Het Chinese automerk Nio biedt een unieke service voor zijn elektrische modellen: de ‘Battery Swap’. Is de accu van de auto leeg, dan kun je binnen 10 minuten met een volle accu je weg vervolgen. Althans, dat is de theorie. In deze review van de Nio ET7 ondervinden we of de praktijk van het accu wisselen net zo soepel verloopt als Nio belooft.

Eerst even een rondje om de Nio ET7

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Eind 2022 werden de eerste Nio’s ET7 op de Nederlandse weg gespot. Het is een grote vierdeurs sedan met een lengte van 5,10 meter. Hij is langer dan de Mercedes-Benz EQE en Tesla Model S. Nio zet dus meteen hoog in – het Chinese merk kan onmogelijk worden beticht van gebrek aan ambitie. Overigens beschouwt Nio zichzelf niet als automerk: de auto’s maken slechts onderdeel uit van de Nio-levensstijl. Een beetje à la Tesla, de iPhone onder de auto’s: anders dan anders. Onlangs werd in Rotterdam het Nio House geopend, een ontmoetingsplek waar evenementen worden georganiseerd, maar waar je ook terechtkunt voor een vergadering, ontspanning, een kop koffie – kortom: alles wat je in het dagelijks leven bezighoudt. Maar natuurlijk ook om de auto’s in ‘levenden lijve’ te bekijken, zodat je die vervolgens via de Nio-website kunt samenstellen en reserveren. Een traditionele dealerorganisatie kent Nio niet, voor onderhoud ben je welkom bij KwikFit.

Ook achter de Nio ET7 schuilt een verhaal. De langgerekte vormgeving kwam grotendeels tot stand in de windtunnel. Voor een zo laag mogelijk energieverbruik moest de ET7 zo gestroomlijnd mogelijk worden. Dat maakt van de 2.354 kilo zware Nio ET7 een van de gladste auto’s van dit moment. Alleen de Mercedes-Benz EQS snijdt nóg iets scherper door de wind. Als je goed kijkt, zie je in het silhouet van de Nio ET7 beslist gelijkenissen met deze grootste elektrische sedan van Mercedes-Benz, maar ook met de Tesla Model S en Toyota’s waterstofauto, de Mirai.

Het interieur van de Nio ET7 is zeer luxe en riant. Dat mag je ook wel verwachten van zo’n grote auto. Er zijn maar heel weinig optionele extra’s te bestellen, want alles zit er standaard al op. Je kunt kiezen uit drie verschillende interieurkleuren: stemmig donkergrijs, warm lichtbruin en ‘cool’ wit. Wanneer je instapt, word je een warm welkom geheten door NOMI, een virtueel figuurtje dat op de ‘wekker’ boven op het dashboard verschijnt. Door ‘Hi NOMI’ te zeggen, spitst ze haar oren en zet ze naar wens de kachel een graadje hoger of activeert ze de stoelmassage; your wish is her command. Ze verstaat geen woord Nederlands, maar ze leert – naar eigen zeggen – elke dag weer wat nieuws bij. Daardoor verloopt de communicatie soms wat stroef. Instructies voor de navigatie kun je maar beter handmatig invoeren.

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Wat kost de ET7 en wat heeft de auto voor die prijs allemaal te bieden?

In feite is de Nio ET7 er maar in één uitvoering. Overzichtelijker worden de keuzemogelijkheden niet. De auto is beschikbaar met een accu van 75 kWh of van 100 kWh, in beide gevallen voor 72.900 euro. Een vlijmscherpe prijs, als je ziet wat er allemaal standaard aan boord is. Nio biedt een groot aantal betalingsmogelijkheden. Zo kun je bijvoorbeeld ook kiezen voor een particulier of zakelijk abonnement, desnoods voor maar één maand. Naast dit flexibele abonnement is het ook mogelijk om de auto voor een langere, vaste termijn te leasen. Het maandtarief begint bij 1.295 euro.

Wanneer je de Nio koopt, zit het accupakket er niet standaard bij. De kosten hiervoor komen dus nog boven op de vanafprijs. Je hebt de mogelijkheid om het batterijpakket van Nio te huren, afhankelijk van de capaciteit voor 169 of 289 euro maand. Via accuhuur kun je ook terechtbij de Nio Power Swap-accuwisselservice, maar daarover hieronder meer. Koop je de batterijen liever, dan komt er een meerprijs van 12.000 euro (75 kWh) tot 21.000 euro (100 kWh) boven op de instapprijs. Vanwege juridische regelgeving is het dan echter niet mogelijk om het accupakket te ‘swappen’.

