De Sonos Arc Ultra is de beste soundbar van Sonos van dit moment, wat hem een uitstekende keuze maakt om je tv- én muziekervaring een upgrade te geven. In deze Sonos Arc Ultra-review lees je onze ervaringen na vijf weken gebruik, inclusief plus- en minpunten.

Een paar jaar na de lancering van de Arc, is er nu de Arc Ultra. De originele Arc verdwijnt binnenkort uit de winkels, zodat Sonos volop kan inzetten op drie soundbars: de goedkope Ray, middenklasse Beam (Gen 2) en premium Arc Ultra. De Arc Ultra heeft een adviesprijs van 999 euro en is te koop in het zwart en wit. Wij hebben het zwarte model getest.

Typisch Sonos-ontwerp

Qua ontwerp is de Arc Ultra een typisch Sonos-product, en lijkt hij veel op zijn voorganger. Afgeronde hoeken, ontelbare kleine geperforeerde gaatjes in de behuizing en aanraakgevoelige knoppen op de bovenkant. Er zijn echter ook subtiele vernieuwingen doorgevoerd. Denk aan een aanraakgevoelige balk om het volume aan te passen. De soundbar is ook wat breder, en nu vrijwel even breed als een moderne 55inch-televisie.

©Rens Blom

In principe zet je de Arc Ultra neer voor je televisie. Je kunt de soundbar ook ophangen, maar een muurbeugel dien je zelf aan te schaffen. De officiële muurbeugel kost 89 euro. Je kunt de Arc Ultra met je thuisnetwerk verbinden via wifi of een ethernetkabel.

©Rens Blom

Eenvoudige installatie

Wie bekend is met Sonos, is binnen vijf minuten door de installatie van de Arc Ultra heen. Is de soundbar je eerste Sonos-product, dan doe je er een paar minuten langer over omdat je een account moet aanmaken. Maar de installatie zelf blijft kinderspel. Kwestie van de soundbar op de juiste plek neerzetten of ophangen, de kabels aansluiten op het stopcontact en je televisie en de Sonos-app erbij pakken. Die app leidt je soepel door de installatie heen. In vergelijking met medio 2024, toen de Sonos-app na een update krakkemikkig werkte en allerlei functies verdwenen waren, werkt de app tegenwoordig weer zo goed als normaal en compleet.

©Rens Blom

Na de installatie kun je de Arc Ultra bedienen via de smartphone-app, via de aanraakgevoelige toetsen op de soundbar zelf en via de tv-afstandsbediening. Een aparte Sonos-afstandsbediening is er na al die jaren nog steeds niet. Dat kan wennen zijn voor wie graag met afstandsbedieningen werkt en nieuw is met Sonos-apparatuur.

Trueplay

Het is de moeite waard om na de installatie direct de functie Trueplay te activeren. Die brengt via audiosignalen uit de soundbar je kamer in kaart, om daar het geluidsprofiel op aan te passen. Als je een iPhone of iPad gebruikt, loont het om de uitgebreidere Trueplay-meting te doorlopen via je Apple-toestel. De Arc Ultra krijgt op die manier een beter beeld van je kamer.

©Rens Blom

Geluidskwaliteit

Het belangrijkste onderdeel van de Arc Ultra is natuurlijk zijn geluidskwaliteit. Sonos blaast zelf hoog van de toren over zijn nieuwe techniek genaamd Sound Motion. Een techniek met een Nederlands tintje, want de kleinere en krachtigere transducer is ontwikkeld op basis van een uitvinding van de Nederlandse startup Mayht. Sonos lijfde Mayht in 2022 in voor liefst circa 100 miljoen dollar. De Arc Ultra is het eerste Sonos-product met Sound Motion-techniek. Die uitvinding in combinatie met meer tweeters en midrange-drivers leidt in ieder geval tot een soundbar die indrukwekkend klinkt.

De Arc Ultra is krachtig, realistisch en vooral zuiver. Zeker als je in de Sonos-app het schuifje bij spraakversterking aanzet, klinken stemmen in films, series en tv-programma's luid en duidelijk. De soundbar biedt ook lekker wat bas, al merken we – gelukkig – duidelijk verschil wanneer we onze eigen derde generatie Sonos-subwoofer aan- en uitzetten. Die helpt echt nog wel mee om ontploffingen in actiefilms overtuigender de kamer in te slingeren.

©Rens Blom

Waar we ook blij mee zijn is de functie nachtgeluid. Schakel je die in, dan klinkt de soundbar veel rustiger om slapende kinderen (of buren) niet tot last te zijn.

Zoals we van Sonos gewend zijn, kun je de Arc Ultra koppelen aan een subwoofer of speakers van zijn eigen merk. Wil je echt surroundgeluid, dan is investeren in twee extra speakers achter je bank een goede keuze. Want hoewel de brede Arc Ultra redelijk ruimtelijk klinkt, gaat er niets boven geluid dat écht van meerdere kanten komt.

Extra functies

De Sonos Arc Ultra heeft een paar extra functies. Nieuw ten opzichte van de originele Arc is de ondersteuning van bluetooth, in te schakelen via de knop op de achterkant van de soundbar. Er is ook ondersteuning voor Apple AirPlay 2.

©Rens Blom

Achterop vind je ook een schuifje om de microfoon in de soundbar aan of uit te zetten. Ingeschakeld kan de Arc Ultra spraakcommando's verstaan om acties uit te voeren. Je hebt de keuze uit de spraakassistent van Sonos zelf (die geen Nederlands begrijpt) en Amazon Alexa.

Een fijne nichefunctie is dat de Arc Ultra verbinding kan maken met de los verkrijgbare Sonos Ace-hoofdtelefoon. Eenmaal draadloos gekoppeld kun je met een druk op de knop van de hoofdtelefoon het geluid uit de soundbar stopzetten en alleen nog laten klinken uit de hoofdtelefoon. Zo kijk jij met prettig geluid een spannende film zonder je partner of kinderen om je heen af te leiden. Zij kunnen gewoon muziek luisteren via andere Sonos-speakers, als je die hebt. Hoewel niet elke Arc Ultra-bezitter de Ace-hooftelefoon zal kopen, is de audiowisselfunctie zelf bijzonder prettig in gebruik. Andere soundbarmerken weten zo'n functie namelijk niet zó goed te integreren met hun hoofdtelefoons.

Conclusie: Sonos Arc Ultra kopen?

De Sonos Arc Ultra is een premium soundbar met dito prijs. Je krijgt er een soundbar voor terug met ruimtelijk en krachtig geluid, waar je plezier van hebt tijdens het kijken van televisie, films en series. Maar vlak ook het luisteren van muziek niet uit, want de Arc Ultra klinkt ook op dat vlak lekker. Zeker in combinatie met andere Sonos-speakers, want dat ecosysteem zit nog steeds bijzonder goed in elkaar. Al met al is de Arc Ultra een heel prettige aanvulling op je televisie.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.