Als iPad-bezitter moet je over een grote woordenschat beschikken, getuige de vele moeilijke begrippen die je tegenkomt op je tablet of op de Apple-website. In dit artikel leggen we je uit welke technologieën er in je iPad zitten en wat dit precies betekent.

A8X-chip

De processor die ervoor zorgt dat je nieuwe iPad Air 2 zo goed werkt, heet A8X en is de opvolger van de A7-chip in de eerste iPad Air. De nieuwe chip is zo'n 40% sneller dan de A7 en is qua grafische prestatie zelfs 2,5 keer beter, aldus Apple zelf. Je kunt de A8X-chip in je iPad vergelijken met je Intel-processor in je pc of Mac: de A8X-chip is het hart van je iPad en zorgt ervoor dat apps snel openen, bewerkingen soepel verlopen en je systeem niet vastloopt. In de iPhone 6 vind je de A8-chip, die grotendeels gelijk is aan de A8X-chip. De A8X-chip heeft maar liefst drie processorkernen van 1,5 GHz, de A8 heeft er twee van 1,4 GHz.

M8-bewegingscoprocessor

De iPad Air 2 heeft bovendien een tweede processor. Deze is speciaal bedoeld om data van de sensoren in je iPad te verwerken. Want sensoren zitten er genoeg in je iPad, hierover lees je later meer. Apple noemt deze chip de M8-bewegingscoprocessor en deze is de opvolger van de A7-bewegingscoprocessor in de iPhone 5S. Alle data die binnenkomt van sensoren als de accelerometer, de gyroscoop en de omgevingslichtsensor in je iPad. De chip verzamelt deze data zelfs als je iPad in sluimerstand staat. Zodra je de iPad weer gebruikt, kan de chip de data doorspelen naar apps die deze data nodig hebben. De tweede chip in je iPad is handig, want zorgt ervoor dat de A8X-chip alle andere bewerkingen kan doen.

Accelerometer

De accelerometer of versnellingsmeter is één van de sensoren in je iPad en registreert acceleratie, oftewel versnelling. Een bekende toepassing van de versnellingsmeter is dat je door met je iPhone of iPad te schudden tekst kunt verwijderen, een afspeellijst op 'shuffle' kunt zetten of een bewerking ongedaan kunt maken. De sensor registreert in dit geval de snelle bewegingen van links naar rechts en geeft dit via de M8-chip door als een schuddende beweging. Een versnellingsmeter bestaat in je iPad uit piepkleine kristallen die reageren op de kleinste bewegingen.

©PXimport

Sommige apps herkennen een schuddende beweging.

Gyroscoop

De gyroscoop registreert ook beweging, maar op een iets andere manier dan de versnellingsmeter. De gyroscoop is een soort kompas, het registreert precies hoe ver je je iPad naar links draait of naar boven of beneden kantelt. Een klassieke gyroscoop heeft drie assen zodat het bewegingen in alle richtingen kan definiëren. In je iPad zit de gyroscoop in een speciale chip die wordt aangeduid als MEMS-gyroscoop, waarbij MEMS staat voor Micro Electro Mechanical System. Deze MEMS-gyroscoop is zo klein dat je het met het blote oog bijna niet kunt zien.

©PXimport

Een traditionele gyroscoop, in de iPad zit een digitale versie van dit mechanisme.

Omgevingslichtsensor

De omgevingslichtsensor in je iPad registreert of je je in een donkere of lichte omgeving bevindt en kan daar de helderheid van het beeldscherm op aanpassen. In het Engels heet dit onderdeel een Ambient Light Sensor, het bevindt zich naast de camera aan de voorkant van je iPad. Niet erg duidelijk te zien, maar als je je iPad in het licht houdt, valt het kleine rondje wel op. Als je bij Instellingen / Achtergrond en helderheid de schuif achter Pas automatisch aan aanzet, dan reageert het beeldscherm op het licht wat de omgevingslichtsensor registreert.

