Met de 14 Ultra zet Xiaomi vol in op de cameramogelijkheden van de smartphone. Als gebruiker heb je toegang tot allerlei handige opties en functies, waardoor je daadwerkelijk mooie en soms zelfs unieke foto’s en video’s maakt.

Voordat we dieper ingaan op de camerafuncties van de Xiaomi 14 Ultra, bekijken we het toestel eerst als reguliere smartphone. Het lijkt erop dat Xiaomi kosten noch moeite heeft bespaard om een van de meest geavanceerde Android-telefoons van dit moment uit te brengen. Denk daarbij aan een prachtig en kleurrijk oledscherm van 6,73 inch dat beschikt over een resolutie van 1440 bij 3200 pixels. Dankzij de piekhelderheid van 3000 nits kun je altijd zien wat er op het scherm gebeurt, ongeacht de felheid van de omgeving. Daarnaast is het toestel water- en stofdicht.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

De Xiaomi 14 Ultra in vogelvlucht

Onder de motorkap zit een Qualcomm Snapdragon 8 Gen 3-processer, die we inmiddels goed kennen. De cpu is de krachtigste van dit moment, maar kan nog weleens warm worden. Het toestel is in Nederland beschikbaar met 16 GB aan werkgeheugen en 512 GB aan opslagruimte. Je betaalt daar 1499 euro voor. Dat is net zo duur als de topversie van de ASUS ROG Phone 8, die 24 GB aan werkgeheugen en 1 TB aan ruimte heeft. Het grote verschil zit 'm natuurlijk in het camerasysteem, waar we verderop meer over vertellen.

De Xiaomi 14 Ultra heeft een titanium body en een glazen of ecovriendelijk leren achterkant. Verder is het toestel voorzien van allerlei moderne snufjes. Wat dacht je van ondersteuning voor wifi 7, bluetooth 5.4, support voor hi-res audio, een usb-c-poort (3.2 Gen 2), een accu van 5.000 mAh (die het gemakkelijk anderhalve dag volhoudt) en zowel bedraad als draadloos opladen? Bedraad gaat dat met een snelheid van 90 watt, terwijl je met de juiste draadloze oplader tot 80 watt kunt gaan. Opladen duurt respectievelijk 30 tot 45 minuten.

Verder is het goed om te weten dat de Xiaomi 14 Ultra op HyperOS en Android 14 draait. HyperOS is een nieuw besturingssysteem van Xiaomi, dat van de grond af aan is opgebouwd. Aan de voorkant heeft de software nog veel weg van MIUI, maar door veranderingen achter de schermen voelt alles veel sneller en soepeler aan. Dankzij HyperOS kan de Xiaomi 14 Ultra moeiteloos verbinding maken met andere Xiaomi-producten. Het toestel krijgt overigens 'slechts' vier Android-upgrades; een opvallend contrast met de zeven jaar van Google en Samsung.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Waar het allemaal om draait

Waar het natuurlijk allemaal om te doen is, is de cameramodule. Daar besteedt Xiaomi immers veel aandacht aan. De algemene ervaring komt echter grotendeels overeen met wat je op andere Android-smartphones aantreft. De foto- en videokwaliteit zijn voortreffelijk en in de basis vergelijkbaar met wat je bij Samsung aantreft. Dat kan haast ook niet anders, gezien de vier lenzen van 50 megapixel: een hoofdlens, een groothoeklens, een periscooplens en een telelens.

Zo kun je, net als bij de Galaxy S24 Ultra, tot 120 keer inzoomen. Er zijn ook allerlei AI-opties beschikbaar waarmee je het beeld kunt opfleuren. Maar daarmee is echt niet alles gezegd, aangezien de Xiaomi 14 Ultra een aantal exclusieve functies biedt die bij een eventuele overweging doorslaggevend zouden kunnen zijn. Door de samenwerking met Leica kun je kiezen uit twee algemene modi: Leica Authentic en Leica Vibrant. De termen laten niets aan de verbeeldingskracht van de lezer over en spreken voor zich: authentiek versus levendig.

Met de eerste modus legt de camera de omgeving veel natuurgetrouwer vast, terwijl Leica Vibrant het beeld een soort Samsung-behandeling geeft: de kleuren worden opgedoft, maar niet tot op het niveau dat objecten er onwerkelijk uitzien. Het is duidelijk dat Xiaomi over het algemeen een wat zachter beeld verkiest ten opzichte van het harde en vaak scherpe beeld van Samsung. Voor social media is beide prima, maar voor andere fotografiedoeleinden heeft de Xiaomi een streepje voor.

