Met een verkoopadvies van 99,99 euro betaal je bijna niets voor de nieuwste budgetsmartphone van Motorola. Het toestel heeft wel degelijk wat te bieden, maar is dit ook de meest verstandige keuze? Of kun je toch beter het dubbele betalen voor een ander model?

Het design van de Motorola Moto E6s is behoorlijk basic. Maar in dit geval is dat niet erg, want de telefoon oogt erg strak. De plastic, matte achterkant heeft een koel gradiënt effect en loopt over van een donkere naar een lichte kleur. Helaas trekt de achterkant wel veel vingerafdrukken aan. Een probleem dat uitvergroot wordt door het feit dat de (overigens snelle) vingerafdrukscanner daar geplaatst is. De powerkknop rechts heeft wat reliëf, waardoor je hem moeiteloos op de tast vindt.

Het scherm voorop is omringd door dikke randen. Helemaal de kin is niet meer van deze tijd. De notch bovenin stoort niet zoals je misschien verwacht en zit de ervaring niet in de weg. De Motorola Moto E6s ligt verder lekker in de hand, voelt stevig aan en de knoppen zijn goed bereikbaar. Het is een simpel en effectief, ietwat gedateerd design. Maar je kunt ook niet alles verwachten van een telefoon die 100 euro kost. Efficiëntie heeft nog nooit schoonheidsprijzen gewonnen.

©PXimport

Niet de snelste

Het moge duidelijk zijn dat je niet de snelste smartphone in huis haalt met de Motorola Moto E6s. Desondanks is er een octacore-processor aanwezig, die vergezeld wordt door 2 GB aan werkgeheugen. Echt multitasken zit er niet in voor het toestel. Wanneer je namelijk te veel apps open heb staan, dan merk je dat het systeem traag wordt. Gebruik je één of twee apps per keer, dan is er niet zo veel aan de hand en voldoet de E6s aan de basale verwachtingen.

©PXimport

Minder tof is de slechts 32 GB aan opslagruimte. Besturingssysteem Android gebruikt daar al 11 GB van, waardoor er dus bar weinig overblijft voor je eigen apps, foto’s en andere bestanden. Na het overzettend van je account merk je dat het geheugen bijna vol zit. Soms moet je sommige apps daarom even laten voor wat ze zijn. En anders moet je ervoor zorgen dat je een goede cloudopslagdienst hebt, waar je direct je foto’s en video’s naar kunt verplaatsen.

Gelukkig is er een micro-sd-kaart waarmee je het geheugen kunt uitbreiden tot 256 GB. Dat is al een hele verbetering. En het mooie is: je hoeft daar niets voor in te leveren. Daar waar andere smartphones vaak dual-sim of één simkaart en een micro-sd-kaart aanbieden, zien we dat de Motorola Moto E6s ruimte heeft voor alle drie. Dat, samen met de vingerafdrukscanner, zien we helemaal niet vaak in dit prijssegment en maakt de telefoon net een beetje waardevoller.

©PXimport

De accu van 3000 mAh zorgt ervoor dat je met gemak de dag doorkomt. Android is energiezuinig en het toestel doet verder geen rare dingen, waardoor het een betrouwbare metgezel is. Opladen gaat wel wat traag en kan tot drie uur in beslag nemen, maar dat is niet vreemd in dit segment. Ook is het fijn om te zien dat er een koptelefoonaansluiting op zit. Helaas moet je het wel zonder kompas en gyroscoop doen; dat betekent dat bijvoorbeeld Google Maps niet je kijkrichting kan presenteren.

Verder missen we nog de nfc-chip. Daardoor kun je bluetoothapparaten minder snel koppelen en is het ook niet mogelijk mobiele betalingen te verrichten. Het 6,1 inch scherm met zijn resolutie van 1560 bij 720 heeft een pixeldichtheid van 282. Dat is redelijk hoog voor een goedkoop toestel. Het houdt in dat beelden er desondanks redelijk scherp uitzien. Ook de kleuren komen goed uit de verf. Wel heeft het scherm last van ghosting (achtergebleven frames) tijdens het scrollen.

©PXimport

Android 9

Op de Motorola Moto E6s treffen we Android 9 aan. Het is altijd jammer om te zien dat telefoons nu nog steeds gedateerde software hebben (dit jaar verschijnt Android 11 al), maar voor toestellen zo goedkoop als deze hoef je niet anders te verwachten. Gelukkig is het wel de stockversie van Android, waardoor je niet geconfronteerd wordt met onnodige toevoegingen. Google levert wel een complete suite aan apps mee, maar Motorola zelf slechts drie. Eén daarvan is de Facebook-app.