Barometer

Een barometer ken je waarschijnlijk nog wel uit het huis van je opa of oma. Je weet wel, zo'n ding dat met behulp van luchtdruk kan voorspellen of het mooi weer werd of niet. Als je wilt weten of het morgen zonnig wordt, kun je natuurlijk gewoon de weer-app op je iPad bekijken, maar de nieuwste iPad Air 2 heeft ook een barometer aan boord en kan dit gebruiken voor nauwkeurige metingen. Deze kan door apps gebruikt worden om luchtdrukmetingen weer te geven. In de App Store zijn de eerste apps die van de barometer gebruik maken al te vinden.

©PXimport

Met deze app kun je de informatie van de barometer in je iPad Air 2 uitlezen.

Touch ID

De iPhone 5S had hem al, maar de nieuwste iPad heeft nu ook een geïntegreerde vingerafdrukscanner. Apple noemt de achterliggende technologie Touch ID, hiermee kun je je tablet of smartphone ontgrendelen of apps kopen middels een vingerafdruk. Om Touch ID te activeren, moet de iPad een paar afdrukken van je vinger scannen. Dit doe je door in het instellingenmenu naar het kopje Touch ID en toegangscode te gaan en de optie aan te zetten.

Je vingerafdruk wordt niet in de software opgeslagen, maar op een gedeelte van de A8X-chip. Het is dus niet mogelijk dat je vingerafdruk zomaar op straat komt te liggen. De Touch ID-sensor is ingebouwd in de thuisknop van je iPad en bestaat uit meerdere lagen, de toplaag van saffierkristal zorgt er samen met een roestvrijstalen ring voor dat je vingerafdruk wordt herkend en er geen krasjes op de thuisknop komen.

©PXimport

iBeacon

iBeacon is een nieuwe technologie van Apple en is geïntegreerd in Apple-apparaten vanaf iOS 7. De techniek baseert zich op BLE (Bluetooth Low Energy) en betekent dat je iPad of iPhone middels een bluetooth-verbinding communiceert met een ander iBeacon-apparaat. Dit kan in de praktijk bijvoorbeeld een poortje bij de ingang van een winkel zijn. Zodra jij met je iPad in de buurt van dit poortje komt, communiceren je iPad en de iBeacon in het poortje met elkaar. Op je iPad kan vervolgens een melding komen met de dagaanbiedingen of openingstijden van de winkel. iBeacon is niet alleen voor Apple-apparaten beschikbaar, ook Android ondersteunt deze technologie.

©PXimport

Het logo van iBeacon.

NFC

NFC staat voor Near Field Communication en wordt vaak gebruikt als synoniem voor contactloos betalen. Door je tablet of smartphone dichtbij een betaalterminal te houden, kun je zo een bedrag betalen in een winkel. Het bedrag wordt dan automatisch van je creditcard afgeschreven. Dit is echter niet de enige functie waar NFC voor wordt gebruikt. Ook het uitwisselen van bestanden of andere informatie kan met behulp van NFC makkelijker door twee apparaten dicht bij elkaar te houden. In tegenstelling tot iBeacon gaat het bij NFC om een aparte chip. In de iPhone 6 en de toekomstige Apple Watch zit een NFC-chip die onder andere gebruikt kan gaan worden voor Apples eigen betaalsysteem Apple Pay. De iPad Air 2 heeft ook een NFC-chip, zo heeft de website iFixit.com ontdekt, deze is echter niet geschikt om contactloos mee te betalen. De afstand waarop NFC werkt, is maximaal tien centimeter.

©PXimport

Apple Pay wordt vooralsnog alleen in de VS uitgerold.

IPS-technologie en oleophobic coating

Een hele mondvol, maar deze twee termen hebben te maken met het scherm van je iPad. IPS-technologie staat voor 'In Plane Switching'. Dit zorgt ervoor dat het scherm vanuit verschillende hoeken goed te bekijken is, deze technologie vind je vooral terug in tv's en monitors. E-readers hebben geen schermen met IPS-technologie en kun je daarom niet goed lezen als je er niet recht voor zit. De oleophobic coating, oftewel vetafstotende laag, zorgt ervoor dat er zo min mogelijk vingerafdrukken op je iPad achterblijven. Deze beschermende laag wordt echter door het gebruik steeds minder. Je kunt een vloeibare coating kopen en opnieuw aanbrengen op het scherm om deze beter te beschermen tegen vet en water.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.