Het is geen geheim dat kinderen dol zijn op allerlei soorten schermen. Met smartphones en tablets zijn ze goed bekend, maar dat betekent niet dat het altijd goed gaat. Om te voorkomen dat je kind dingen ziet die het niet hoort te zien of aankopen doet en jij de rekening betaalt, doe je er goed aan de ouderlijk toezicht-instellingen te bestuderen op Android en iOS.

📱 Dit artikel in het kort: Hoe stel je ouderlijk toezicht in op Android? | Hoe stel je ouderlijk toezicht in op iOS of iPadOS? | Wat is de Kids Space-app op Android? | Hoe stel je verdere beperkingen in op een iPhone of iPad?

Ook interessant: 5 educatieve apps voor kinderen op de basisschool

Eerst even dit ...

Voordat we kunnen beginnen met uitleggen wat alle mogelijkheden zijn, is het goed om even te benadrukken dat er geen magische oplossing is die alles kan voorkomen. Zelfs met ouderlijk toezicht kunnen kinderen op malafide of onfrisse en onbetrouwbare websites komen, apps downloaden die gegevens stelen of ergens geld aan uitgeven. Daarom is het altijd verstandig om op te letten wat je kind doet op het internet en daarover in gesprek te gaan. Leg uit wat de gevaren zijn en hoe je kind die gevaren kan herkennen. Daarmee maak je hem of haar al een beetje bewuster van hoe de online wereld in elkaar steekt.

Wat gaan we doen?

We delen dit artikel op in twee delen. Eerst kijken we naar de opties die Google aanbiedt op Android en daarna naar hoe Apple de zaken aanpakt op iOS en iPadOS. Daarnaast kijken we naar fabrikant-eigen opties. Zo bieden sommige fabrikanten van Android-apparaten aparte secties voor kinderen aan. Samsung heeft bijvoorbeeld een kidsmodus en op tablets van Lenovo kun je een algemene ruimte voor kinderen vinden (die overigens gewoon door Google wordt beheerd). We beginnen eerst bij Android en kijken daarna naar de opties voor iOS en iPadOS.

©zinkevych - stock.adobe.com

Ouderlijk toezicht op Android instellen

Ouderlijk toezicht op Android laat meteen zien wat we bedoelen met het ontbreken van een magische oplossing. Hoewel je met de opties op dit platform content kunt beperken op basis van leeftijd, kun je niet voorkomen dat kinderen ergens geld aan uitgeven. Aankopen die via Google Play (de officiële Play Store van Google) gedaan worden, kun je monitoren en eventueel goedkeuren. Maar klikt een kind op een betaallink buiten de veilige omgeving om, dan kan het zijn dat die betaling erdoorheen komt. Ook kunnen kinderen allerlei soorten content tegenkomen op YouTube of via zoekmachines.

Dat neemt niet weg dat ouderlijk toezicht de moeite waard is. Je kunt dit overkoepelende systeem op twee manieren beheren: 1) voor personen met hun eigen accounts en 2) voor gezinnen die gebruikmaken van de app Family Link. Heeft iedereen zijn eigen account en maak je als ouder geen gebruik van Family Link, dan moet je het ouderlijk toezicht per smartphone of tablet inschakelen. Deze methode stelt je in staat per apparaat een ander niveau van toezicht in te stellen. Houd er wel rekening mee dat er, wanneer je kind op een ander apparaat inlogt, dus géén ouderlijk toezicht is ingesteld. Als ouder of verzorger dien je verder een pincode in te stellen, zodat anderen niet ondertussen kunnen rommelen met die instellingen. Bij optie twee, met Family Link, stel je de opties in op accountniveau en worden de instellingen online gesynchroniseerd met nieuwe apparaten wanneer een kind daarop inlogt.

Om ervoor te zorgen dat alles in één keer werkt, heeft het kind wel zijn of haar eigen Google-profiel nodig. Maak er dus eentje aan om alles in goede banen te leiden.

Methode 1: via de Google Play-app

▪ Open met je eigen Google-account de Google Play-app op het Android-toestel waarop je ouderlijk toezicht wilt instellen.
▪ Tik op het profielicoon rechtsboven.
▪ Tap op Instellingen en dan Gezin en dan Ouderlijk toezicht.
▪ Zet hier de schakelaar van Ouderlijk toezicht aan.
▪ Vul een pincode in en selecteer de content die je wilt filteren.
▪ Vervolgens stel je in hoe je wilt filteren of de toegang wilt beperken.

Methode 2: via Family Link

De tweede methode werkt via de gratis app Family Link. Het voordeel van deze app is dat je niet per apparaat hoeft in te stellen wat een kind wel of niet kan doen, omdat de instellingen zijn gekoppeld aan zijn of haar profiel. Logt een kind dus ergens anders in, dan krijgt het ook op dat andere apparaat te maken met dezelfde beperkingen. Als ouder of verzorgen kun je de instellingen aanpassen door in te loggen met je persoonlijke Google-account. Een kind kan dus ook niet zomaar de opties wijzigingen, aangezien hij of zij daar het wachtwoord van dat account voor nodig heeft.

