Het is het eerste toestel met het nieuwe Android 12, maar dat is niet het enige wat Pixel 6 bijzonder maakt. Het is de eerste smartphone met de nieuwe Google Tensor-chip, die het bedrijf zelf ontwikkelde. Wat daar bijzonder aan is, lees je hier.

De System on a Chip (SoC) van Google wordt de grootste mobiele hardware-innovatie voor Google ooit genoemd. De chip is vooral geënt op kunstmatige intelligentie, want hierop wil Google in de toekomst nog hoger inzetten. Het gebruikt het al jaren met succes in de spraakassistent en de zoekmachine, maar nu het een eigen chip heeft gemaakt lijkt het erop dat dit nog verder kan worden uitgebreid. 

Het voordeel van een eigen processor is dat er geen bedrijfsgeheimen hoeven te worden gedeeld met derden en dat het nog beter op maat kan worden gemaakt.

Technische specificaties

Met Tensor kan Google zijn innovaties in kunstmatige intelligentie direct toepassen op een smartphone. De chip is voorzien van twee ARM Cortex-X1-kernen op 2,8 GHz met twee midrange 2.25 GHz A76 CPU-kernen, en nog vier kleinere A55-kernen. In plaats van de gebruikelijke 7nm wordt er bij Tensor gebruikgemaakt van 5nm. Er is voor twee X1’s gekozen omdat ze efficiënter werken dan andere mid cores op medium workload. Met succes: het is 80 procent sneller dan de Qualcomm Snapdragon 765G uit Pixel 5.

Een 20-core GPU zorgt vervolgens voor een betere game-ervaring: 370 procent sneller dan wat de Andreno 620 GPU te bieden heeft zoals die in de Pixel 5 zit. Qua beveiliging bevat de chip een CPU-subsysteem die apart is van de app-processor. Deze werkt met een eigen Titan M2-beveiligingschip om te zorgen dat de Pixels beveiligd zijn voor voltage-glitches, elektromagnetische analyse en laser-injectie.

Voor de zwaardere taken zoals live HDR+ op 4K (met 60 frames per seconde) is er een HDRNet-algoritme gezet op de Image Signal Processor. De fotografie-algoritmes van Google staan nu direct op de chip en dat zou beter zijn. Tensor zou zorgen voor levendige kleuren, wat komt omdat de algoritmes de verschillende onderdelen van de foto analyseren en kalibreren. Dat werd al op kleinere schaal gedaan, maar nu geldt het ook voor video’s en dat is uniek. 

©PXimport

Fotografisch sterk

Mede hierdoor kan Pixel 6 volledige objecten of mensen uit foto’s filteren, zonder dat het opvalt. Normaliter zou je hiervoor Photoshop nodig hebben, maar dankzij Google is dat niet nodig. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheid om wazige foto’s te verbeteren. Een onscherp gezicht door beweging? Google’s Pixel 6 fikst het, maar kan dat alleen door die moderne chip. Hij kan het zelfs andersom doen: juist vaagheid in de achtergrond toevoegen om extra die focus te leggen op het onderwerp van de foto.

Sowieso wordt er daarnaast bij complexe apps voor gekozen om meerdere onderdelen van de chip te gebruiken, waardoor alles sneller en efficiënter verloopt. Het gaat echter niet alleen om de paardenkrachten in die chip. Zo is hij onder andere veel beter in stemherkenning, waardoor het direct kunnen vertalen van wat je zegt een groot unique selling point is voor de Pixel 6-telefoons.

Wat echter vooral de show moet gaan stelen, dat is de Tensor Processing Unit, een ML-engine die speciaal is gemaakt door en voor Google Research. Niet zozeer voor gebruik nu, maar voor de toekomst. Hier hebben we nu dus nog weinig van kunnen zien. Sowieso is niet iedereen even enthousiast over de chip: hij legt het af tegen Apples A15 Bionic als het om reguliere chiptaken gaat, maar dat is precies waarom Google zijn eigen chip is gaan maken. Namelijk om Google eigen extra’s toe te voegen en op die manier alsnog het verschil te maken.

Blik op de toekomst

Op dit moment lijkt die Tensor-chip nog geen baanbrekende chip, maar als we Google Research mogen geloven dan komt dat nog wel. Bovendien doet hij ook nu op de Pixel-telefoons wel degelijk dingen die we niet op die manier gewend zijn van een chip. 

Wie weet wat Pixel 6 nog zal brengen als de nieuwigheid van de toestellen én van Android 12 er af is en het aan Research is om te laten zien wat het in huis heeft? Pas dan kunnen we echt een oordeel vellen over Google’s eerste chip voor smartphones.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.