Een soundbar is een populaire manier om tv-geluid te verbeteren. Maar is zo'n soundbar ook de beste optie? Dat hangt er vanaf, want een soundbar bezit naast voordelen ook minpunten.

In dit artikel: Dit is waarom mensen soundbars kopen | De voordelen van een soundbar | Wat zijn de nadelen van een soundbar? | De juiste soundbar kiezen

Lees ook: Wat is surroundgeluid?

Het is overdreven om te stellen dat echt elke televisie slecht klinkt. Maar in de meeste gevallen krijg je op z’n best een matige beleving. Op een bioscoopervaring moet je niet rekenen en soms kan zelfs de verstaanbaarheid van spraak danig tegenvallen. En dus gaan veel mensen gauw op zoek naar een oplossing.

Die oplossing is vaak een soundbar. Dat is een lange speaker die ontworpen is om met je televisie samen te werken. Er zijn veel verschillende modellen, van goedkope toestellen die stereo bieden tot high-end modellen die omhullend Dolby Atmos-geluid weergave. Meer uitleg over wat een soundbar juist is én doet vind je in dit artikel.

Voordelen van een soundbar

1: Onmiddellijke verbetering

Zelfs een goedkope soundbar zal bij een doorsnee tv een merkbare verbetering opleveren. Er zit natuurlijk wel verschil in het resultaat, afhankelijk van het model en type soundbar. Het grootste verschil zul je krijgen bij goedkopere tv's. Die hebben vaak de slechtste ingebouwde speakers.

2: Betere verstaanbaarheid

Een vaak voorkomend probleem bij goedkope tv’s is dat spraak slecht verstaanbaar is. Denk aan presentatoren van tv-programma’s en dialogen van acteurs. Een soundbar kan dit probleem snel aanpakken.  Modellen met een aparte speaker voor het centerkanaal of een spraakverbeteringfunctie werken het best.

3: Makkelijk te installeren

Er zijn andere opties om je tv-geluid te verbeteren. Een AV-receiver met losse luidsprekers bijvoorbeeld. Een soundbar is echter veel eenvoudiger aan te sluiten en te gebruiken. De meeste nieuwe soundbars moet je gewoon met een HDMI-kabel aan je tv aansluiten. Daarna komt alles automatisch in orde. Een model met wifi moet je dan enkel nog verbinden met je draadloos netwerk. 

4: Muziek streamen kan ook

Soundbars zijn ontworpen om beter tv-geluid te bieden. Maar de meeste toestellen zijn ook geschikt om muziek af te spelen. Ze bezitten streamingopties om dat eenvoudig te maken. Je kunt minimaal rekenen op bluetooth, maar iets duurdere modellen komen ook met Spotify Connect, Chromecast en/of AirPlay.  

5: Basis voor meer

Er zijn heel wat soundbars beschikbaar die kunnen passen in een groter muzieksysteem in heel je huis. Je kunt dan bijvoorbeeld muziek afspelen in de woonkamer via een soundbar en op speakers in de keuken. Dat is leuk bij een feestje, bijvoorbeeld. Je kunt dit met toestellen met Chromecast of AirPlay2. Een andere optie zijn toestellen die passen in een multiroom-systeem, zoals die van Bose, Sonos of HEOS. Zij maken het heel eenvoudig om via een app hun soundbars te koppelen met andere speakers van hetzelfde merk. 

Nadelen 

1: Het prijskaartje is soms hoger dan je denkt.

Dit minpunt treft vooral de high-endmodellen die je optioneel kunt uitbreiden met een subwoofer of extra’s speakers. De soundbars van Sonos zijn daar een bekend voorbeeld van, maar ook andere merken bieden dit aan. Sony bijvoorbeeld, of Harman Kardon. Het eindresultaat kan qua geluidservaring heel overtuigend zijn, maar al die optionele extra’s stuwen de uiteindelijke kostprijs wel danig omhoog. Het prijskaartje kan zo oplopen tot 2.000 – 3.000 euro.

2: Echt hoge volumeniveaus zijn uitdagend

Met name compacte soundbars presteren slecht als je het volumeniveau helemaal opendraait. Misschien luister je niet graag zo luid, dan is er geen probleem. Maar met name als je een kleiner model in een grotere kamer heel luid zet, kan er vervorming optreden. Hoe groter en beter de soundbar, hoe minder gauw dit probleem optreedt.

3: De subwoofer juist plaatsen is lastig

Een aparte subwoofer is over het algemeen een verbetering. Fabrikanten doen voorkomen dat je die subwoofer overal in de kamer kunt plaatsen. Dat klopt echter niet. In de meeste gevallen moet je hem vooraan in de buurt van het tv-scherm parkeren. Doe je dat niet, dan kun je wel eens meemaken dat stemmen van elders in de kamer lijken te komen. Dat is storend. Soundbar-subwoofers spelen immers relatief hoge tonen af, inclusief een stukje audio-informatie van lage stemmen.

4: Niet elke soundbar speelt muziek fraai af

De meeste soundbars spelen muziek af via streaming. Helaas doet niet elk model dat echt goed. Vooral budgetmodellen schieten qua muziekweergave tekort. Kleine soundbars hebben ook moeilijk om muziek groots en in stereo af te spelen. 

5: Je krijgt veel specificaties naar je hoofd geslingerd

Fabrikanten van soundbars overvallen je graag met allerlei terminologie en technische specificaties. De verpakking staan propvol stickers en labels. Daardoor wordt een juiste keuze maken soms lastiger. Die labels vertellen je ook niet altijd zoveel. Veel soundbars hebben bijvoorbeeld een Dolby Atmos-etiket, maar bieden toch niet dezelfde omhullende weergave.

Hoe kies je de juiste soundbar?

Besluit je een soundbar te kopen, dan is het belangrijk om niet zomaar een willekeurig toestel aan te schaffen. Er bestaan grote verschillen tussen elke soundbar en dat in elke prijsklasse. Reviews lezen en je informeren is een goed idee om te ontdekken waar een bepaalde soundbar sterk in is. Kies vooral een toestel dat past bij je situatie en wensen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.