Batterij ‘swappen’: wat is dat?

Het accuwisselprincipe van het Nio Power Swap Station is niet nieuw: toen Renault in 2011 de elektrisch aangedreven Fluence Z.E. presenteerde, bestond eveneens de mogelijkheid om de lege accu te wisselen voor een volle. Deze service kwam destijds echter totaal niet van de grond; de elektrische auto was nog een nieuw en onbekend verschijnsel, en de Fluence Z.E. had een beperkte range van 185 kilometer. Niemand wilde de auto hebben. Samen met het Israëlische bedrijf Better Place vestigde Renault een wisselstation bij Schiphol, met het idee om de Fluence Z.E. extra aantrekkelijk te maken voor bijvoorbeeld taxibedrijven. Na iets meer dan twee jaar verdween de auto fluisterstil van de markt, en werd het wisselstation bij Schiphol afgebroken.

Nio heeft het accuwisselprincipe nu nieuw leven ingeblazen. Eind 2023 moeten in Europa 120 wisselstations operationeel zijn. Op dit moment zijn er alleen Nio Power Swap Stations in Tilburg, Apeldoorn, Utrecht en Den Hoorn (ZH) te vinden, maar er wordt in Nederland een dekkend netwerk uitgerold. Naast de mogelijkheid om de Nio-modellen via de reguliere (snel)laadpaal op te laden, kunnen abonnementshouders hun lege accupakket dus ook onderweg wisselen voor een volle. Een volledig geautomatiseerde handeling die nog geen 10 minuten in beslag neemt. Een unieke eigenschap van de Nio-modellen. Bij EV’s van andere merken is de accu niet te verwisselen.

Accu wisselen in de praktijk: verbetering is welkom!

We hadden een weekje de beschikking over de Nio ET7 met 100 kWh-accu en hebben de auto uitgebreid aan de tand gevoeld. Een bezoek aan een Nio Power Swap Station hoorde daar uiteraard ook bij. Je kunt in het navigatiesysteem aangeven dat je op je route een bezoek aan zo’n wisselstation wilt brengen. Ze zijn gevestigd bij hotels en restaurants aan de snelweg, en zo zonder al te veel oponthoud bereikbaar. Goed om te weten: de accuwisselservice is in 2023 het hele jaar gratis – inclusief stroom. Dat maakt een kleine omweg via een Nio Power Swap Station des te interessanter!

Maar dan moet Nio het accuwisselsysteem nog wel verfijnen. Gedurende de testweek hebben we het Nio Power Swap Station bij zowel Apeldoorn als Utrecht bezocht, en in beide gevallen verliep de ‘swap’ niet vlekkeloos. In Apeldoorn schoof de slede met de volle accu niet helemaal recht onder de auto, en diende een hulpvaardige Nio-medewerker de montage via een telefonische hulplijn handmatig te corrigeren. Na een halfuurtje geduld konden we weer op weg – mét een volle accu.

In de herkansing bij Utrecht legde de testauto in eerste instantie geen verbinding met het wisselstation. Nadat we 10 minuten naar een draaiend wieltje op het display in de auto te hadden gekeken, werd de poging gestaakt. We startten vervolgens een nieuw connectieverzoek, en dat lukte wel. De accuwissel zelf verliep naar behoren en niet veel later vervolgden we onze weg met een volle accu. Tussen het in- en uitrijden van het Swap Station zat echter zo’n 20 minuten. Nio geeft aan dat verfijning van de techniek bovenaan de agenda staat en de laatste kinderziekten op korte termijn verholpen zijn.

De aandrijflijn en accutechniek onder de loep

De Nio ET7 heeft twee elektromotoren: eentje tussen de voorwielen en eentje tussen de achterwielen. Op die manier wordt automatisch vierwielaandrijving gecreëerd. Onder normale omstandigheden of bij een lage vermogensbehoefte (bijvoorbeeld bij constant 100 km/u op de snelweg) worden alleen de voorwielen aangedreven. Trap je het acceleratiepedaal dieper in, dan gaat de elektromotor achterin ook meedoen. Beide elektromotoren produceren een gecombineerd vermogen van 480 kW (653 pk) en een maximumkoppel van 850 Nm. Dat is ruimschoots voldoende voor ontzagwekkende prestaties én voor het trekken van een zware trailer. Je kunt een aanhangwagen met een maximum (geremd) gewicht van 2.000 kilo aan de standaard trekhaak van de ET7 koppelen.

