Het is een icoon in het hogere segment. Een klasse waarin auto’s als de Mercedes E-klasse en de Audi A6 de scepter zwaaien. De BMW 5-serie is dé keuze als je als CEO of CFO ook zelf graag het stuur vasthoudt. Deze auto biedt immers de ideale mix tussen de dynamiek van een 3-serie en de statuur van een Siebener.

In een ver verleden was de 5-serie er met dikke dieselmotoren en zelfs een V10, maar wie vandaag de dag in de markt is voor een échte limousine, kan niet om een stekker heen. Dat is dan ook de reden dat BMW voor de allereerste keer een volledig elektrische versie van de Fünfer aan het gamma heeft toegevoegd en deze tegelijkertijd met de compleet nieuwe 5-serie heeft gelanceerd. Irwin Versteegh van InstaAutoVlog reed er onlangs mee.

©Irwin Versteegh

Ook als 'normale' 5

Met de i3 was het merk een van de eerste gevestigde autofabrikanten die een volledig elektrisch model lanceerde. De i3 was zijn tijd ver vooruit, maar piekte misschien iets te vroeg. De i4 deed het dan ook een stuk beter en opende de aanval op bijvoorbeeld de Tesla Model 3. Een statige limousine als de i7 zorgde bovendien voor vergroening in de topklasse.

Een overeenkomst tussen i4 en i7? Het zijn in tegenstelling tot de i3 synchroon ontwikkelde modellen die naast de 4-Serie GranCoupé en normale BMW 7-serie worden geleverd. Iets dat eveneens geldt voor de nieuwe i5, want ook deze volledig elektrische BMW wordt geleverd met een benzine- of zelfs dieselmotor in de gedaante van de nieuwe 5-serie. Het toont aan dat BMW nog steeds een vrij conventioneel platform gebruikt.

©Irwin Versteegh

'Iconic Glow' grille-verlichting

Dat platform schuilt overigens ook onder de 4- en 7-serie, maar dat is er niet aan af te zien. De 5 oogt eigen en met name het design valt in de smaak. Er is bewust gekozen om met een rustig lijnenspel een chic resultaat te behalen dat dankzij een typisch BMW-DNA toch herkenbaar moet ogen. Zo zijn de dubbele koplampen voorzien van verticaal geplaatste elementen en is de grille leverbaar met zogenoemde Iconic Glow-effecten. En jawel, dat betekent ledverlichting die de contouren van de grote (weliswaar dichte) nieren nog eens extra benadrukken.

©Irwin Versteegh

Net zo groot als een 7-serie

Verder is de nieuwe 5 een stuk forser geworden. Zo is-ie met dik 5 meter 10 centimeter langer, 3 centimeter breder en 3,6 cm hoger dan de oude 5-serie. En om dat even in perspectief te plaatsen: de nieuwe 5-serie is daarmee net zo groot als de veelbesproken ‘Chris Bangle 7’ uit de beginjaren 2000. Gezien de overeenkomsten mogen we de 5 en i5 dan ook gerust als een mini-7 bestempelen.

Goed om te weten: de nieuwe i5 wordt standaard geleverd op 19-inch lichtmetalen wielen, maar de testauto is uitgerust met 20-inch wielen. Het M-pakket voegt daarnaast hoogglans zwarte raamomlijsting toe, evenals verchroomde elementen in de grille en een sportiever ogende voor- en achterbumper.

©Irwin Versteegh

27,2 inch aan scherm

Stap je aan boord, dan word je overvallen door een vertrouwd gevoel. Of beter: je stapt in een warm bad. Je ervaart direct een perfect instelbare zitpositie met in dit geval fantastisch zittende comfortstoelen en het genot van een lekker in de hand liggend M-Sport-stuurwiel. Van de ondersteuning voor beide ellebogen tot aan het voorbeeldige materiaalgebruik en de afwerking, álles klopt.

Tevens zien we BMW’s Live Cockpit, die voortaan bestaat uit twee lcd-displays. Een 12,3 inch groot instrumentarium dat dienstdoet als traditioneel dashboard en een 14,9 inch groot touchscreen dat fungeert als multimedia- en navigatiesysteem en tevens is te gebruiken met BMW’s iDrive-selector op de middentunnel.

©Irwin Versteegh

iPad met muis

De keuze voor een iDrive-selector is bijzonder, aangezien BMW deze knop in de eveneens vrij recente iX1 achterwege heeft gelaten. Ze lijken hiermee de wat traditionelere 5-serie-rijder te willen behagen, maar... Nou ja, het is geen zaligmakend geheel – laten we het daar op houden.

Het hele iDrive-systeem blinkt al niet uit in gebruiksgemak, en continu switchen tussen touch en analoog werkt verwarrend en onoverzichtelijk. Het is alsof je een traditionele muis op een iPad zonder extern toetsenbord gebruikt, waarbij je dus steeds switcht tussen muis en het virtuele toetsenbord. Het werkt, maar echt prettig is het niet. Het systeem is verder wel lekker uitgebreid en online dankzij een 5G-verbinding en noviteiten als EV-routeplanning en een daardoor live-status van alle beschikbare laadpalen.

