Je Apple ID-wachtwoord vergeten? Dat kan flink vervelend zijn! Gelukkig is er geen reden tot paniek: er zijn verschillende manieren om je Apple ID-wachtwoord eenvoudig opnieuw in te stellen. In dit artikel lees je hoe je in een paar simpele stappen weer snel toegang krijgt tot je account.

Waar heb je een Apple ID voor nodig?

Een Apple ID heb je nodig voor bijna alles wat je met Apple-diensten en -apparaten doet. Je gebruikt het om toegang te krijgen tot de App Store, iTunes, iCloud, iMessage en FaceTime. Ook kun je er je apparaten mee synchroniseren en je gegevens veilig in de cloud opslaan. Daarnaast gebruik je je Apple ID voor abonnementen zoals Apple Music en Apple TV+, en om verloren apparaten op te sporen via de Find My-functie. Het zorgt er bovendien voor dat je gegevens goed beveiligd zijn met tweefactorauthenticatie.

Wanneer je het wachtwoord van je Apple ID kwijt bent of niet meer weet, is dat dus heel vervelend. Gelukkig zijn er zoals gezegd drie manieren om dat probleem op te lossen: via je eigen iPhone, via een ander Apple-apparaat of via het internet. Hieronder leggen we deze drie methoden uitgebreid uit.

1: Wachtwoord herstellen via je iPhone

De eerste methode waar we naar kijken is je wachtwoord herstellen via je iPhone of een ander vertrouwd Apple-apparaat. De onderstaande stappen werken op iPhone, iPad, iPod Touch en de Apple Watch. Op een Mac werkt dit net even anders.

• Ga naar de instellingen van je iPhone.
• Tik op je naam en vervolgens op Inloggen en beveiliging.
• Daar tref je de optie Wijzig wachtwoord aan.
• Verifieer je identiteit door je toegangscode in te voeren.
• Vul nu een nieuw wachtwoord in en herhaal dit een keer.
• Bevestig daarna het nieuwe wachtwoord door op Wijzig te tikken.

Mocht je het wachtwoord opnieuw willen instellen op een iPhone waar je (nog) niet op bent ingelogd, tik dan op de optie Wachtwoord vergeten of geen Apple ID? Als je toevallig een iPhone aan het instellen bent, dan tref je die mogelijkheid aan op het inlogscherm tijdens de installatie. En anders ga je daarvoor naar Instellingen > Log in op je iPhone > Wachtwoord vergeten of geen Apple ID? en rond de resterende stappen af.  

©Wesley Akkerman

2: Via een ander Apple-apparaat

Heb je zelf geen ander Apple-apparaat, maar heb je wel een vertrouwd telefoonnummer ingesteld? Dat is meestal het nummer dat je gebruikt voor tweefactorauthenticatie; meer daarover lees je op deze pagina van Apple. Als dat het geval is, dan kun je daar ook gebruik van maken. Je hebt dan alsnog een Apple-apparaat nodig, maar dat kun je misschien lenen van een familielid of vriend. En anders kun je naar een fysieke Apple-winkel gaan, de situatie uitleggen en daar een leentoestel gebruiken. Je gebruikt je eigen telefoonnummer dan in de Apple Support-app. In sommige gevallen staat die al op een iPhone. Maar als dat niet het geval is, dan kun je hem gewoon uit de App Store downloaden.

• Open de Apple Support-app op de geleende iPhone.
• Scrol naar Supporttools en tik op Stel wachtwoord opnieuw in.
• Nu verschijnt er een pop-up. Kies hier de optie Help iemand anders.
• Voer hier je Apple ID in. Je kunt ook inloggen met een emailadres of telefoonnummer.
• Tik op Ga door.
• Bevestig je telefoonnummer.
• Tik in het volgende scherm op Stuur code naar [jouw nummer].
• Vervolgens krijg je een melding op dat nummer met een verificatiecode.
• Vul de toegangscode van je iPhone in.
• Nu kun je een nieuw wachtwoord invullen. Bevestig je keuze door op Ga door te tikken.

Zoals je ziet heeft dit wat meer voeten in de aarde dan de eerste methode. Maar dat is goed, want dit betekent dat niet iemand anders zomaar een ander wachtwoord voor jouw Apple ID kan instellen. Diegene heeft naast je Apple ID, telefoonnummer of e-mailadres dus ook je toegangscode nodig. Ook goed om te weten: de gegevens die je op de geleende iPhone achterlaat, worden niet opgeslagen. Niet lokaal en ook niet online; dat is wat Apple zelf meldt op zijn website.

©Wesley Akkerman

3: Via het internet

Mochten er helemaal geen Apple-apparaten in de buurt zijn (omdat je alleen een Apple ID hebt vanwege Apple TV+), dan is er nog een ander middel: je wachtwoord resetten via het internet. Dat kan via deze website. Ook dan dien je een aantal stappen te doorlopen.

• Laat op de pagina die je opent je e-mailadres of telefoonnummer achter.
• Neem daarna de tekens over in het tekstveld eronder.
• Vul nu je telefoonnummer in.
• Het kan zijn dat je iPhone nu een melding ontvangt met de boodschap dat je je wachtwoord kunt aanpassen. Maar als je geen iPhone hebt, tik dan op Geen toegang tot iPhone.
• Apple presenteert dan drie opties groot in beeld. Jij hebt optie vier nodig, onderin: Kun je geen van deze opties gebruiken?
• Apple waarschuwt dat het vervolgens een aantal dagen kan duren voordat je een nieuw wachtwoord kunt instellen (en de klantenservice kan daar niets aan veranderen). Als dit je enige optie is, tik dan op Ga toch door.
• Verifieer je telefoonnummer door een code te laten sturen, zodat je die op het volgende scherm kunt overnemen.
• Vervolgens laat je een code naar je e-mailadres versturen en moet je eventuele creditcardgegevens achterlaten om je identiteit te bevestigen. Geen zorgen, er worden geen kosten in rekening gebracht.
• Daarna komt de melding in beeld dat Apple je informatie zal evalueren. Binnen 24 uur krijg je te horen wanneer de wachtperiode afgerond is en je opnieuw een wachtwoord kunt instellen.

Hoewel het fijn is dat Apple deze reset-methode aanbiedt, duurt het wel ontzettend lang. Mocht je het wachtwoord van je Apple ID verloren zijn, dan raden we aan het herstel via een iPhone (of ander Apple-apparaat) te regelen. Dan ben je met enkele minuten klaar en hoef je ook nergens op te wachten. Wellicht moet je daarvoor naar een Apple-winkel gaan, maar dat is altijd nog beter dan een aantal dagen moeten wachten voordat je je eigen account kunt herstellen.

©Wesley Akkerman

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.