ID.nl logo
Review Arlo Pro 5 beveiligingscamera - Niet geschikt voor iedereen
Zekerheid & gemak

Review Arlo Pro 5 beveiligingscamera - Niet geschikt voor iedereen

De Arlo Pro 5 is de nieuwste beveiligingscamera van het bekende merk met een flink prijskaartje van 250 euro. Ten opzichte van de voorganger zijn er weinig veranderingen. Maar kunnen die geringe aanpassingen een aankoop rechtvaardigen? We bekijken het in de Arlo Pro 5 review.

Rampzalig
Conclusie

We hoeven er geen doekjes om te winden. De Arlo Pro 5 is een fijne, goed werkende en kwalitatief hoogstaande beveiligingscamera voor in of rondom je huis. Het systeem biedt kleurrijke en gedetailleerde beelden aan, zowel overdag als in de avond. In de doos zit een oplader en een standaard, waarmee je hem aan de muur kunt bevestigen. En je krijgt tot dertig dagen lang gratis toegang tot het Arlo Secure Plan-abonnement, dat minimaal 2,99 euro per maand kost. Je krijgt dan goed mee wat dit systeem allemaal in huis heeft en wat je ervan kunt verwachten. Maar zodra dat proefabonnement afloopt en je besluit om géén abonnement af te sluiten, dan kom je bedrogen uit. Dan heb je als het ware een digitaal raam aangeschaft voor 250 euro, omdat alle functies die je nodig hebt – op de bewegingsmeldingen na – achter een betaalmuur zitten.

Plus- en minpunten
  • Beeld- en audiokwaliteit
  • Installatie
  • Mogelijkheden
  • Weinig verschil met Arlo Pro 4
  • Abonnement nagenoeg verplicht
  • Onduidelijkheid over cloudopslag
  • Bewegingsmeldingen niet uit te zetten

In de basis komen de Arlo Pro 4 en Arlo Pro 5 flink met elkaar overeen. Beide beveiligingscamera’s zijn in staat beelden in 2k op te nemen, ondersteunen de hdr-beeldstandaard en hebben een brede kijkhoek van 160 (en opties voor 125 en 110) graden. Ze maken beiden scherpe, kleurrijke beelden. Verder hebben ze allebei nachtzicht. Je hebt dan weer de keuze uit twee opties: met kleur of in zwart-wit. Kies je voor kleur, houd er dan rekening mee dat de ingebouwde led-lamp aangaat. De beeldkwaliteit is van hoog niveau; je kunt details goed van elkaar onderscheiden.

De Pro 5 heeft 12-bit kleuren en dat heeft de Arlo Pro 4 dan weer niet. Het voordeel daarvan is dat de Arlo Pro 5 tot 68 miljard kleuren kan weergeven. Daardoor kun je als gebruiker meer kleurendetail verwachten. Een leuk technisch verhaal voor de marketing, maar met het menselijk oog is dat niet echt zichtbaar. In de praktijk doe je daar alleen weinig mee, aangezien het verschil in beeldkwaliteit tussen de Arlo Pro 4 en 5 minimaal is. Beide camera’s kunnen tot slot twaalf keer inzoomen; aangezien dit digitaal gebeurt, gaat dit uiteindelijk ten koste van de kwaliteit.

Lees ook: Beveiligingssysteem kopen? Let op deze misvattingen

Arlo Pro 5 heeft weinig veranderingen

Sterker nog: de Arlo Pro 3 heeft dit ook allemaal: 2k-resolutie, 12 keer digitaal inzoomen, hdr-ondersteuning en de brede kijkhoek van 160 graden. Het design van de camera is er in de afgelopen vier jaar ook niet op vooruitgegaan. Sinds de Arlo Pro 2 hanteert het merk hetzelfde principe: een strakke, witte behuizing met een ronde afwerking. Onderop zit een plat stukje, waar je de oplader op aansluit. Door op het zwarte deel van de camera te drukken, open je het toestel (je wipt de cameramodule er als het ware uit) en kun je de accu invoegen of verwisselen.

Voordat je de camera in gebruik neemt, dien je zelf de accu in het apparaat te stoppen. Doe dit vooral wanneer van plan bent de camera op een plek te gebruiken waar je geen wandcontactdoos tot je beschikken hebt. Is die er wel? Dan kun je het systeem ook zonder accu gebruiken en gewoon op stroom laten draaien. Echter, mocht er een stroomstoring zijn, dan valt de camera wel uit. Daarom is het handig om die accu er toch altijd in te stoppen, zodat je op een stroomstoring voorbereid bent. Arlo belooft dat de batterij tot acht maanden meegaat op een volle acculading.

