De Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G is een typische midrange smartphone. Een met veel sterke punten, maar ook wat zwakke punten die noodzakelijke bezuinigingen verraden. Want met een adviesprijs van 369 euro is het toestel lekker betaalbaar, zeker omdat hij in prijs daalt. In deze Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G review lees je over de plus- en minpunten.

De Redmi Note 11-serie van Xiaomi is uitgebreid en lijkt qua naamgeving sterk op elkaar. Want ik test de Redmi Note 11 Pro 5G, maar er is ook een Redmi Note 11 Pro+ 5G te koop. Die is iets duurder en heeft betere specificaties. Wil je minder uitgeven, dan verkoopt Xiaomi ook nog een Redmi Note 11 Pro, Redmi Note 11S en Redmi Note 11. Kortom: de keuze is reuze. Tijd om de gemiddeld geprijsde Redmi Note 11 Pro 5G te bespreken.

©PXimport

Ontwerp

Het ontwerp van de Redmi Note 11 Pro 5G zit goed in elkaar. De smartphone voelt met zijn glazen behuizing luxe aan en trekt minder vingerafdrukken aan door de matte afwerking. Prettig is dat het ontwerp een IP53-certificering draagt, wat betekent dat de telefoon tegen een regenbui kan. Door het grote 6,67inch-scherm is de Redmi Note 11 Pro 5G wel een forse smartphone die je moeilijk met één hand bedient. Het gewicht van 202 gram is gebruikelijk voor dit type toestel. Achterop steken de cameralenzen wat uit, waardoor de smartphone niet plat op tafel ligt. Een hoesje - meegeleverd- lost dit euvel op. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De smartphone is qua functies lekker compleet. Hij heeft een 3,5mm-audiopoort om oordopjes aan te sluiten, een infraroodsensor om je televisie te bedienen en krachtige stereoluidsprekers. Ook aanwezig zijn een NFC-chip om contactloos te pinnen in winkels en een usb-c-poort die de accu oplaadt. In de aan- en uitknop op de rechterzijkant is een snelle en accurate vingerafdrukscanner geplaatst. 

Scherm

Het 6,67inch-scherm laat ook een goede indruk achter. De grootte moet je liggen, maar de kwaliteit van het display overtuigt. Het beeld oogt scherp dankzij de Full-HD-resolutie en het oled-paneel levert spetterende kleuren en laat zwart echt als zwart zien. Dankzij de 120Hz-verversingssnelheid komt het beeld soepel over. In dit prijssegment is een 120Hz-oled-scherm nog niet gebruikelijk, dus de Redmi Note 11 Pro 5G pakt op dit vlak een pluspunt ten opzichte van sommige concurrenten met een 90Hz-scherm of een lcd-display. 

Het scherm kan bovendien lekker fel en heeft slechts een klein gaatje boven in het midden voor de selfiecamera. 

©Rens Blom

Specificaties

De specificaties van de Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G doen veel denken aan de concurrentie. Zo is de gebruikte Qualcomm Snapdragon 695-processor een bekende in dit prijssegment. Qua snelheid volstaat hij prima, al is de grafische rekenkracht niet indrukwekkend. Voldoende voor populaire spelletjes, maar niet meer dan dat. Het opslaggeheugen meet 128 GB - gebruikelijk in deze prijsklasse. Je kunt het geheugen vergroten met een Micro-SD-kaartje. Xiaomi verkoopt de Redmi Note 11 Pro 5G straks ook met 64 GB geheugen, maar gelet op het beperkte prijsverschil raden wij de meer toekomstbestendige 128GB-versie aan. 

©PXimport

Zoals de naam al aangeeft, is de Redmi Note 11 Pro 5G geschikt voor 5G-internet. Leuk, maar vooralsnog is 5G niet sneller of op een andere manier beter dan 4G. Daar komt pas eind 2023 (!) verandering in, als de cruciale 3,5GHz-frequentie beschikbaar komt. Dan wordt 5G een stuk sneller. Goed om te weten als je je afvraagt wat de meerwaarde van 5G is. Deze smartphone is er in ieder geval klaar voor en dat is fijn. 

Accuduur en opladen

Ook fijn aan de Redmi Note 11 Pro 5G is zijn lange accuduur. De ingebouwde en niet-verwijderbare batterij met een capaciteit van 5.000 mAh gaat bij mijn reguliere gebruik bijna anderhalve dag mee. Doe je het rustiger aan, dan is twee dagen gebruik mogelijk. Zeker als je de verversingssnelheid van het scherm terugschakelt van 120 Hz naar 60 Hz- dat kan in de instellingen. 

