Hoe vreemd het ook klinkt, als je smartphone en draadloze hoofdtelefoon ‘elkaars taal niet spreken’, haal je niet het onderste uit de kan wat geluidskwaliteit betreft. Het is daarom goed om voor aanschaf na te gaan of je beoogde draadloze Bluetooth-hoofdtelefoon perfect past bij de bron waarmee je ‘m wilt gebruiken.

Spreken we dezelfde taal?

Elke draadloze Bluetooth-koptelefoon ‘spreekt’ een universele taal. Die taal is in vaktermen ook wel bekend als codec. En om het dan nog technischer te maken: die universele codec heet SBC. Elke bron (smartphone, tablet, laptop, enzovoorts) die geluid kan overdragen ‘spreekt’ SBC. ‘Mooi’, horen we je nu roepen, ‘hoef ik me nergens zorgen over te maken!’. Helaas: de praktijk zit anders in elkaar.

Ten eerste is SBC weliswaar universeel, maar het alweer wat oudere protocol levert niet de beste geluidskwaliteit. Omdat veel smartphones intern bovendien andere codecs gebruiken, moet er geconverteerd worden van de ene naar de andere codec, waardoor nog weer meer verlies in kwaliteit ontstaat. En je hoeft geen ultieme hifi-oren te hebben om die verschillen te horen, helaas.

Twee gangbare codecs: AAC of Apt-X?

Om teleurstellingen te voorkomen, is het zaak dat je kiest voor een hoofdtelefoon die simpelweg alle gangbare codecs (de ‘talen’ dus, zeg maar) ondersteunt. Of dan toch tenminste een hoofdtelefoon die dezelfde taal spreekt als jouw telefoon. Alleen dan haal je het onderste uit de kan wat geluidskwaliteit betreft.

Het is daarom zaak om twee van die ‘talen’ ofwel codecs qua naam te kennen: apt-X en AAC. Waarbij geldt dat apt-X door veel (maar niet alle, helaas) Android-telefoons wordt ondersteund. AAC is vooral iets van Apple (iPhone, iPad, Mac etc), maar er zijn ook Android-toestellen die AAC ondersteunen.

Kortom: je bent het best af met een headset die zowel apt-X as AAC ‘spreekt’. Om te achterhalen of dat daadwerkelijk zo is, moet je in de meestal wat kleinere lettertjes op de verpakking duiken. Of – vaak nog beter – in de specificaties van de hoofdtelefoon op internet kijken.

Typen die nu in de winkel liggen zijn meestal probleemloos terug te vinden op de website van de fabrikant, zeker als het een wat duurder exemplaar van een A-merk betreft.

Kies je codec

Lang niet alle hoofdtelefoons ondersteunen zowel AAC als apt-X. In dat geval is het dus zaak dat je een passende hoofdtelefoon zoekt bij jouw bron. Heb je een iPhone of ander Apple-apparaat, zorg dan dat AAC wordt ondersteund (iPhones ondersteunen géén apt-X). Of ga voor apt-X als je een Android-toestel hebt. Maar check eventueel voor de zekerheid nog even of jouw telefoon dan óók apt-X ondersteunt.

Lees ook: Dit zijn de beste koptelefoons met ruisonderdrukking

Niet? Dan kun je net zo goed een vaak goedkopere hoofdtelefoon die alleen met het basisprotocol SBC overweg kan kopen. Waarbij geldt dat SBC dan een iets mindere geluidskwaliteit oplevert, maar dat het ook weer niet zo klinkt als een AM-radio uit begin jaren vijftig van de vorige eeuw natuurlijk! Zeker voor gebruik in de trein of tijdens het joggen op straat is er prima mee te leven.

Kortom

Bij aanschaf van een hoofdtelefoon moet je drie gebruikte codecs kennen: SBC (universeel en wat lagere kwaliteit), AAC en apt-X. Voordat je op de bestelknop drukt of naar de winkel rent is het zaak om te kijken welke van deze codecs jouw bron ondersteunt. Vervolgens levert het ’t beste geluid op wanneer je hoofdtelefoon en smartphone beiden met AAC of apt-X overweg kunnen.

Er zijn overigens ook nog weer net wat betere afgeleiden van apt-X. Wil je daarmee kunnen werken, dan geldt wederom dat je moet vergelijken en ‘matchen’ tussen bron en hoofdtelefoon. Wel geldt dat die nog weer verder ontwikkelde codecs vaak alleen te vinden zijn in de wat duurdere hoofdtelefoons en smartphones.

Last but not least: als je een duurdere koptelefoon wilt aanschaffen, vraag dan altijd of je eerst eens mag luisteren via je eigen smartphone. Dan kom je zeker niet voor een vervelende verrassing te staan!

Weet je genoeg? Bestel dan je nieuwe koptelefoon bij Bol.com en dubbelcheck bij de specificaties de ondersteunde codecs. Of vergelijk prijzen van hoofdtelefoons via Kieskeurig.nl.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.