De tijden waarin je een gazon iedere week zelf moet maaien zijn allang voorbij. Met de juiste robotmaaier wordt je veld automatisch op exact de juiste lengte gehouden, maar bij de aanschaf bij zo'n machine komt veel kijken. Hoe werken de verschillende robotgrasmaaiers van Gardena, Husqvarna en andere merken, en welke past het best bij je tuin? We kijken naar drie machines om het voor je uit te zoeken.

Het basisidee achter een robotmaaier

Welke robotmaaier je ook koopt, het basisidee is bijna altijd hetzelfde: ze hebben allemaal een oplaadstation in de tuin en kunnen worden geprogrammeerd om op gezette tijden over je veld te gaan en alles te kortwieken. Een grote, rode stopknop zorgt dat je hem snel kunt uitschakelen als hij bijvoorbeeld dreigt over een tuinslang te rijden. Probeert iemand hem op te tillen, dan gaat er een alarm af dat je alleen kunt deactiveren met een ingestelde pincode. Zo voorkomen fabrikanten dat de buurman jouw maaier steelt om zijn eigen gazonnetje te onderhouden.

Het voornaamste verschil in maaiers zit in hoe ze de grenzen van je grasveld in de gaten houden. De één gebruikt een draad die je rond je gazon legt, terwijl een ander op gps leunt. Onderstaande drie maaiers gebruiken allemaal een net wat ander systeem – met ook wisselende resultaten.

Lees ook: Tuinonderhoud: zo maak je je tuin klaar voor de herfst

Gardena smart SILENO life

Het systeem dat de Gardena smart SILENO life gebruikt, is het populairst bij fabrikanten. Met speciale haringen bevestig je een grensdraad rond de randen van je gazon, met een extra draad die de maaier weer naar zijn oplaadstation kan sturen. Hierdoor leent het systeem zich het best voor kleine en middengrote tuinen: het aanleggen van zo'n snoer neemt immers even wat tijd in beslag. Al heeft de grasmaaierfabrikant ook installateurs die dat tegen betaling voor je doen. Dat kost tussen de 183 en 226 euro. 

Zo'n draad valt de eerste weken op, maar uiteindelijk vergroeit hij met je grasveld en is hij nagenoeg onzichtbaar. Een goede, minimalistische oplossing, al hadden we bij onze tests wel last van wat problemen. In de eerste week sneden de messen van de maaier bijvoorbeeld door de draad op een diagonaal stuk van de tuin waardoor de verbinding werd verbroken en de maaier weigerde zijn werk te doen.

De sensoren van de smart SILENO life hadden bij onze tests soms ook wat kuren - die waren op te lossen door de maaier heen en weer te schudden, tipte de fabrikant ons. Na een paar keer dat te hebben gedaan, werkte het systeem uiteindelijk wel vlekkeloos.

Dit is overigens meteen ook de meest betaalbare optie in onze tests. Het door ons geteste model kostte 1349 euro, maar dit exemplaar is gemaakt voor tuinen van 1000 vierkante meter. Heb je een veldje van hooguit 250 vierkante meter, dan zijn er kleinere Gardena-maaiers in deze reeks die voor minder dan 600 euro over de toonbank gaan.

Husqvarna NERA

De Husqvarna NERA is een systeem gebouwd voor grotere tuinen, met gazons tot 5000 vierkante meter. Een grensdraad is hierbij niet nodig – in plaats daarvan gebruikt de robotmaaier gps om je tuin in beeld te brengen en te zien waar de grenzen van het gazon precies lopen. 

Wel moet je daarbij een speciaal referentiestation in je tuin installeren op minstens twee meter hoogte. Als je die niet aan je huis of een hoge schutting kunt hangen, moet je dus een paal aan de rand van je veld neerzetten. Esthetisch geen fraaie oplossing, maar effectief is het wel: de NERA reed probleemloos op ons veld rond zonder problemen te veroorzaken. Omdat hij geen draad gebruikt, is er ook geen risico dat hij iets onbedoeld kapotsnijdt.

Het is meteen wel de duurste oplossing in onze lijst. De goedkoopste NERA kost 2869 euro. Dat is meteen ook een model voor tuinen van 2200 vierkante meter. Het is een systeem vooral bedoeld voor grotere tuinen, wat die hoge prijs weer deels rechtvaardigt.

RoboUP

De RoboUP is een nieuwe speler op de robotmaaiermarkt. Deze slimme maaier is afkomstig uit Hong Kong, waar hij werd geproduceerd na een succesvolle crowdfundingscampagne op Kickstarter. Hij belooft het beste van beide werelden van bovenstaande maaiers: de RoboUP werkt zonder grensdraad, maar heeft ook geen lompe paal in je tuin nodig om je gps-locatie te bepalen.

De RoboUP gebruikt namelijk zijn oplaadstation als referentiepunt voor het gps-systeem. Op papier een handig idee, maar we merkten bij onze tests dat dit in de praktijk wat haken en ogen heeft. Zo werkt het station pas goed als hij niet vlakbij hoge gebouwen staat – waardoor je hem in de praktijk niet naast een huis of schuur kunt zetten. Wij kregen hem pas aan de praat nadat we het station hadden verplaatst naar een open gedeelte van het veld, waar geen obstakels het gps-signaal tegenhielden.

Het daadwerkelijke gps-systeem werkte toen ook niet heel erg goed. RoboUP belooft dat de maaier de grenzen van je gazon detecteert, maar bij onze eerste ritten ging hij consequent richting de oprit naast het veld en kwam hij onder de auto vast te zitten. In zo'n geval is het mogelijk je veld met de hand af te bakenen door vanuit een app een rondje te rijden, maar dit werkte priegelig en onhandig. En zelfs toen werden grote delen van het gazon overslagen – en raakte de maaier in de war als hij in de buurt van een schommel kwam.

Het maakt het lastig om de RoboUP aan te raden - die met zijn vanaf-prijs van 1500 euro voor velden van 500 vierkante meter ook niet heel goedkoop is. We begrepen dat de maaier het beter doet op afgesloten velden met bijvoorbeeld een hek eromheen. Maar als je zulke stappen neemt, kun je net zo goed een grensdraad in het gras steken.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.