Bij ID.nl zijn we dol op kwaliteitsproducten waar je niet de hoofdprijs voor betaalt. Een paar keer per week speuren we binnen een bepaald thema naar zulke deals. Op zoek naar een nieuwe betaalbare smartwatch? Vandaag hebben we vijf interessante modellen gespot met een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Disclaimer: op het moment van schrijven zijn de besproken smartwatches bij de goedkoopste webwinkels niet duurder dan 200 euro. De prijzen kunnen schommelen.

Samsung Galaxy Watch4

De Samsung Galaxy Watch4 is een betaalbare smartwatch van Samsung. Deze polsassistent verbind je via bluetooth met een smartphone, waarna je inkomende berichten op een oledscherm van 396 × 396 pixels voorbij ziet komen. Verder houdt dit apparaatje onder meer de hartslag en het zuurstofgehalte van het bloed in de gaten. In het menu heb je toegang tot allerlei apps. Gebruik die om onder meer muziek te streamen en trainingen te volgen. Er is 16 GB (7,6 GB vrij) interne opslag ingebouwd, zodat je eventueel lokaal audiobestanden kunt opslaan.  

Deze wearable motiveert gebruikers om meer te bewegen. Er is een stappenteller geïntegreerd waarmee je jouw prestaties vrijblijvend met bekenden kunt vergelijken. Daarnaast toont de Galaxy Watch4 ook hoeveel calorieën je verbrandt. Sport je graag buiten? In dat geval komen de routeaanwijzingen goed van pas. Deze smartwatch monitort met behulp van de aanwezige gps-chip jouw actuele locatie en snelheid. Hoewel dit product alweer even op de markt is, levert Samsung tot minimaal november 2028 verse updates. Je hebt keuze tussen een zwarte en roze uitvoering.

Fitbit Charge 6

Dankzij de waterdichte behuizing kun je de Fitbit Charge 6 overal en tijdens elke activiteit dragen. Het langwerpige oledscherm laat op jouw verzoek allerlei gegevens zien, zoals het aantal stappen, de hartslag, het zuurstofgehalte van het bloed en de afgelegde afstand. Verder zijn er ook een slaapmonitor en stopwatch ingebakken. Het is zelfs mogelijk om de Charge 6 aan geschikte fitnessapparatuur te koppelen, zoals hometrainers en loopbanden. Houd op het display van het trainingsapparaat vervolgens jouw actuele hartslag in de gaten.

Google is sinds 2019 eigenaar van Fitbit en dat is duidelijk te merken. Zo kun je met deze smartwatch via Google Maps navigeren en met behulp van Google Wallet contactloos betalen. Daarnaast ontvang je desgewenst meldingen van Google Agenda en Gmail. Volgens de fabrikant houdt de accu het tot zeven dagen vol, al is dat natuurlijk sterk afhankelijk van het gebruik. Dit betaalbare sporthorloge is in een zwarte, rood-roze en zilverkleurige uitvoering te koop.

Garmin Forerunner 55

Garmin fabriceert dit robuuste sporthorloge in verschillende kleurstellingen, namelijk zwart, blauw, wit en grijs. Fijn is dat het scherm van 208 × 208 pixels krasbestendig is, zodat je deze wearable ook tijdens heftige sportieve activiteiten kunt dragen. De waterbestendige behuizing is bestand tegen een diepte van vijftig meter. Voor het bijhouden van de snelheid en afstand bevat deze polsassistent een gps-chip. Verder is er voor smartwatch-begrippen een behoorlijke accu ingebouwd. Garmin belooft namelijk een batterijduur van maar liefst twee weken! Bij gebruik van gps bedraagt de accutijd overigens ‘slechts’ twintig uur.

Aan functies heeft de Forerunner 55 geen gebrek. Het sporthorloge houdt onder meer de hartslag, het aantal stappen en de verbrande calorieën bij. Handig is dat je rechtstreeks vanaf je pols de muziekweergave van een verbonden smartphone kunt bedienen. Het ronde scherm toont bovendien ook inkomende pushberichten. Tot slot vind je in het menu diverse trainingsschema’s. Laat je dagelijks verrassen door een nieuwe aanbevolen work-out.

Xiaomi Smart Band 8

De Xiaomi Smart Band 8 is een goedkope smartwatch om je dagelijkse activiteiten te monitoren. Voor een product uit het onderste prijssegment telt dit exemplaar verrassend veel functies. Zo kan deze polsassistent onder meer de calorieën/stappen tellen, de hartslag meten en het zuurstofgehalte van het bloed monitoren. Verder komen er op het ovale 1,62inch-amoledscherm van 490 × 192 pixels smartphones-notificaties voorbij. Een leuke optie is dat gebruikers een favoriete wijzerplaat kunnen kiezen. De Smart Band 8 kiest op basis van het omgevingslicht automatisch de juiste helderheid van het display.

Handig is dat je tijdens het sporten eenvoudig de muziekweergave pauzeert of een liedje skipt. Je hoeft hiervoor dus niet je smartphone te pakken. De batterij heeft een capaciteit van 190 mAh. Volgens Xiaomi houdt de Smart Band 8 het op een enkele acculading tot zestien dagen vol. Ondanks het geringe prijskaartje is de behuizing volledig waterdicht tot een diepte van vijftig meter. Geïnteresseerden kiezen tussen de kleurstellingen zilver-zwart en goud-beige.

Amazfit GTR 4

Zoek je een smartwatch met de uitstraling van een traditioneel horloge? In dat geval is de stoer ogende Amazfit GTR 4 een betaalbare optie. Amazfit is een ondermerk van Xiaomi, vandaar dat je deze smartwatch ook kunt tegenkomen onder de naam Xiaomi GTR 4. Kies bij de zwarte horlogekast voor een grijs of zwart polsbandje. Anders dan je vanwege zijn klassieke vormgeving wellicht zou verwachten, bevat het menu ruim 150 sportmodi. Laat je via instructies op het 1,43inch-oledscherm bijvoorbeeld begeleiden tijdens krachtoefeningen. Je kunt de smartphone gerust thuislaten, want muziek sla je eventueel lokaal op.

Onder de motorkap bevindt zich een behoorlijke accu met een capaciteit van 475 mAh. De fabrikant claimt bij intensief gebruik een maximale batterijduur van een week. Voor het bijhouden van sportieve prestaties zijn alle gangbare functies beschikbaar. De GTR 4 houdt onder meer de verbrande calorieën, stappen, snelheid en afgelegde afstand bij. Daarnaast werp je tijdens trainingen een blik op de hartslag en het zuurstofgehalte van het bloed. Tot slot is het een groot voordeel dat je met deze smartwatch inkomende telefoongesprekken kunt aannemen.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.