Au, een blaar! Fervente wandelaars die graag lange afstanden afleggen (zei iemand daar Nijmeegse Vierdaagse?) ontkomen er niet aan: blaren. Vervelend, maar met de tips in dit artikel weet je voortaan precies hoe je ze moet behandelen én hoe je ze zo veel mogelijk kunt voorkomen. Even lezen voordat je aan de wandel gaat, dan hoef jij niet langer op de blaren te zitten … uhm lopen!

Blaren behandelen

Blaren kunnen pijnlijk zijn en je wandelplezier bederven. Maar met de juiste behandeling kun je snel weer op pad. Hier zijn de stappen die je moet volgen:

©VeNN - stock.adobe.com

Wat je níet moet doen:

Onnodig doorprikken. Heb je een klein blaartje? Dan is afplakken vaak al voldoende om gewoon verder te kunnen lopen. Ga je toch prikken, gebruik dan in geen geval een vuile naald of bijvoorbeeld een schaartje waarmee je ook je teennagels knipt. Eerst desinfecteren is echt een must! Ga ook niet pulken aan de losse huid rondom de blaar. Dat vergroot het risico op infectie. 

Herstel na blaarbehandeling

Na de behandeling van een blaar is het belangrijk om je voet rust te geven. Vermijd zoveel mogelijk druk op de blaar door je schoenen en sokken uit te doen wanneer je kunt. Let op: doe dit alleen als je ergens rust. Op blote voeten lopen met een blaar die je net hebt doorgeprikt of verder hebt behandeld is vanuit hygiëne-oogpunt geen goed plan. Wat je ook kunt doen, is je wandelschema aanpassen of eventueel tijdelijk andere schoenen dragen. Als je moet lopen, probeer dan je gewicht wat meer op de andere kant van je voet te laten rusten om de druk op de blaar te verminderen.

Wanneer moet je medische hulp zoeken?

Hoewel je de meeste blaren zelf kunt behandelen, zijn er situaties waarin je medische hulp moet zoeken. Als de blaar geïnfecteerd raakt, als er meerdere blaren zijn of als de blaren terugkomen, is het tijd om een arts te raadplegen.

Hoe voorkom je blaren?

Voorkomen is beter dan genezen, en dat geldt ook voor blaren. Dit kun je doen:

Zalf & pleisters

Er bestaan verschillende producten die je kunt gebruiken om blaren te behandelen of voorkomen. Denk aan speciale blarenpleisters die de druk en wrijving verminderen, antibacteriële zalf voor de behandeling van doorgeprikte blaren en vochtabsorberende sokken.

©Vadym - stock.adobe.com

De juiste wandelschoenen en sokken kiezen

Niets is zo belangrijk om blaren te voorkomen als de juiste wandelschoenen en sokken. Kies voor schoenen die goed passen, voldoende steun bieden en gemaakt zijn van ademend materiaal. Te strakke schoenen kunnen drukpunten veroorzaken, terwijl te losse schoenen wrijving kunnen veroorzaken. Druk en wrijving: net de twee grootste veroorzakers van blaren. Vermijden dus! Goede wandelsokken zijn sokken die vocht afvoeren en je voeten droog houden. Kies niet voor katoen (katoen houdt vocht vast, met als gevolg vochtige voeten. En die zijn weer vatbaarder voor wrijving. Dus ook voor blaren). Sokken gemaakt van synthetische materialen of wol zijn vaak een betere keuze. Heb je toch last van zweetvoeten? Gebruik wat talkpoeder of voetpoeder zodat het vocht wordt geabsorbeerd. Ook kan het slim zijn om bijvoorbeeld blarenpleisters te plakken om wrijving te verminderen. 

©Emil Nylander | Sebastian - stock.adobe.com

Wandelschoenen inlopen: stappenplan*)

En vooral: heb geduld. Het inlopen van schoenen kost nu eenmaal tijd!

 * Sorry, flauwe woordgrap

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.