©Irwin Versteegh

Niet zo ruim als je zou verwachten

Hoewel de i5 voorin bijzonder riant is, wordt de overdaad aan externe centimeters op de tweede zitrij helaas niet benut. Hier hadden we meer van verwacht. Passagiers die plaatsnemen achter iemand die langer is dan 1,80 meter, kunnen het zeker met de voetjes benauwd krijgen. Ook de cardantunnel (waarom heeft een EV deze überhaupt?) neemt onnodig veel ruimte in beslag.

Het zitcomfort is daarnaast opvallend door de in een ongebruikelijke hoek geplaatste achterbank. Wel is het er comfortabel toeven dankzij zaken als vier ventilatieroosters en optioneel klimaatregeling met vier aparte zones. De kofferruimte van de i5 is wel weer royaal met een minimale inhoud van 490 liter. Handig is bovendien de keurige en forse opbergruimte onder de vloer voor het opbergen van de laadkabel.

©Irwin Versteegh

340 of 600 pk

Qua exterieur mag de i5 dan een mini-7-serie zijn, technisch deelt-ie tal van componenten met de i4. Zo komt de i5 er voorlopig in twee smaken: een eDrive40 en een M60xDrive. Die laatste is uitgerust met twee elektromotoren en een totaalvermogen van 600 pk. Hoe dan ook krijg je in beide gevallen een 81,2 kWh (netto capaciteit) accupakket dat – afhankelijk van de uitvoering en de gekozen wielen – een range van circa 530 km mogelijk maakt.

In de eDrive40 stuurt-ie zijn energie naar een 340 pk en 430 Nm sterke elektromotor op de achteras. Deze zorgt voor een prima 0-100-sprint in 6 seconden en een top van net geen 200 km/u. Het opladen gaat via een 3-fasen-boordlader (11 kW) of optioneel met een 22kW-installatie. Ook kun je snelladen met maximaal 205 kW in circa 30 minuten tijd. Een preconditioneringsfunctie moet dit in aanloop naar een snellaadsessie ook gedurende koud weer garanderen.

©Irwin Versteegh

150 kg zwaarder

Het zal dan ook geen verrassing heten dat de louter achterwielaangedreven eDrive40 al meer dan voldoende potent is. Rustig of op tempo cruisen of wat pittiger doorrijden in de Sport-modus gaat prima. 340 pk is immers een adequaat vermogen. Daarnaast blijkt-ie behoorlijk efficiënt. Sterker nog, hij presteerde voorbeeldig!

Hoewel we niet continu in de Relax-modus hebben gereden, noteerden we een gemiddelde van net geen 20 kWh/100 km. Dat zorgde voor een heel bruikbare range van gemakkelijk 400 km. Geen gekke score voor een toch dik 2100 kg zware auto, al is het wel zo dat de nieuwe 5 sowieso 150 kg zwaarder is dan zijn voorganger. De i5 mag ook 1500 kg trekken, al is de M60 met twee ton trekgewicht wellicht de betere keuze als je veel zware aanhangers gebruikt.

©Irwin Versteegh

Adaptief onderstel

Hoe de i5 rijdt? Fantastisch! Standaard is-ie op de achteras voorzien van luchtvering, maar de testauto was optioneel voorzien van het adaptieve onderstel Professional. Dat is standaard op de M60, maar voegt bij de ‘40’ voor 2600 euro extra vierwielsturing en adaptieve dempers toe. Dat maakt het rijgedrag dankzij de perfecte balans tussen rijdynamiek en comfort helemaal af.

Met name het verschil tussen de rijmodus Relax en Sport is magisch. De i5 verandert dan van een 7-serie-achtige reisgenoot in een bijna volbloed M zodra de Sportmodus wordt geselecteerd. De adaptieve dempers krijgen een adrenalineshot terwijl de stuurinstallatie en vierwielsturing directer op jouw input reageren. Ook de aandrijflijn is dan extra alert, al zou dat laatste in vergelijking met andere EV’s wel wat verfijnder mogen. De klappen die de aandrijflijn bij lastwisselreacties (gas en gas-los) laat horen én voelen zijn niet erg premium.

©Irwin Versteegh

Tot de ‘neue klasse’ de beste

De nieuwe BMW i5 is leverbaar vanaf dik 75.000 euro. Een behoorlijk bedrag, maar het kan gekker. Ons testexemplaar heeft een prijskaartje van dik 105.000 euro, en dan ontbrak er nog het één en ander aan. Of-ie dit bedrag waard is? Zonder twijfel. Voor een paar duizend euro meer dan een 520d krijg je een volledig elektrische en daardoor begerenswaardige sedan waarmee het merk wederom laat zien dat volledig elektrisch rijden hand in hand gaat met de echte BMW-rijdynamiek. Wellicht wel optioneel dankzij de vierwielsturing, en dat is dan ook absoluut een aan te raden optie. Verbeterpunten zijn er ook, maar vooralsnog is dit wat ons betreft de beste en fijnste BMW i van dit moment, en we kijken dan ook reikhalzend uit naar de Neue Klasse volledig elektrische 3-serie die in de nabije toekomst komen gaat.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.