Meest opzienbarende aan de accutechniek hebben we hierboven al behandeld: de mogelijkheid tot ‘swappen’. Nio vertrouwt op beproefde lithium-ionaccutechniek, naar keuze met een capaciteit van 75 kWh of 100 kWh. In de toekomst wordt de ET7 ook leverbaar met een accu van 150 kWh, waarmee meer dan 1.000 kilometer op een enkele acculading kan worden afgelegd. Dat is met de huidige accu’s niet mogelijk: met de 75 kWh-batterij haal je een range (WLTP) van 445 kilometer, met 100 kWh-batterij komt de Nio ET7 in theorie 580 kilometer ver. Daar blijft in realiteit 450 tot 500 kilometer van over.

Vergeleken met de concurrentie zijn de prestaties van de Nio ET7 aan de snellader ondermaats. De accu wordt met een piekvermogen van 140 kW opgeladen. EV’s als de Mercedes-Benz EQE en Tesla Model S zetten er veel meer vaart achter. De Tesla bereikt bijvoorbeeld een laadkracht van 250 kW.

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Hoe bevalt de Nio ET7 in de praktijk?

Het zal geen verrassing zijn dat de Nio ET7 met zijn hoge vermogen en koppel een razendsnelle auto is. Wanneer je op het centrale touchscreen het Sport Plus-rijprogramma selecteert, accelereert de ET7 in slechts 3,9 seconden naar de 100 km/u. Sensationeel! Maar om heel eerlijk te zijn: de auto rijdt veel lekkerder en rustiger wanneer je het Comfort- of Eco-programma inschakelt. Dan reageert de auto veel minder nerveus en kun je optimaal genieten van de souplesse die de (standaard) luchtvering te bieden heeft. Als je NOMI vraagt de stoelverwarming aan te zetten en je rug een verkwikkende massage te geven, doet de Nio ET7 niet onder voor de fijnste reislimousine die je jezelf toewenst.

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Kritiek is er ook. Je kunt bijvoorbeeld maar 367 liter bagage in de kofferbak kwijt. De bediening van veruit de meeste functies verloopt via het centrale touchscreen, zelfs de verstelling van de buitenspiegels en het stuur. Het multimediasysteem heeft weliswaar een overzichtelijke lay-out, maar door de gigantische hoeveelheid keuzemogelijkheden leer je jezelf niet in een week de weg kennen. De Nio ET7 is volgeladen met elektronische snufjes die het rijden moeten vergemakkelijken.

Achter de bulten boven de voorruit zitten allerlei sensoren, camera’s en radars om de omgeving rond de auto te detecteren en af te speuren op naderend onheil. Met een eenvoudige druk op de knop kun je de auto zelf zijn positie tussen de wegbelijning laten zoeken. Dat gaat goed zolang de weg recht is. Het systeem mist de verfijning die een Tesla of Hyundai Ioniq 6 bijvoorbeeld wél hebben. Zo begint de ET7 in een lange bocht te pingpongen tussen de witte lijnen, en ook wanneer je bij het inhalen van een ander voertuig van rijstrook wisselt, reageert de Nio nogal ‘hoekig’. Bij Nio is men bekend met dit verschijnsel, en met ‘over the air’ software-updates worden deze systemen in afzienbare tijd manieren bijgeleerd.

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Wat zijn de concurrenten van de Nio ET7?

We noemden ze al bij naam: als je kijkt naar de afmetingen, prestatiecijfers en accutechniek, dan zijn de Mercedes-Benz EQE en Tesla Model S de meest voor de hand liggende alternatieven voor de Nio ET7. Ga je af op de aanschafwaarde, in het geval van de ET7 met 100kWh-accu een bedrag van 93.700 euro, dan vist hij óók in de vijver waar bijvoorbeeld de Audi Q8 E-Tron, BMW iX, Jaguar I-Pace en Polestar 3 hun hengel hebben uitgelegd.

Conclusie

In de basis mankeert er maar heel weinig aan de Nio ET7. Door zijn grote formaat heeft de auto volop ruimte te bieden, de standaarduitrusting is zeer royaal en het comfort dat de auto te bieden heeft, doet niet onder voor de grote EV’s van gerenommeerde merken. Uniek is het accuwisselsysteem; geen ander merk heeft deze service te bieden. Toch is de Nio ET7 niet feilloos, want de boordelektronica maakt een weinig verfijnde indruk en verdient een spoedige software-update. Hetzelfde geldt voor het ‘swappen’ van de accu: tot twee keer toe stuitten wij op een hapering van het systeem. Nio belooft verbetering. Wordt beslist vervolgd!

©Igor Stuifzand (ID.nl)

Wil je een laadpaal thuis laten plaatsen? 
Check hier het aanbod bij Coolblue!

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.