Nadat we de Samsung Galaxy Z Flip al even mochten zien en aanraken, kregen we het toestel een aantal dagen in ons bezit. Is dit dan eindelijk een volwaardige vouwbare smartphone? Of is de Flip net als de Galaxy Fold meer een proof-of-concept? Lees ons oordeel in de Samsung Galaxy Z Flip review.

2019 zou hét jaar moeten gaan worden van de vouwbare smartphone., maar dat viel helaas een beetje tegen. De Samsung Galaxy Fold lancering verliep iets minder soepel dan verwacht en de Motorola Razr werd uitgesteld naar 2020. Zouden we met de komst van de Motorola Razr en de Samsung Galaxy Z Flip dit jaar dan wel kunnen bestempelen als hét jaar van de vouwbare smartphone?

Design

Allereerst moeten we het hebben over het vouwbare design. Dit toestel wekt direct interesse en springt hoe dan ook in het oog. Vroeger zagen we veel vaker een toestel die gevouwen kon worden. De bovenkant van het toestel was gereserveerd voor het scherm, terwijl je aan de onderkant de fysieke knoppen voor de bediening kon vinden. Vandaag de dag is dit ontwerp wat ongewoon geworden. Waar we nu zien dat toestellen alleen maar groter en groter worden, is stiekem de interesse naar een vouwbare telefoon langzaam aan het aanwakkeren. Ik werd dan ook meerdere malen in het openbaar aangesproken door mensen die benieuwd waren naar wat ik nou precies in mijn handen had.

Qua looks zit het goed met de Flip, ik vind hem er erg sexy uitzien. Opgevouwen is het een handzaam model die prima in je broekzak past. Ja, hij is inderdaad een stuk dikker dan de huidige smartphones. Eerlijkheidshalve is dat voor mij geen dooddoener.

Dichtgevouwen is op de achterkant van de Flip een 1.1-inch AMOLED-scherm verwerkt. Via dit scherm kun je de datum en tijd bekijken. Daarnaast zijn via het scherm diverse meldingen te zien, bijvoorbeeld WhatsApp- en Facebook-berichten. Ook kun je via het kleine schermpje je muziekspeler bedienen. Dit scherm komt goed tot z’n recht wanneer je het toestel dichtgevouwen op je tafel of bureau hebt liggen. Krijg je een melding binnen? Kijk dan even snel op het scherm of je het relevant genoeg acht om het toestel open te klappen.

©PXimport

Heb je echter je toestel beveiligd middels de vingerafdrukscanner? Dan moet je wel eerst je telefoon ontgrendelen wanneer je eerder afgeleverde berichten wilt terugkijken. Dit werkt niet heel handig. De vingerafdrukscanner zit verwerkt aan de rechter zijkant van het toestel. Ongeveer in het midden, net onder de vouw. De scanner is geplaatst naast de volumeregeling.

Inmiddels is algemeen bekend dat de Flip aan de achterkant gevoelig is voor vingerafdrukken. Dit was bij het geteste toestel ook zeker het geval. Ook is het zo dat het ultradunne glas van het scherm gevoelig is voor schade. Het is redelijk makkelijk om onbedoeld een aantal krassen op het scherm achter te laten met je nagel. Samsung pronkt graag met het ultradunne vouwbare glas, maar het is nog niet zo sterk als het glas van de andere toestellen. Dit is natuurlijk logisch. Er zijn genoeg media-uitingen over de duurzaamheid van de scharnieren geweest. De toekomst moet uitwijzen hoe bestand de scharnieren zijn tegen het regelmatig open- en dichtklappen van het toestel. Ook moet blijken hoe stofbestendig die scharnieren nou eigenlijk zijn.

Het toestel dichtklikken voelt erg lekker. Het toestel openklappen voelt daarentegen nog wat onnatuurlijk. We zijn immers gewend aan een rechte smartphone. Het is mij niet gelukt om de Flip in een vloeiende beweging open of dicht te klappen, hiervoor heb je echt twee handen nodig.

©PXimport

Prestaties

Kijkend naar de specificaties is de flip een prima toestel, maar niet super. Er zijn genoeg smartphones die op het gebied van specificaties veel meer bieden. De S20 Ultra beschikt bijvoorbeeld over een Qualcomm Snapdragon 865 chipset. In de Flip zit een 855+. Daarnaast zijn er smartphones met schermen te vinden die op een stuk hogere resolutie draaien. Begrijp me niet verkeerd, het 6.7-inch 1080 x 2636 scherm van de Flip doet prima werk. Het beeld is scherp en helder. Apps werken voor de rest soepel. De interne opslag van 256 GB is ruimvoldoende (helaas niet uit te breiden). 8GB aan RAM is eveneens prima.