Video’s of foto’s?

De Arlo Pro 4 heeft een verwachte accuduur van drie tot zes maanden. Daar kun je dus één tot twee maanden bij op tellen. Dit hebben we logischerwijs voor de review niet kunnen testen. Maar na een paar weken gebruik is de accuduur er amper op achteruitgegaan, slechts met een paar procent. Mocht je overigens meer uit de accu willen persen, dan kan dat. Binnen de app tref je verschillende accumodi aan. Je hebt de keuze uit Beste video (met een kortere accuduur), Geoptimaliseerd en Beste batterijlevensduur. De laatste modus kan de videokwaliteit negatief beïnvloeden.

Een nieuwe optie is de Modus voor laag energieverbruik. De Arlo Pro 5 maakt dan foto’s in plaats van video’s. De accu gaat dan (waarschijnlijk) nog langer mee dan beloofd, maar de vraag is of je er wat aan hebt. Wil je je voordeur in de gaten houden voor pakketten op de stoep? Dan zou dit nog wel kunnen werken. Voor situaties waarin je echt wil weten wat er gebeurt in of rondom je huis, dan krijg je te maken met foto’s zonder context. Je zou deze modus kunnen inschakelen wanneer de accu bijna leeg is en je hem even niet kunt opladen; maar meer dan een back-upoptie is dit eigenlijk niet.

Nieuwe app: dat is even wennen

De beelden die de camera maakt, kun je in de gratis app bekijken. De app heeft een flinke make-over gekregen sinds de introductie van de Arlo Pro 4. Binnen de app kun je allerlei instellingen aanpassen, routines aanmaken en een live-weergave bekijken. Opvallend aan het nieuwe design is de indeling. Voorheen waren er drie tabbladen zichtbaar en dit keer komen we er vijf tegen: Dashboard, Feed, Noodgeval, Apparaten en Routines. Wat zo opvallend is: Dashboard en Apparaten laten vrijwel dezelfde content zien. Voor het overzicht zou je er dus één kunnen weghalen.

De reden dat er toch een onderscheid gemaakt wordt, heeft mogelijk te maken met de widgets die je kunt toevoegen aan het Dashboard. Dat is immers het eerste onderdeel dat je ziet wanneer je de app opent. Heb je meerdere (soorten) apparaten van Arlo, dan bepaal je dus zelf wat je meteen te zien krijgt na het openen. Noodgeval lijkt ook een overbodige tab te zijn, aangezien je die knop kwijt had gekund op het Dashboard. Maar die optie bestaat momenteel niet binnen de app. De app oogt simpel doch rommelig en dat doet wel iets af van wat eigenlijk een premium ervaring hoort te zijn.

Verder is het jammer dat we niet meer handmatig de resolutie kunnen aanpassen. Wil je ruimte besparen op het optionele basisstation, dan kan dat dus niet. Mogelijk zitten deze instellingen verstopt in de eerdergenoemde accu-instellingen, maar dat is gewoon slordig. Binnen de app kun je verder wat basisautomatiseringen instellen en de camera op vaste momenten activeren (zoals in de avond of wanneer je vertrekt, middels geofencing), maar erg uitgebreid is het niet. Gelukkig is er ondersteuning voor Google Assistent en IFTTT. HomeKit en andere platformen ontbreken (nog).

Arlo Pro 5: met of zonder abonnement?

Daarnaast bestaan er wat onduidelijkheden over de manier waarop je de Arlo Pro 5 kunt gebruiken. Begin februari kwam in het nieuws dat Arlo voornemens was om bestaande klanten toegang te geven tot zeven dagen gratis cloudopslag, nadat eerder naar buiten kwam dat die optie zou verdwijnen. Maar er is nog niets gezegd over nieuwe klanten. Als we op de huidige website afgaan, dan zien we dat je als ‘gratis gebruiker’ alleen toegang hebt tot het live-beeld en bewegingsmeldingen; en die bewegingsmeldingen kun je overigens niet eens uitschakelen, als je dat zou willen.

View post on X

Het Secure Plan-abonnement kost per camera 2,99 euro per maand, of 9,99 euro voor een onbeperkt aantal camera’s. Om optimaal gebruik te kunnen maken van de Arlo Pro 5, dien je eigenlijk zo’n abonnement af te sluiten. Niet alleen krijg je daarmee toegang tot de beeldkwaliteit in 2k, ook heb je dan een videogeschiedenis van dertig dagen, uitgebreide detectiemogelijkheden (voor pakketten, mensen en dieren), aangepaste activiteitenzones, de optie om een vriend in te schakelen bij een noodgeval en de mogelijkheid een camera gratis te laten vervangen bij diefstal.

