Vrij bewegen en daarbij genieten van muziek of een gesprek voeren zonder het contact met de omgeving te verliezen: bij de meeste hoofdtelefoons en ‘oortjes’ is dat niet of nauwelijks mogelijk. Met een bone-conduction headset kan het wel. Hier lees je hoe het werkt, wat de voor- en nadelen zijn en waar je op moet letten bij de aanschaf.

Binnen het grote aanbod van koptelefoons is er één opvallende subcategorie, en dat is die van de headsets die gebruikmaken van bone-conduction. of in het Nederlands 'bot- of beengeleiding'. Hierbij wordt het geluid van de muziek of het telefoongesprek niet als geluidsgolven het oor in geblazen, maar als mechanische trilling via het juk- of kaakbeen overgedragen. Het oor zelf blijft zelfs helemaal vrij en kan omgevingsgeluid onveranderd waarnemen. Het is alsof je er een extra geluidskanaal bij krijgt.

©Kumiko Hirama

De oren blijven vrij

Gebruik je een bone-conduction headset, dan blijf je dus gewoon horen wat rechtstreeks tegen je wordt gezegd zoals je ook het geluid van een naderende auto onveranderd waarneemt. Dat is behalve handig dus ook gewoon veiliger, en dat geldt zeker voor gebruik in de open lucht, zoals tijdens het sporten. Hardlopers en fietsers met een gewone hoofdtelefoon verliezen het contact met hun omgeving, maar met een bone-conduction hoofdtelefoon blijft dat onveranderd.

Om die reden vinden steeds meer sporters deze techniek interessant genoeg om het mee te nemen bij de aanschaf van een nieuwe hoofdtelefoon. Het gevoel dat een bone-conduction hoofdtelefoon een medisch apparaat is voor specifieke gevallen, is al lang achterhaald. Meekrijgen wat er rondom je gebeurt is echter ook buiten het sporten om interessant, bijvoorbeeld in een kantooromgeving, waar je ook direct contact met de aanwezige collega’s wilt hebben en op de fiets in een drukke stad. 

©Digital Mammoth - stock.adobe.com

Geen kans op gehoorschade

Een andere (heel) belangrijk voordeel is dat een bone-conduction hoofdtelefoon anders dan een reguliere headset of oortjes geen gehoorschade oplevert. Artsen en audiciëns zien vooral het aantal jongeren dat last heeft van lawaaidoofheid of een continu oorsuizen of pieptoon in de oren (tinnitus) de laatste jaren sterk toenemen, vermoedelijk door veelvuldig gebruik (op hoog volume) van hoofdtelefoons en oortjes. Doordat een bone-conduction headset de gewone werking van het oor niet belast, is er hierbij geen risico op gehoorschade.

Podcasts in plaats van muziek

Behalve voordelen zijn er ook nadelen. Doordat een bone-conduction hoofdtelefoon niet ín het oor zit, maar erover- en omheen en daarbij tegen het bot rondom het oor drukt, is het draagcomfort duidelijk anders dan bij een normale hoofdtelefoon of oortjes. Bij gebruik buitenshuis is bone-conduction bovendien gevoeliger voor het ruizen van de wind. Dat maakt bone-conduction dan ook beter geschikt voor films en podcasts dan muziek. Vooral voor (klassieke) muziek met veel wisselingen in volume en toonhoogte is een bone-conduction hoofdtelefoon minder geschikt. Bij zware bassen kan de weergave via de bot- of beengeleiding daarnaast tot een vervelend tintelend gevoel leiden.

Waar moet je op letten bij aanschaf?

Zaken om op te letten zijn draagcomfort, gewicht, batterijduur bij gebruik en in stand-by, opladen via eigen ontwerp stekker (Shokz) of usb, bluetoothversie, het aantal gelijktijdig verbonden apparaten en ook eventuele opslag voor muziek (nodig voor gebruik bij zwemmen). Wat betreft het gebruik zijn belangrijk de algehele kwaliteit van de geluidsweergave, gevoeligheid voor wind, wel of geen microfoon, de microfoonkwaliteit (zeker in drukke omgevingen en bij wind), of de microfoon is geïntegreerd of op een boom zit voor betere plaatsing nabij de mond, spatwater- of zelfs zwemwaterdicht, knoppen voor aannemen van een telefoongesprek, volumeregeling en eventuele andere muziekfuncties. Draag je een bril, een gehoorapparaat of een helm bij het fietsen, test dan zeker voor definitieve aankoop of beide gelijktijdig gedragen of gebruikt kunnen worden.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.