Een voordeel van het vouwbare scherm is dat een aantal applicaties een leuke toepassing krijgen. Zo werkt videobellen een stuk intuïtiever. Op het bovenste scherm is de andere beller te zien, het onderste scherm kan ondertussen gebruikt worden voor het draaien van de camera of het muten van de microfoon. Dankzij de vouw kun je de Flip gerust ergens neerzetten en nog steeds in beeld zijn. Uitermate handig voor videobellen zelfs.

Foto’s bekijken terwijl je op het bovenste scherm de foto aan het bewerken bent werkt ook erg handig. Daarnaast kun je tijdens het maken van een video of een foto op het onderste scherm al de preview zien van pasgemaakte video’s en foto’s. Veel van deze opties zijn een leuke bijkomstigheid, maar voelen aan als een gimmick.

Ik dacht in eerste instantie dacht dat de batterijduur een grote smet zou vormen voor de gebruikservaring van de Flip. Dit valt toch enigszins mee. De Samsung Galaxy Z Flip kan draadloos worden opgeladen en het toestel wordt geleverd met een matige 15 watt snelle lader. De Flip ging bij mij prima een dag mee, maar dan ook niet meer dan dat. Het volledig opladen van de 3300 mAh-batterij van de Flip duurt zo’n twee uur.

©PXimport

Camera

Vooral aan de camera schort het. Het toestel heeft twee camera’s aan de achterkant. Een 12Mp primaire-camera en een 12Mp ultra-wide-camera. Het toestel kan prima uit de voeten met het schieten van een simpel fotootje, maar een ultrascherpe ingezoomde foto kun je van de Flip niet verwachten. De nachtmodus doet goed z’n best, maar ik zou niet te hoge verwachtingen hebben van de cameraprestaties wanneer er weinig licht aanwezig is.

Tijdens het gebruiken van de selfie-camera kom je nog een feature van de Z Flip tegen. Het kleine schermpje aan de voorzijde kan namelijk een klein preview-beeld presenteren van de selfie-camera. Zo zou je in theorie nog beter een selfie kunnen maken. Je kunt immers de betere voor-camera gebruiken voor het schieten van je selfie. Het schermpje is echter wat té klein waardoor je niet heel accuraat te werk kunt gaan.

Software en updates

Op software gebied doet de Flip niet veel geks. Net als de reguliere S20-lijn loopt het toestel op Android 10 met One UI 2. Naast wat enkele toepassingen middels de Flex Mode dan. De Flex Mode maakt het mogelijk om bij sommige apps gebruik te maken van het vouwbare scherm (zoals hierboven beschreven). De interface veranderd dan naar een uiterlijk dat zich leent voor de tweedeling van het scherm. Aan de bovenkant de weergave van het beeld, aan de onderkant de bediening. Zoals we van Samsung gewend zijn kunnen we rekenen op minimaal 2 jaar update-ondersteuning. Het toestel ondersteund geen 5G, maar dat is voor nu ook nog lang niet nodig.

Conclusie

Het feit dat je de Flip kunt opvouwen is tegelijkertijd de kracht en de zwakte van de smartphone. Het design is erg leuk, het toestel ziet er mooi uit. Het open en dichtklappen van het toestel voelt lekker en eenmaal dichtgeklapt is het toestel prima te vervoeren in je broekzak. Het uiterlijk is dan ook eigenlijk het meest interessante aan het toestel. De specificaties en dan vooral de camera zijn niet super. De Z Flip heeft de hardware van een vlaggenschiptoestel van vorig jaar, met het uiterlijk van weleer. De vraagprijs van 1500 euro is simpelweg niet voor iedereen te verantwoorden. Aan de ene kant is het tof dat Samsung buiten de geijkte paden durft te treden met dit toestel, aan de andere kant is dit een smartphone die niet voor Jan en alleman is weggelegd.

Heb je 1500 euro over voor een smartphone puur en alleen omdat het uiterlijk je zo aanspreekt, dan zou ik zeggen: ga er voor! Heb je dat niet? Dan zijn er genoeg krachtigere en betere smartphones op de markt die een stuk minder kosten. Al blijft de Samsung Galaxy Z Flip wel een sexy stukje technologie.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.