©PXimport

De software biedt enkele gebaren aan waarmee je snel functies activeert. Je checkt je notificaties door het toestel op te pakken, drukt twee keer op de powerknop voor het activeren van de camera en kan via de vingerafdrukscanner het snelle menu omlaag trekken. Verder is het opvallend dat wanneer het donkere apparaatthema geactiveerd is, alleen het snelle menu donkergrijs wordt. De rest van de interface is nog steeds wit, waardoor dat dus een beetje een wassen neus is.

Door Android navigeren gaat over het algemeen redelijk vlot, maar je hoeft geen vloeiende bewegingen te verwachten. Zoals gezegd heeft het scherm last van ghosting. Combineer dat met het feit dat het systeem nog wel eens stottert en je hebt een ervaring die niet altijd vlekkeloos is. Het zit de ervaring nooit écht in de weg, maar het is wel iets waar je rekening mee moet houden als je dit toestel op het oog hebt. De hardware helpt gewoon niet en is in dit geval vrij mager.

©PXimport

Cameraprestaties

Achterop treffen we twee camera’s aan die beschikken over 13 megapixel. Ook is er nog een dieptesensor aanwezig, met een maximale resolutie van 2 megapixel. De cameramodules kunnen samenwerken voor het maken van een foto en kan ook prima diepte weergeven. Autofocus is helaas niet zo heel snel en neemt z’n tijd, waardoor sommige fotomomenten misschien al voorbij zijn. En hoewel HDR ondersteund wordt, is het bereik van het kleurenspectrum toch beperkt.

De camera-app is op zich prima, overzichtelijk en biedt genoeg functies aan. Zo is er een Google Lens-integratie (waarmee je meer over je omgeving te weten kunt komen), evenals AI-scenedetectie. Beide onderdelen werken goed en zijn optioneel, dus zitten je niet in de weg als je er last van zou hebben. Helaas is het zo dat foto’s over het algemeen een beetje wazig uit de verf komen, vooral wanneer je objecten in de verte vastlegt. Close-upsshots leggen veel meer details vast.

©PXimport

Daarnaast lijkt de camera op de Motorola Moto E6s niet altijd goed om te kunnen gaan met lichtbronnen. De ene keer lijkt iets overbelicht terwijl het de andere keer juist heel donker is. Maar wanneer het donker is, dan zie je de camera pas echt worstelen. Het kan soms een paar seconden duren voordat de foto gemaakt is. Desondanks ogen de kleuren op foto’s en in video’s vaak wel mooi, ook al vallen details weg en is het kleurenbereik dus niet ontzettend breed te noemen.

De frontcamera beschikt over 5 megapixel en presteert gemiddeld. Hoewel er een HDR-functie is, merken we dat het niet altijd wat uithaalt, helaas. Zo kan de lens niet altijd goed overweg met lichtbronnen en doet de flits van het scherm in het donker, voor de nodige selfies, weinig voor het resultaat op de foto. Ook moet de telefoon het zonder enige vorm van videostabilisatie doen, maar kunnen we wel opnemen in 1080p. De resultaten variëren dus stevig in kwaliteit.

©PXimport

Motorola Moto E6s kopen, of niet?

Voor 100 euro kun je het veel slechter treffen op de smartphonemarkt. Maar voor 100 tot 150 euro meer kan het ook veel en veel beter zijn. Het is daarom moeilijk de smartphone aan te bevelen. Er is weinig werk- en opslaggeheugen, je moet flink inleveren op camerakwaliteit en ook de software voelt niet razendsnel aan. Dat zijn allerlei dingen die je mag verwachten in het segment, dus daarom kunnen we er niet al te zwaar aan tillen. Maar je moet het wel weten voordat je hem aanschaft.

Er zijn gelukkig ook positieve kanten. Je krijgt toegang tot stock Android, weinig extra apps die vanuit de fabrikant geleverd worden en kunt met gemak de dag doorkomen op een volle accu. En als je weinig met je telefoon doet, misschien wel twee. De Motorola Moto E6s is er voor de mensen die een telefoon uit noodzaak nemen, omdat ze overal bereikbaar moeten zijn en ondertussen toch wat apps willen gebruiken, zoals WhatsApp. Koopjesjagers kunnen beter naar alternatieven kijken.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Heb je een grote woonkamer en ben je op zoek naar een nieuwe televisie? Een 65-inch model kan dan precies zijn wat je nodig hebt. Een lekker groot scherm zodat je alle details in je favoriete film of serie goed kunt zien. Op Kieskeurig.nl vonden we vijf mooie modellen voor minder dan 700 euro.

