De Xiaomi Mi Smart Band 6 is de nieuwste telg in de familie van betaalbare fitnesstrackers. Met 45 euro kost hij beduidend minder dan modellen van Fitbit en andere partijen. Maar merk je het prijsverschil ook in de praktijk? In deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review lees je hoe goed de fitnesstracker is.

De Mi Smart Band 6 is de logische opvolger van de Mi Smart Band 5, die vorig jaar uitkwam en door ons is. In die review concludeerden we dat de fitnesstracker veel functies en een mooi scherm voor weinig geld bood, maar gps en nfc miste en soms niet-betrouwbare metingen verrichte. Heeft de Mi Smart Band 6 die aandachtspunten aangepakt? Dat en meer lees je in deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review.

Groter scherm in hetzelfde jasje

Het ontwerp van de Mi Smart Band 6 doet sterk lijken aan dat van zijn voorganger. Toch is er een belangrijk verschil: het schermpje is gegroeid van 1,1 naar 1,56 inch en wel door de randen rond het schermpje smaller te maken. Daardoor past er een groter display in hetzelfde jasje en is de zesde generatie fitnesstracker dus even groot en even zwaar als het voorgaande model. Je kunt ook bandjes uitwisselen. Erg prettig allemaal.

Het oled-schermpje is kleurrijk, scherp genoeg en kan lekker helder. Het formaat is groot genoeg om de tijd en belangrijke gezondheidsinformatie te laten zien. Voor mij als smartwatchgebruiker is het even wennen, van een rond naar meer rechthoekig scherm. Het werkt echter prima en ik vind het fijn dat de Mi Smart Band 6 nauwelijks opvalt om mijn pols. De fitnesstracker is erg compact en licht (12,8 gram) en past ook goed om een smallere (dames)pols. 

©PXimport

Ook prettig is dat de fitnesstracker water- en stofdicht is en een magnetische oplaadaansluiting heeft. Minder enthousiast ben ik over het model bandje, dat anders werkt dan een regulier horlogebandje. Ik kan er niet aan wennen. Gelukkig kun je als gezegd een ander bandje om de Mi Smart Band 6 doen. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Houd je sporten bij

De Mi Smart Band 6 kan 30 soorten sportactiviteiten bijhouden, waaronder populaire als hardlopen, fietsen, zwemmen en fitnessen. Wandelen, allerlei soorten dansen en balsporten horen hier ook bij. Je start een activiteit op het schermpje van de fitnesstracker. Na afloop stop je de activiteit ook op het scherm en zie je onder meer wat je hartslag tijdens het sporten was, hoeveel calorieën je naar schatting verbrand hebt en hoe lang je bezig geweest bent. 

Dit is prima voor wie de basisstatistieken wil, maar onvoldoende voor échte sporters. De Mi Smart Band 6 mist namelijk de sensoren om zelf de route bij te houden en gaat soms de mist in met het monitoren van je hartslag of afstand. Jammer, maar een te verwachten minpunt in dit prijssegment.  Overigens meet de wearable alledaagse bewegingen als je stappen op de achtergrond, hier hoef je dus niets aan te doen. 

Je hartslag kan de Mi Smart Band 6 ook automatisch en regelmatig bijhouden. Als gezegd zit de sensor er soms nogal naast, maar meestal komen de resultaten genoeg overeen met die van een nauwkeurige wearable.

Dit geldt niet voor de slaapdetectie. Die is simpelweg onbetrouwbaar en daarom niet het gebruiken waard. Als je graag goed inzicht wil in hoe goed of slecht je slaapt, raad ik je een andere fitnesstracker aan. 

De Mi Smart band 6 kan ook antistressoefeningen geven en de menstruatiecyclus van een vrouw volgen. Dat eerste werkt prima, over het tweede kan ik als man geen oordeel vellen. 

©PXimport

Xiaomi Mi Smart Band 6 accuduur en opladen

De accu van de Mi Smart Band 6 houdt het bij mijn gebruik ongeveer zes dagen vol. Dat vind ik prima. Eens per week even opladen is een kleine moeite, vooral omdat de accu binnen twee uur weer helemaal vol is. Als je de fitnesstracker intensiever gebruikt, gaat hij zo'n vier dagen mee. Wie minder sport en de wearable 's avonds op het nachtkastje legt, kan juist weer zo'n tien dagen uit de accu persen.

Ik geef je als tip mee om een extra oplaadkabel te kopen via een bekende of minder bekende webwinkel. Want mocht de meegeleverde kabel stuk of kwijt raken, dan heb je er nog een. De magnetische kabel van de Mi Smart Band 6 is namelijk een stuk schaarser dan een reguliere usb-kabel. 

Slimme functies

De Mi Smart Band 6 is niet alleen een fitnesstracker, hij kan ook goed met je smartphone overweg. Zo kun je instellen dat je smartphonemeldingen op het schermpje van de fitnesstracker wil zien. Antwoorden is niet mogelijk. 

Prima app houdt gegevens voor zichzelf

De Xiaomi Mi Fit-app werkt met Android en iOS. Het maakt dus niet uit welke smartphone je wil gebruiken met de Mi Smart Band 6 en dat is prettig. De Apple Watch bijvoorbeeld werkt alleen met een iPhone. 

Xiaomi's app is gebruiksvriendelijk en laat de belangrijkste gezondheidsstatistieken direct zien op het startscherm. Andere menu's geven toegang tot de instellingen van de Mi Smart Band 6. Je kunt bijvoorbeeld instellen in welke situaties de fitnesstracker (niet) moet trillen, van welke apps je (geen) notificaties op je pols wil zien en kunt nieuwe wijzerplaten bekijken en op de fitnesstracker installeren. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Een nadeel van de Mi Fit-app vind ik de beperkte integratie met andere sportapps. Gekoppeld aan een Android-smartphone kun je de Mi Smart Band 6 verbinden met Google Fit. Aan een iPhone is een integratie met Apple Health mogelijk. Daar houdt het wel op. Voor sporters zou het veel handiger zijn als je de gegevens van de fitnesstracker kunt synchroniseren met speciale sportapps als Strava, Runkeeper en 7 Minute Workout. 

Conclusie: Xiaomi Mi Smart Band 6 kopen?

De Xiaomi Mi Smart Band 6 is een aanrader als je een betaalbare (eerste) fitnesstracker zoekt om je dagelijkse beweging mee te registreren. Extra prettig is dat je er de tijd en smartphonemeldingen op kunt zien. Voor die 45 euro kun je alleen niet te hoge verwachtingen hebben. De Mi Smart Band 6 meet je hartslag, slaap en afstanden simpelweg minder nauwkeurig dan een duurdere fitnesstracker, wat 'm geen goede koop maakt als je een serieuzere sporter bent. In dat geval loont het om honderd euro meer neer te leggen, zeker omdat je jaren met een wearable vooruit kunt. 

Ons oordeel

8Score

Xiaomi Mi Smart Band 6

Prijs € 45,-
Kleuren Zwart
Platform Android, iOS
Scherm 1,56 inch amoled (486x152)
Formaat 4,7 x 1,9 x 1,3 cm
Gewicht 12,8 gram
Sensoren Hartslagmeter, acceleratiemeter, stappenteller, calorieënteller, slaapmonitor, barometer
Connectiviteit Bluetooth 5.0, GPS
Overig waterdicht, verwisselbare bandjes
Websitewww.mi.com/nl

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.