Nu snappen we best dat sommige onderdelen (zoals een uitgebreide cloudopslag of ‘gratis’ vervanging) geld kosten, en als bedrijf kun je dit soort opties mooi aanbieden binnen een optioneel pakket. Maar Arlo maakt het gewoonweg te bont door allerlei basisopties, zoals activiteitenzones en detectiemogelijkheden achter een betaalmuur te plaatsen. Het probleem van beelden opslaan kun je oplossen door te investeren in een basisstation van hetzelfde merk, maar ook dat kost extra geld. Zonder abonnement voelt de Arlo Pro 5 eigenlijk ontzettend karig en basaal aan.

Conclusie: Arlo Pro 5 kopen?

We hoeven er geen doekjes om te winden. De Arlo Pro 5 is een fijne, goed werkende en kwalitatief hoogstaande beveiligingscamera voor in of rondom je huis. Het systeem biedt kleurrijke en gedetailleerde beelden aan, zowel overdag als in de avond. In de doos zit een oplader en een standaard, waarmee je hem aan de muur kunt bevestigen. En je krijgt tot dertig dagen lang gratis toegang tot het Arlo Secure Plan-abonnement, dat minimaal 2,99 euro per maand kost. Je krijgt dan goed mee wat dit systeem allemaal in huis heeft en wat je ervan kunt verwachten.

Maar zodra dat proefabonnement afloopt en je besluit om géén abonnement af te sluiten, dan kom je bedrogen uit. Dan heb je als het ware een digitaal raam aangeschaft voor 250 euro, omdat alle functies die je nodig hebt – op de bewegingsmeldingen na – achter een betaalmuur zitten. Tel daarbij op dat er onduidelijkheid is over gratis cloudopslag én dat er weinig noemenswaardige verschillen met de Arlo Pro 4 is en je houdt een systeem over dat voorlopig z’n hoge aanschafprijs niet waard is.

Ben je wel van plan om dat abonnement af te sluiten, of heb je al geïnvesteerd in andere Arlo-producten? Dan is het een iets andere situatie. Mocht je in dat geval op zoek zijn naar een upgrade voor je beveiligingssysteem, dan kun je dit model wel overwegen. Al is het alleen maar vanwege de software-ondersteuning en updates die de camera gaat krijgen. Voor alle andere mensen raden we de Arlo Pro 4 aan, vanwege de lagere prijs en grofweg dezelfde functies als op de Pro 5.

Watch on YouTube

Vind je deze video leuk?

Abonneer je dan op het YouTube-kanaal van ID.nl
▼ Volgende artikel
Hoymiles HiOne-thuisbatterij: een alles-in-één-krachtpatser voor grootverbruikers
© Hoymiles
Energie

Hoymiles HiOne-thuisbatterij: een alles-in-één-krachtpatser voor grootverbruikers

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Even voorstellen: Wie is Hoymiles?

Hoewel de naam voor de gemiddelde consument misschien nieuw klinkt, is Hoymiles in de professionele solar-wereld een gevestigde orde. Het beursgenoteerde bedrijf is wereldwijd actief en staat bekend als dé uitdager op het gebied van hoogwaardige omvormer-techniek. Met de HiOne brengen ze hun jarenlange ervaring van het dak nu naar de garage. Dat veiligheid voorop staat, bleek tijdens de recente lancering: daar bevestigde keuringsinstituut TÜV dat de HiOne voldoet aan de strengste Europese veiligheidseisen. Je haalt dus gecontroleerde toptechniek in huis, met de zekerheid van een Europees hoofdkwartier in Nederland voor service en ondersteuning.

Tijdens de HiOne-presentatie in Amsterdam.

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

▼ Volgende artikel
Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis
© Squanch Games
Huis

Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Watch on YouTube

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Oké
Conclusie

Kijken we even om de technische kreukels heen – ervan uitgaande dat deze spoedig gladgestreken worden – dan is High On Life 2 op zijn minst een waardig vervolgdeel. Squanch Games nam her en der te veel hooi op de vork, maar ergens in die hooi zit ‘gewoon weer’ een dikke tien uur aan geinig ruimteavontuur verscholen. De grotere schaal wasn’t it, Chief, maar tijdens de rit landen er voldoende grapjes om de misplaatste ambities voor lief te nemen.

Plus- en minpunten
  • Vaak genoeg voldoende grappig
  • Skateboard versoepelt de formule
  • Meer variatie in wapens en content
  • Veelal overtuigend stemmenwerk
  • Grotere hubwerelden voelen zielloos
  • Technisch ontzettend slordig (zeker op pc)
  • Grafisch geen hoogstandje