De Xiaomi Mi Smart Band 6 is de nieuwste telg in de familie van betaalbare fitnesstrackers. Met 45 euro kost hij beduidend minder dan modellen van Fitbit en andere partijen. Maar merk je het prijsverschil ook in de praktijk? In deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review lees je hoe goed de fitnesstracker is.

De Mi Smart Band 6 is de logische opvolger van de Mi Smart Band 5, die vorig jaar uitkwam en door ons is. In die review concludeerden we dat de fitnesstracker veel functies en een mooi scherm voor weinig geld bood, maar gps en nfc miste en soms niet-betrouwbare metingen verrichte. Heeft de Mi Smart Band 6 die aandachtspunten aangepakt? Dat en meer lees je in deze Xiaomi Mi Smart Band 6 review.

Groter scherm in hetzelfde jasje

Het ontwerp van de Mi Smart Band 6 doet sterk lijken aan dat van zijn voorganger. Toch is er een belangrijk verschil: het schermpje is gegroeid van 1,1 naar 1,56 inch en wel door de randen rond het schermpje smaller te maken. Daardoor past er een groter display in hetzelfde jasje en is de zesde generatie fitnesstracker dus even groot en even zwaar als het voorgaande model. Je kunt ook bandjes uitwisselen. Erg prettig allemaal.

Het oled-schermpje is kleurrijk, scherp genoeg en kan lekker helder. Het formaat is groot genoeg om de tijd en belangrijke gezondheidsinformatie te laten zien. Voor mij als smartwatchgebruiker is het even wennen, van een rond naar meer rechthoekig scherm. Het werkt echter prima en ik vind het fijn dat de Mi Smart Band 6 nauwelijks opvalt om mijn pols. De fitnesstracker is erg compact en licht (12,8 gram) en past ook goed om een smallere (dames)pols. 

©PXimport

Ook prettig is dat de fitnesstracker water- en stofdicht is en een magnetische oplaadaansluiting heeft. Minder enthousiast ben ik over het model bandje, dat anders werkt dan een regulier horlogebandje. Ik kan er niet aan wennen. Gelukkig kun je als gezegd een ander bandje om de Mi Smart Band 6 doen. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Houd je sporten bij

De Mi Smart Band 6 kan 30 soorten sportactiviteiten bijhouden, waaronder populaire als hardlopen, fietsen, zwemmen en fitnessen. Wandelen, allerlei soorten dansen en balsporten horen hier ook bij. Je start een activiteit op het schermpje van de fitnesstracker. Na afloop stop je de activiteit ook op het scherm en zie je onder meer wat je hartslag tijdens het sporten was, hoeveel calorieën je naar schatting verbrand hebt en hoe lang je bezig geweest bent. 

Dit is prima voor wie de basisstatistieken wil, maar onvoldoende voor échte sporters. De Mi Smart Band 6 mist namelijk de sensoren om zelf de route bij te houden en gaat soms de mist in met het monitoren van je hartslag of afstand. Jammer, maar een te verwachten minpunt in dit prijssegment.  Overigens meet de wearable alledaagse bewegingen als je stappen op de achtergrond, hier hoef je dus niets aan te doen. 

Je hartslag kan de Mi Smart Band 6 ook automatisch en regelmatig bijhouden. Als gezegd zit de sensor er soms nogal naast, maar meestal komen de resultaten genoeg overeen met die van een nauwkeurige wearable.

Dit geldt niet voor de slaapdetectie. Die is simpelweg onbetrouwbaar en daarom niet het gebruiken waard. Als je graag goed inzicht wil in hoe goed of slecht je slaapt, raad ik je een andere fitnesstracker aan. 

De Mi Smart band 6 kan ook antistressoefeningen geven en de menstruatiecyclus van een vrouw volgen. Dat eerste werkt prima, over het tweede kan ik als man geen oordeel vellen. 

©PXimport

Xiaomi Mi Smart Band 6 accuduur en opladen

De accu van de Mi Smart Band 6 houdt het bij mijn gebruik ongeveer zes dagen vol. Dat vind ik prima. Eens per week even opladen is een kleine moeite, vooral omdat de accu binnen twee uur weer helemaal vol is. Als je de fitnesstracker intensiever gebruikt, gaat hij zo'n vier dagen mee. Wie minder sport en de wearable 's avonds op het nachtkastje legt, kan juist weer zo'n tien dagen uit de accu persen.

Ik geef je als tip mee om een extra oplaadkabel te kopen via een bekende of minder bekende webwinkel. Want mocht de meegeleverde kabel stuk of kwijt raken, dan heb je er nog een. De magnetische kabel van de Mi Smart Band 6 is namelijk een stuk schaarser dan een reguliere usb-kabel. 

Slimme functies

De Mi Smart Band 6 is niet alleen een fitnesstracker, hij kan ook goed met je smartphone overweg. Zo kun je instellen dat je smartphonemeldingen op het schermpje van de fitnesstracker wil zien. Antwoorden is niet mogelijk. 

Prima app houdt gegevens voor zichzelf

De Xiaomi Mi Fit-app werkt met Android en iOS. Het maakt dus niet uit welke smartphone je wil gebruiken met de Mi Smart Band 6 en dat is prettig. De Apple Watch bijvoorbeeld werkt alleen met een iPhone. 

Xiaomi's app is gebruiksvriendelijk en laat de belangrijkste gezondheidsstatistieken direct zien op het startscherm. Andere menu's geven toegang tot de instellingen van de Mi Smart Band 6. Je kunt bijvoorbeeld instellen in welke situaties de fitnesstracker (niet) moet trillen, van welke apps je (geen) notificaties op je pols wil zien en kunt nieuwe wijzerplaten bekijken en op de fitnesstracker installeren. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Een nadeel van de Mi Fit-app vind ik de beperkte integratie met andere sportapps. Gekoppeld aan een Android-smartphone kun je de Mi Smart Band 6 verbinden met Google Fit. Aan een iPhone is een integratie met Apple Health mogelijk. Daar houdt het wel op. Voor sporters zou het veel handiger zijn als je de gegevens van de fitnesstracker kunt synchroniseren met speciale sportapps als Strava, Runkeeper en 7 Minute Workout. 

Conclusie: Xiaomi Mi Smart Band 6 kopen?

De Xiaomi Mi Smart Band 6 is een aanrader als je een betaalbare (eerste) fitnesstracker zoekt om je dagelijkse beweging mee te registreren. Extra prettig is dat je er de tijd en smartphonemeldingen op kunt zien. Voor die 45 euro kun je alleen niet te hoge verwachtingen hebben. De Mi Smart Band 6 meet je hartslag, slaap en afstanden simpelweg minder nauwkeurig dan een duurdere fitnesstracker, wat 'm geen goede koop maakt als je een serieuzere sporter bent. In dat geval loont het om honderd euro meer neer te leggen, zeker omdat je jaren met een wearable vooruit kunt. 

Ons oordeel

8Score

Xiaomi Mi Smart Band 6

Prijs € 45,-
Kleuren Zwart
Platform Android, iOS
Scherm 1,56 inch amoled (486x152)
Formaat 4,7 x 1,9 x 1,3 cm
Gewicht 12,8 gram
Sensoren Hartslagmeter, acceleratiemeter, stappenteller, calorieënteller, slaapmonitor, barometer
Connectiviteit Bluetooth 5.0, GPS
Overig waterdicht, verwisselbare bandjes
Websitewww.mi.com/nl

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.