▪ Open de Family Link-app op Android met je eigen Google-account. Heb je de app nog niet? Dan vind je hem hier. We raden de app overigens ook voor andere zaken aan, zoals het beperken van de schermtijd, het instellen van een bedtijd en het volgen van je kind.
▪ Selecteer je kind.
▪ Tap op Bediening en dan Contentbeperkingen en dan Google Play.
▪ Selecteer de content die je wilt filteren.
▪ Vervolgens stel je in hoe je wilt filteren of de toegang wilt beperken.

💡 Met ouderlijk toezicht aan kun je nog steeds games, films, series en boeken tegenkomen in Google Play die niet geschikt zijn voor de leeftijd van het kind. Ook kunnen kinderen op dergelijke pagina’s terechtkomen wanneer ze op een link klikken. Echter, de filters van ouderlijk toezicht kunnen voorkomen dat kinderen de content kunnen downloaden of streamen.

Modi voor kinderen op Android

Op Android-tablets kom je tot slot vaak de Kids Space-app tegen. Meestal staat die meteen op het thuisscherm, maar anders vind je hem tussen de reeds geïnstalleerde apps binnen de applade. Kun je hem echt niet vinden? Ga dan naar Instellingen > Digitaal welzijn en ouderlijk toezicht en activeer daar de Kids Space. Na het openen van de app moet je hem even kort instellen. Dat gebeurt middels een aantal instructies die in beeld verschijnen. Volg die op en binnen no-time heb je een omgeving gecreëerd waar je kinderen relatief eenvoudig en veilig apps kunnen gebruiken. Ook voor de Kids Space geldt dat je de Family Link-app kunt gebruiken om content en andere dingen te beperken. Maar je kunt er daarnaast voor kiezen om die instellingen per apparaat te gebruiken.

Kids Mode op Samsung-tablets

Op Samsung-tablets treffen we dan weer een unieke omgeving aan genaamd Kids Mode. Je vindt deze modus in het snelle menu, dat je van bovenaan het scherm naar beneden trekt. Tap daarop en volg de instructies in beeld op. Vervolgens is het de bedoeling dat je Ouderlijk toezicht instelt. Dat doe je via de drie puntjes bovenin, waar je ook meteen je pincode kunt instellen.

Ouderlijk toezicht instellen op iOS en iPadOS

iOS en iPadOS van Apple bieden uitgebreide opties aan met betrekking tot het ouderlijk toezicht. Zo kun je specifieke apps of functies blokkeren, aankopen tegenhouden en opties beheren die betrekking hebben op privacy, downloads en expliciet materiaal. Er zijn een hoop mogelijkheden op iPhone en iPad, maar de basis ligt bij de optie Schermtijd, die we aantreffen onder Instellingen. Hiermee stel je beperkingen in voor materiaal en privacy. Sinds de release van iOS 16 is het zelfs mogelijk leeftijdsgerelateerde beperkingen in te stellen voor content in apps, boeken, tv-programma's en films.

▪ Om dit allemaal te kunnen regelen, ga je dus naar Schermtijd onder Instellingen. Tap hier op Schakel schermtijd in en tap daar vervolgens opnieuw op. Kies Dit is mijn iPhone of iPad of Dit is de iPhone of iPad van mijn kind.
▪ Tap nu op Gebruik toegangscode voor 'Schermtijd' en vul een pincode in, om te voorkomen dat een ander de instellingen wijzigt.
▪ Binnen dit proces wordt ook om je Apple ID gevraagd. Inloggen met je Apple-account heeft als voordeel dat je de toegangscode kunt opvragen op het moment dat je die vergeten bent.
▪ De iPhone of iPad neemt je nu langs allerlei instellingen mee. Het proces komt en einde wanneer je Toegangscode voor 'Schermtijd' in beeld ziet staan.
▪ Tap op Beperkingen, onder Schermtijd, en vul je toegangscode in en zet daarna deze optie aan.

💡 Kies een andere toegangscode dan je voor je eigen account gebruikt. Zorg ook dat de toegangscode anders is dan de pincode van je bankpas (want misschien heeft je kind die ooit opgevangen en zou hij daarmee de instellingen kunnen omzeilen). Kortom: gebruik altijd een unieke code in voor de beperkingen.

Beperkingen voor apps, functies en content

Onder het kopje Beperkingen kun je een aantal dingen instellen. Zo kun je voorkomen dat een kind aankopen doet in de App Store. Dat doe je via Beperkingen > iTunes Store en App Store, waar je instelt of een kind apps mag installeren, verwijderen of kopen. Ook kun je ingebouwde apps en functies in- en uitschakelen via Beperkingen > Toegestane apps. Via Beperkingen > Beperkingen voor materiaal stel je in wat voor soort materiaal beperkt moet worden. Dit heeft invloed op muziek, films, series, boeken, appclips en natuurlijk videogames. Datzelfde geldt voor websites.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.