De Xiaomi Mi Smart Band 6 is de nieuwste telg in de familie van betaalbare fitnesstrackers. Met 45 euro kost hij beduidend minder dan modellen van Fitbit en andere partijen. Maar merk je het prijsverschil ook in de praktijk? In deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review lees je hoe goed de fitnesstracker is.

De Mi Smart Band 6 is de logische opvolger van de Mi Smart Band 5, die vorig jaar uitkwam en door ons is. In die review concludeerden we dat de fitnesstracker veel functies en een mooi scherm voor weinig geld bood, maar gps en nfc miste en soms niet-betrouwbare metingen verrichte. Heeft de Mi Smart Band 6 die aandachtspunten aangepakt? Dat en meer lees je in deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review.

Groter scherm in hetzelfde jasje

Het ontwerp van de Mi Smart Band 6 doet sterk lijken aan dat van zijn voorganger. Toch is er een belangrijk verschil: het schermpje is gegroeid van 1,1 naar 1,56 inch en wel door de randen rond het schermpje smaller te maken. Daardoor past er een groter display in hetzelfde jasje en is de zesde generatie fitnesstracker dus even groot en even zwaar als het voorgaande model. Je kunt ook bandjes uitwisselen. Erg prettig allemaal.

Het oled-schermpje is kleurrijk, scherp genoeg en kan lekker helder. Het formaat is groot genoeg om de tijd en belangrijke gezondheidsinformatie te laten zien. Voor mij als smartwatchgebruiker is het even wennen, van een rond naar meer rechthoekig scherm. Het werkt echter prima en ik vind het fijn dat de Mi Smart Band 6 nauwelijks opvalt om mijn pols. De fitnesstracker is erg compact en licht (12,8 gram) en past ook goed om een smallere (dames)pols. 

©PXimport

Ook prettig is dat de fitnesstracker water- en stofdicht is en een magnetische oplaadaansluiting heeft. Minder enthousiast ben ik over het model bandje, dat anders werkt dan een regulier horlogebandje. Ik kan er niet aan wennen. Gelukkig kun je als gezegd een ander bandje om de Mi Smart Band 6 doen. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Houd je sporten bij

De Mi Smart Band 6 kan 30 soorten sportactiviteiten bijhouden, waaronder populaire als hardlopen, fietsen, zwemmen en fitnessen. Wandelen, allerlei soorten dansen en balsporten horen hier ook bij. Je start een activiteit op het schermpje van de fitnesstracker. Na afloop stop je de activiteit ook op het scherm en zie je onder meer wat je hartslag tijdens het sporten was, hoeveel calorieën je naar schatting verbrand hebt en hoe lang je bezig geweest bent. 

Dit is prima voor wie de basisstatistieken wil, maar onvoldoende voor échte sporters. De Mi Smart Band 6 mist namelijk de sensoren om zelf de route bij te houden en gaat soms de mist in met het monitoren van je hartslag of afstand. Jammer, maar een te verwachten minpunt in dit prijssegment.  Overigens meet de wearable alledaagse bewegingen als je stappen op de achtergrond, hier hoef je dus niets aan te doen. 

Je hartslag kan de Mi Smart Band 6 ook automatisch en regelmatig bijhouden. Als gezegd zit de sensor er soms nogal naast, maar meestal komen de resultaten genoeg overeen met die van een nauwkeurige wearable.

Dit geldt niet voor de slaapdetectie. Die is simpelweg onbetrouwbaar en daarom niet het gebruiken waard. Als je graag goed inzicht wil in hoe goed of slecht je slaapt, raad ik je een andere fitnesstracker aan. 

De Mi Smart band 6 kan ook antistressoefeningen geven en de menstruatiecyclus van een vrouw volgen. Dat eerste werkt prima, over het tweede kan ik als man geen oordeel vellen. 

©PXimport

Xiaomi Mi Smart Band 6 accuduur en opladen

De accu van de Mi Smart Band 6 houdt het bij mijn gebruik ongeveer zes dagen vol. Dat vind ik prima. Eens per week even opladen is een kleine moeite, vooral omdat de accu binnen twee uur weer helemaal vol is. Als je de fitnesstracker intensiever gebruikt, gaat hij zo'n vier dagen mee. Wie minder sport en de wearable 's avonds op het nachtkastje legt, kan juist weer zo'n tien dagen uit de accu persen.

Ik geef je als tip mee om een extra oplaadkabel te kopen via een bekende of minder bekende webwinkel. Want mocht de meegeleverde kabel stuk of kwijt raken, dan heb je er nog een. De magnetische kabel van de Mi Smart Band 6 is namelijk een stuk schaarser dan een reguliere usb-kabel. 

Slimme functies

De Mi Smart Band 6 is niet alleen een fitnesstracker, hij kan ook goed met je smartphone overweg. Zo kun je instellen dat je smartphonemeldingen op het schermpje van de fitnesstracker wil zien. Antwoorden is niet mogelijk. 

Prima app houdt gegevens voor zichzelf

De Xiaomi Mi Fit-app werkt met Android en iOS. Het maakt dus niet uit welke smartphone je wil gebruiken met de Mi Smart Band 6 en dat is prettig. De Apple Watch bijvoorbeeld werkt alleen met een iPhone. 

Xiaomi's app is gebruiksvriendelijk en laat de belangrijkste gezondheidsstatistieken direct zien op het startscherm. Andere menu's geven toegang tot de instellingen van de Mi Smart Band 6. Je kunt bijvoorbeeld instellen in welke situaties de fitnesstracker (niet) moet trillen, van welke apps je (geen) notificaties op je pols wil zien en kunt nieuwe wijzerplaten bekijken en op de fitnesstracker installeren. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Een nadeel van de Mi Fit-app vind ik de beperkte integratie met andere sportapps. Gekoppeld aan een Android-smartphone kun je de Mi Smart Band 6 verbinden met Google Fit. Aan een iPhone is een integratie met Apple Health mogelijk. Daar houdt het wel op. Voor sporters zou het veel handiger zijn als je de gegevens van de fitnesstracker kunt synchroniseren met speciale sportapps als Strava, Runkeeper en 7 Minute Workout. 

Conclusie: Xiaomi Mi Smart Band 6 kopen?

De Xiaomi Mi Smart Band 6 is een aanrader als je een betaalbare (eerste) fitnesstracker zoekt om je dagelijkse beweging mee te registreren. Extra prettig is dat je er de tijd en smartphonemeldingen op kunt zien. Voor die 45 euro kun je alleen niet te hoge verwachtingen hebben. De Mi Smart Band 6 meet je hartslag, slaap en afstanden simpelweg minder nauwkeurig dan een duurdere fitnesstracker, wat 'm geen goede koop maakt als je een serieuzere sporter bent. In dat geval loont het om honderd euro meer neer te leggen, zeker omdat je jaren met een wearable vooruit kunt. 

Ons oordeel

8Score

Xiaomi Mi Smart Band 6

Prijs € 45,-
Kleuren Zwart
Platform Android, iOS
Scherm 1,56 inch amoled (486x152)
Formaat 4,7 x 1,9 x 1,3 cm
Gewicht 12,8 gram
Sensoren Hartslagmeter, acceleratiemeter, stappenteller, calorieënteller, slaapmonitor, barometer
Connectiviteit Bluetooth 5.0, GPS
Overig waterdicht, verwisselbare bandjes
Websitewww.mi.com/nl

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.