deze mediastreamers is dat je apps rechtstreeks vanuit de Google Play Store installeert, waardoor je vrijwel alle online videodiensten kunt toevoegen.

Toch liggen er bij het gebruik van een Android-box wel wat valkuilen op de loer. Zo is de navigatie met een afstandsbediening vaak omslachtig en zijn niet alle onderdelen soepel bereikbaar. Verder ben je voor updates afhankelijk van de fabrikant. Geeft die er na pakweg twee jaar de brui aan, dan is het maar de vraag hoelang het apparaat goed blijft werken. Tot slot hanteren bepaalde online videodiensten voor Android-apparaten een lagere resolutie. Met name Netflix heeft daar een handje van, waardoor de beelden mogelijk minder scherp ogen.

©PXimport

Tip 08: Android TV

In de vorige tip las je al over de mogelijkheid om via een Android-box videostreams op een televisie af te spelen. Een ietwat gekunstelde oplossing, want Android is eigenlijk geoptimaliseerd voor mobiele apparaten. Google ontwikkelt onder de naam Android TV als alternatief ook een gebruikersomgeving voor grote schermen. Smart-tv’s van Philips, Sharp en Sony maken bijvoorbeeld gebruik van dit platform. Daarnaast bestaan er ook enkele mediaspelers met Android TV. Die werken over het algemeen beter dan mediastreamers die een reguliere versie van Android aan boord hebben.

De Xiaomi Mi Box S is hiervan een populair voorbeeld. Wens je een krachtigere mediaspeler waarmee je ook nog eens kunt gamen, dan is de Nvidia Shield TV (Pro) een aanrader. In tegenstelling tot wat je misschien van de mobiele versie van Android gewend bent, zijn er voor Android TV niet zo gek veel apps van streaming-videodiensten beschikbaar. Wel kun je onder meer YouTube, Netflix, NLZiet en NPO Start gebruiken. Beide apparaten ondersteunen de weergave van scherpe 4K-beelden. De twee genoemde mediaspelers bevatten overigens een ingebouwde Chromecast-functie, waardoor je vanaf een mobiel apparaat zo’n beetje iedere online videodienst kunt casten.

©PXimport

Tip 09: Laptop aansluiten

Het is weliswaar niet zo’n elegante oplossing, maar je kunt natuurlijk ook gewoon een laptop op een televisie aansluiten en vervolgens films streamen. Veruit de meeste laptops bezitten hiervoor een hdmi-uitgang. Bijna iedere streaming-videodienst is beschikbaar in een webomgeving, dus die tover je moeiteloos op het grote scherm. Dupliceer je namelijk de inhoud van je laptopscherm, dan kijk je de bewuste film of serie op groot formaat. Als het goed is, herkent Windows 10een aangesloten scherm automatisch. Schakel met de afstandsbediening van de televisie de juiste bron in.

Een nadeel van deze methode is dat je de online videodienst niet vanaf de bank kunt aansturen. Voor de bediening gebruik je tenslotte normaliter een muis en/of toetsenbord. Wens je een andere resolutie op het externe scherm? Klik ergens met rechts op het bureaublad en kies Beeldscherminstellingen. Scrol zo nodig een stukje omlaag en wijzig naar eigen inzicht de resolutie. Bij het onderdeel Meerdere beeldschermen kun je het beeld desgewenst ook alleen op het externe scherm weergeven.

©PXimport

Videodiensten in het kort

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.