We kunnen eigenlijk niet meer zonder smart-tv. Het is immers nagenoeg de enige manier om streamingdiensten terug te kijken en dat is toch waarvoor een groot gedeelte van tv-eigenaren het toestel voor gebruikt. Het enige belangrijke is het formaat: past zo'n televisie wel in je woonkamer? Of is hij juist te klein?

Meet de afstand in centimeters van je zithoek tot de plek waar de 65 inch-tv komt te staan, gemeten vanaf ooghoogte. Deel deze afstand door 2,4 om te controleren of dit formaat geschikt is. Een 65 inch-televisie heeft een beelddiagonaal van ongeveer 165 cm. Dat betekent dat een comfortabele kijkafstand rond de 4 meter ligt (165 × 2,4 ≈ 396 cm). Zit je dus ongeveer 4 meter van het scherm, dan past een 65 inch-tv goed in jouw woonkamer.

TCL 65P69K - 2025

Voor wie een no-nonsense tv zoekt met een goede prijs-kwaliteitverhouding, zijn de tv's van TCL vrijwel altijd een goede keuze. Zo is ook de TCL 65P69K een uitstekende optie. Het 4K-beeld is scherp en helder en de tv is voorzien van Google TV. Dit besturingssysteem maakt het navigeren door apps en instellingen erg eenvoudig. Het ontwerp is eenvoudig maar modern en perfect voor wie een grote tv wil voor een kleine prijs, zonder lastige of ingewikkelde functies.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Google TV
Verversingssnelheid: 50Hz

Samsung UE65CU7020 - 2024

Deze Samsung uit 2024 is misschien niet super dun, maar met zijn strakke vormgeving misstaat hij absoluut niet in je woonkamer. Het Tizen-besturingssysteem is een sterk punt; het werkt heel soepel en de lay-out is overzichtelijk, waardoor je razendsnel schakelt tussen live-tv, streamingdiensten en je aangesloten apparaten. De UE65CU7020 tv heeft bovendien verschillende slimme functies die het gebruiksgemak verhogen. Kortom, een degelijke tv voor een mooie prijs.

Jaar van introductie: 2024
Besturingssysteem: Tizen
Verversingssnelheid: 50Hz

LG 65UA73006LA - 2025

Deze LG 65UA73006LA heeft een strak en minimalistisch ontwerp dat in veel interieurs past. Het 4K-beeldscherm levert duidelijke en gedetailleerde beelden, en het WebOS-besturingssysteem is een van de snelste en meest gebruiksvriendelijke platforms die er zijn. De Magic Remote, waarmee je gemakkelijk navigeert, draagt bij aan het gebruiksgemak. Hoewel hij misschien niet de nieuwste technologieën heeft, presteert deze tv uitstekend op de basisfuncties en is hij een prima keuze voor wie een betrouwbare en gebruiksvriendelijke televisie zoekt.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: WebOS
Verversingssnelheid: 60Hz

Philips 65PUS8000 Ambilight - 2025

De Philips 65PUS8000 Ambilight is een zeer scherp geprijsde tv. De televisie is uitgerust met 4K UHD LED-technologie en het Philips Ambilight-systeem, wat een uniek en sfeervol element toevoegt aan de tv-ervaring. Dit model is een instapper in de 2025-lijn, maar levert desondanks goede prestaties. Het ontwerp is functioneel en de tv is niet zo dik dat hij storend is. De tv is eenvoudig in gebruik en richt zich op de essentie: een groot, helder beeld en de toegevoegde waarde van Ambilight.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Titan OS
Verversingssnelheid: 60Hz

Salora 65UA550 - 2023

Dit is een model uit 2023, maar nog volop te koop. Doordat hij ietsje ouder is, ligt de prijs ook een stuk lager dan de andere tv's die hier worden besproken. De Salora 65UA550 is een 65-inch Ultra HD smart-tv die een degelijke set functies biedt voor een scherpe prijs. Het toestel draait op Android TV, waardoor je toegang hebt tot veel apps en alle streamingdiensten. Met drie HDMI 2.1-poorten is de tv ook geschikt voor het aansluiten van moderne apparaten zoals gameconsoles en mediaboxen. Het geluid wordt verzorgd door twee 12W-luidsprekers met ondersteuning voor Dolby Atmos. Daarnaast is er een ingebouwde Google Chromecast voor eenvoudig streamen van content. Kortom, een veelzijdige en betaalbare optie voor wie op zoek is naar een groot 4K-scherm.

Jaar van introductie: 2023
Besturingssysteem: Android TV
Verversingssnelheid: 50Hz