Een zakelijke leaseconstructie is bedoeld voor zakelijke ritten, maar in veel gevallen is er ruimte voor privékilometers. Maar hoeveel kilometers mag je maken en wat gebeurt er als je het maximum overschrijdt?

Wie een auto van de zaak heeft, zal daar soms privékilometers in rijden. Als het de enige auto is die je voor je deur hebt staan, is dat soms onvermijdelijk. En dus hebben veel leasecontracten een clausule waarin staat dat je een bepaalde hoeveelheid kilometers voor eigen gebruik mag rijden. Maar hoe werken deze clausules precies en wat is een gangbare hoeveelheid privékilometers? En als we toch bezig zijn met je privésituatie, wie mag er eigenlijk allemaal in je leaseauto rijden? Voor een beter zicht op deze kwestie, zetten we de nodige feiten op een rij.

Wat zijn privékilometers eigenlijk?

Als je een auto van de zaak hebt, is het de bedoeling dat je hiermee kilometers voor de zaak rijdt. Dat betekent woon-werk-verkeer, van en naar klanten rijden, van en naar meetings rijden en wat verder allemaal nog een onderdeel van je werkzaamheden is. Alles wat je niet kunt wegzetten als een zakelijke rit, valt onder privékilometers. Elke rit die niets met je werk te maken heeft, valt hieronder. Veel ingewikkelder is het niet. En zo ziet de Belastingdienst het trouwens ook; elke kilometer die niet in de registratie van de baas terugkomt, geldt als een kilometer voor jezelf.

Hoeveel kilometer mag je per jaar belastingvrij rijden in je auto van de zaak?

500. Vanaf kilometer 501 moet je bijtelling gaan betalen. En het maakt niet uit hoe deze vijfhonderd kilometer tot stand komen, het wordt over het hele jaar gerekend. En vergis je niet: 500 kilometers heb je zo bij elkaar gereden. Daarom moeten veel zakelijke rijders altijd wel bijtelling betalen en hebben ze clausules in het leasecontract waarin staat hoeveel privékilometers ze per jaar mogen rijden. Dat kan variëren van 1.000 tot een onbeperkt aantal. Er zijn namelijk wel degelijk constructies waarbij de hoeveelheid kilometers die een leaseauto per jaar mag rijden volledig vrij is. In dat geval mag je de auto overal voor inzetten.

Hoe houd je kilometers bij?

In veel gevallen worden de gemaakte zakelijke kilometers bijgehouden door zogenaamde ritregistraties. Bij veel bedrijven gebeurt dit nog ouderwets via een analoog logboek. Een simpel schrift, waarin per rit wordt bijgehouden wat de kilometerstand vóór en na de trip is. Houd je dit netjes bij, dan wordt in één oogopslag duidelijk welke kilometers niet voor de zaak waren en is het aan het einde van het jaar een kwestie van optellen. Het is wel zaak om dit nauwkeurig bij te houden, want je hebt je zo vergist. Ga je terug van je werk nog even snel langs de supermarkt? Dan gelden die extra kilometers als privé. Er is tevens een elektronische rittenregistratie mogelijk. Dit werkt bijvoorbeeld via GPS-apparatuur of via een speciale app.

©Sergey Kohl - stock.adobe.com

Wat moet er in de ritregistratie staan?

Het is van belang dat je bij de analoge rittenregistratie bijhoudt wat je kenteken is, welk type auto je rijdt, de periode waarin je rijdt, het begin- en eindpunt van de rit, plus de gemaakte kilometers. Wanneer je jezelf aanleert om dit altijd te doen voordat je uitstapt, wordt het vanzelf een gewoonte.

Hoe word je gecontroleerd?

De Belastingdienst gaat niet iedereen stipt controleren op de ritregistratie. In plaats daarvan wordt er steekproefsgewijs gecontroleerd, om te voorkomen dat bedrijven of privépersonen iets te creatief met hun kilometers omgaan. Zijn alle gegevens correct, dan is er niks aan de hand. Zijn ze dat niet en heb je bijvoorbeeld gesjoemeld met de zakelijke kilometers, dan volgt er een naheffing of zelfs een boete. Met andere woorden: houd je registratie op orde, dan ben je altijd zeker van je zaak.

Hoe zit dat met private lease?

Heb je een private lease-contract, dan maakt het niet uit of je zakelijke kilometers rijdt of dat je voor jezelf onderweg bent. Bij deze leaseconstructies heb je gewoon een maximaal aantal kilometers dat je per jaar mag rijden. Er zijn geen private lease-constructies die een onbeperkt aantal kilometers bevatten; elk contract heeft zijn plafond. Kilometerregistratie is hierbij niet nodig; men kijkt gewoon naar de kilometerstand van je auto. Ga je over je jaarlijkse 'bundel', dan moet je bijbetalen. Per kilometer wordt er dan meestal tussen de 0,05 en 0,10 euro gerekend, die je aan het einde van het jaar dient af te tikken.

©Kirill Gorlov

Kilometerbundels

Bij private lease-constructies is het ook mogelijk om zogenaamde kilometerbundels af te sluiten. Dan wordt niet gekeken naar de hoeveelheid kilometers per jaar, maar de hoeveelheid kilometers over de hele looptijd van het contract. Het kan wel zijn dat er een bepaald maximum per jaar geldt en dat je moet bijbetalen als je aan het einde van een jaar boven dat maximum zit. Blijkt vervolgens aan het einde van de looptijd dat je toch onder het maximale kilometrage van de hele looptijd zit, dan krijg je die afrekening weer teruggestort.

Bepaal het aantal kilometers met je lease-aanbieder

Hoeveel kilometers je per jaar mag rijden in je private lease-constructie bepaal je dus vooraf samen met de aanbieder van het contract. Hoe meer kilometers je wilt rijden, hoe hoger de maandelijkse kosten van het contract zullen zijn. Wil je tussentijds veranderingen aanbrengen in die afspraak, dan is dat meestal wel mogelijk. Het kan bijzonder slim zijn om de maximale kilometers per jaar aan te passen, want de kosten die dat met zich meebrengt zijn altijd lager dan de boete die je betaalt bij het overschrijden van het maximum.

Wie mogen er rijden in mijn leaseauto?

Hoewel jij als eindverantwoordelijke gezien wordt voor je leaseauto, mag in principe iedereen met een geldig rijbewijs in je auto rijden. Onthoud wel dat dit niet betekent dat je hiermee een loophole hebt gevonden in je contract; de gereden kilometers hebben betrekking op je auto, niet op jou. En omdat jij verantwoordelijk bent, is het aan jou om te voorkomen dat anderen alsnog aan de haal gaan met de privékilometers van je leaseauto. De kilometerregistratie blijft een plicht en je zult dus altijd moeten letten op de kilometerstand van je leaseauto.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.