Bijzonder veel invloed op het resultaat

Opvallend is de hoeveelheid invloed die je op het beeld hebt. Binnen de standaard camera-app tref je namelijk een knopje genaamd EV. Daarmee bepaal je zelf in hoeverre de sluiteropening open of dicht is. Zo bepaal je dus met een simpele druk op de knop hoeveel licht er binnenkomt. Dat luistert wel wat nauw, maar gelukkig zie je per stap direct het resultaat in de zoeker. En het mooie is: deze optie staat gewoon bij de standaard cameramodus, waardoor je voor betere fotografie niet direct afhankelijk bent van de wat ingewikkeldere Pro-modus.

Dan hebben we het nog niet over de videografie gehad. Binnen diezelfde camera-app van Xiaomi staan opties als Video (voor normale video’s), Film (die de beeldinstellingen aanpast) en Director Modus (waarmee je direct toegang krijgt tot specifieke lenzen van de cameramodule). Elke modus heeft zijn eigen stijl van filmen. Opvallend aan de modus Film is dat je direct filmt met zwarte balken in beeld, waardoor de resolutie een lichte klap krijgt. Je neemt dan standaard op in 1920 bij 800 pixels. Maar eerlijk is eerlijk: daardoor ogen de video’s wel uniek aan.

Verder biedt de Xiaomi de optie om in 8K te filmen, net als zijn voorganger. Kleine kanttekening: je filmt dan wel ‘slechts’ in 30 frames per seconde. Zo hebben veel videomodi hun eigen mitsen en maren waar je even op moet letten, maar over het algemeen geldt dat je bijzonder veel invloed hebt op het eindresultaat. De beelden ogen – in vergelijking met het model van vorig jaar – dankzij de optische beeldstabilisatie over de hele breedte natuurlijker en rustiger. Ook kan het systeem veel beter omgaan met directe lichtbronnen in beeld.

Photography Kit

Omdat de Xiaomi 14 Ultra zo op het camerageweld gefocust is, heeft Xiaomi de Xiaomi 14 Ultra Photography Kit uitgebracht. Dat is een speciaal hoesje inclusief een ontspanner en powerbank waarmee je opeens 6500 mAh tot je beschikking hebt (in plaats van de standaard 5.000 mAh). Deze uitbreiding kost 199,99 euro, en dat komt dus boven op de aanschafprijs. Dat is aan de hoge kant. Dan rest dus de vraag of dit een onmisbare accessoire is voor iedereen die al bereid is 1499 euro uit te geven aan dit toptoestel.

Hoe bevalt deze extra kit? Naast een ontspannerknop zit er een zoomhendel, een aanpasbare video-opnameknop en een extra draaiknop op. De powerbank die je aan de onderkant vastklikt, fungeert daarnaast als greep waar je vingers prettig omheen vallen. Bovendien zorgt die ervoor dat het gewicht van de Xiaomi 14 Ultra veel beter in balans is (zonder merk je duidelijk dat de cameramodule zwaarder is dan de andere kant van het toestel). De knop licht indrukken zorgt voor het bepalen van het focuspunt, en hem helemaal indrukken produceert uiteraard een foto – net als vroeger.

Met Photography Kit tover je de Xiaomi 14 Ultra dus eigenlijk om tot een digitale compactcamera. Wanneer je tijdens het filmen of fotograferen inzoomt, is het even wennen hoe snel dat gebeurt, maar na een paar keer zoomen vormt dat geen probleem meer. Verder kun je de ring voorop gebruiken om een filter te installeren, maar die krijg je er helaas niet bij. Die moet je dus nog apart aanschaffen. Onderaan de streep betaal je voornamelijk voor comfort, want – op de filters na – haal je niet per se functionaliteit in huis die de Xiaomi 14 Ultra niet al aanbiedt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Xiaomi 14 Ultra kopen?

Onderaan de streep houden we een smartphone over die vooral op het gebied van foto- en videografie enorm overtuigt. De resultaten zijn veel meer natuurgetrouw dan wat je op een Samsung aantreft, en er zijn allerlei extra modi en mogelijkheden die de ervaring daadwerkelijk uniek maken. Kijken we naar de ‘gewone’ smartphonefuncties, dan biedt Xiaomi een hoop moderne snufjes, maar daarin is het merk niet per se uniek. Het updatebeleid en de verdeling van het gewicht vallen bovendien een beetje tegen. Vooral qua software moet Xiaomi het beter gaan doen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.