Opladen gaat erg snel. Xiaomi levert een usb-c-kabel en een 67watt-adapter mee. Die tilt een lege accu in vijftien minuten naar bijna vijftig procent. De accu volledig opladen duurt drie kwartier. Er zijn weinig midrange smartphones die zo snel opladen. Het is sowieso prettig dat Xiaomi de telefoon met een oplader levert. Concurrenten als Samsung stoppen tegenwoordig alleen nog een usb-c-kabel bij hun smartphone om het milieu te sparen. Een goede gedachte die wel betekent dat je zelf een geschikte adapter moet regelen.

©PXimport

Camera's

De camera's van de Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G maken in deze review - en andere reviews - minder indruk. De 108megapixel-hoofdcamera en 8megapixel-groothoekcamera zijn identiek aan die van de Redmi Note 10 Pro van vorig jaar en presteren in de praktijk even goed. Dat wil zeggen: de foto's zien er prima uit, met name overdag. De zoomfunctie in de camera-app vergroot het beeld softwarematig en is daarom niet heel goed. Hieronder zie je van links naar rechts de normale camera, de groothoekcamera en de 2x-zoomfunctie. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Opvallend is dat de Redmi Note 10 Pro 5G minder camera's heeft dan zijn voorganger. Zo is de dieptesensor van de Redmi Note 10 Pro deze keer weggelaten, zodat de smartphone puur leunt op slimme software om de achtergrond te vervagen. En de prima 5megapixel-macrocamera van de Redmi Note 10 Pro 5G is helemaal absent. Dat is jammer. Maak je van dichtbij een foto van een bloem, dan doe je dat het beste van een afstandje. Kom je te dichtbij dan maakt de camera een onscherpe foto. Ook opmerkelijk is dat camerafuncties als filmen in 4K-resolutie ontbreken.

De selfiecamera - 16 megapixel - is kwalitatief prima zonder op te vallen. De belichting op de achtergrond kan wat te fel zijn, maar voor een midrange smartphone is er niets te klagen. 

©PXimport

©PXimport

Software en updatebeleid

Waar ik wél over wil klagen, is de software. Helaas doe ik dat vaker bij Xiaomi-smartphones. Wat mij op de Redmi Note 11 Pro 5G stoort, is allereerst de keuze voor Android 11 in plaats van Android 12. Veel concurrerende smartphones komen netjes met versie 12 uit 2021, waar Xiaomi kiest voor de Android-versie uit 2020. Een update komt, maar op het einde van mijn testperiode (eind april 2022) is 'ie er nog niet. 

Je mist dus nieuwe Android-functies én - daar komt mijn tweede klaagpunt - krijgt minder updates dan toestellen met de nieuwste software. Want Xiaomi belooft zeker twee versie-updates, maar één ervan (naar Android 12) is niet meer dan logisch. Blijft alleen de Android 13-update als échte update over. Sommige concurrenten kunnen ook rekenen op Android 14. Dat Xiaomi drie jaar regelmatige beveiligingsupdates garandeert, is weer gebruikelijk. In dit prijssegment kun je echter ook een Samsung Galaxy A33 met vijf jaar beveiligingsupdates kopen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Wat mij tenslotte stoort aan Xiaomi's software, is de MIUI-schil. Die oogt visueel erg druk en levert ongevraagd allemaal commerciële apps mee. Die kun je gelukkig wel verwijderen, maar liever bepaal ik zelf of ik ze überhaupt installeer.

Ook vervelend is dat Xiaomi bij het instellen van de smartphone allemaal aanvullende instellingen presenteert die uit zijn op extra informatie van jou. Denk aan het doorsturen van gebruikersgegevens en het tonen van gepersonaliseerde advertenties. Als je die gepersonaliseerde advertenties uitschakelt, kun je nog steeds - algemene - advertenties in de software tegenkomen. Jammer, helemaal omdat je ze niet eenmalig kunt afkopen. 

©PXimport

Conclusie: Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G kopen?

De Xiaomi Redmi Note 11 Pro 5G is een smartphone met een degelijk ontwerp, een erg goed scherm en gebruikelijke, complete specificaties. Ook de accuduur en het snelle opladen maken indruk. Minder positief ben ik over de mogelijkheden van de camera's en de oude software die opdringerig overkomt. Het updatebeleid kan ook beter, zeker in vergelijking met merken als Samsung, Oppo en Nokia. 

Onder de streep biedt de Redmi Note 11 Pro 5G een compleet totaalpakket met enkele aandachtspunten. De adviesprijs van 369 euro vind ik daarom net een paar tientjes te hoog. Goed nieuws is daarom dat de smartphone in rap tempo goedkoper wordt. 

Op moment van schrijven vind je hem bij veel webwinkels voor tientallen euro's minder dan de adviesprijs. En voor die prijs kan ik de Redmi Note 11 Pro 5G zeker aanraden. Interessante alternatieven zijn de Samsung Galaxy A33 en andere toestellen in onze koopgids van smartphones tussen 300 en 400 euro.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.