Een vriezer koop je niet elke dag, dus het loont om je er even goed in te verdiepen. Wil je een compact model dat precies onder je aanrecht past, of zoek je juist iets met flink wat opslagruimte voor maaltijden, ingevroren brood of oogst uit de moestuin? En hoe zit het met energieverbruik en slimme functies? Met deze tips kies je een vriezer die écht bij je past en voorkom je een miskoop.

Voordat je naar merken of prijzen kijkt, is het slim om eerst te bepalen wat voor soort vriezer je nodig hebt. Een inbouwmodel is ideaal als je een strakke, naadloze keuken wilt. Die verdwijnt netjes achter een keukendeurtje. Ga je liever voor een los apparaat, dan zijn er drie hoofdvormen: het lage tafelmodel, de hoge vrieskast of de brede vrieskist.

Een tafelmodel is ideaal voor kleine keukens of appartementen. Hij past vaak onder het aanrecht en neemt weinig ruimte in. Vrieskasten zijn groter, rechtopstaand en ideaal als je overzicht wilt: elk bakje of lade is direct zichtbaar. Vrieskisten zijn echt opslagbeesten: ze bieden veel inhoud, maar nemen ook flink wat vloeroppervlak in. Daarom zie je ze vaak in een bijkeuken, schuur of garage.

Hoeveel wil je kwijt kunnen?

Denk van tevoren goed na over hoeveel ruimte je nodig hebt. Als vuistregel kun je rekenen op zo'n 50 liter vriesruimte per persoon. Een gezin met vier mensen komt dan uit op 200 liter. Woon je alleen of met zijn tweeën, dan is 100 liter meestal genoeg – tenzij je graag voorraden aanlegt of graag voor de hele week kookt.

©Hedgehog94

Maar niet alleen de totale inhoud is belangrijk. Kijk ook naar de indeling: zijn er genoeg lades, zijn ze ruim genoeg en kun je ze er makkelijk uithalen? Zeker als je af en toe een grote taart of een zak diepvriesgroente wilt opbergen, is flexibiliteit een pluspunt. Sommige vriezers hebben zelfs speciale zones die fruit en groenten extra lang vers houden.

Let op de vriesprestaties

Een vriezer moet natuurlijk niet alleen koel zijn, maar ook snel en krachtig kunnen invriezen. Dat noemen we de vriescapaciteit: het aantal kilo's dat in 24 uur op temperatuur (-18°C of lager) kan worden gebracht. Voor een doorsnee huishouden is 15 tot 20 kilo per dag vaak voldoende. Maar als je veel tegelijk invriest – bijvoorbeeld na een grote shopsessie of als je maaltijden voor de hele week bereidt – dan is een krachtiger vriezer geen overbodige luxe.

Slim kiezen = energie besparen

Omdat een vriezer dag en nacht aanstaat, kan hij behoorlijk wat stroom verbruiken. Juist daarom is het belangrijk om een blik op het energielabel te werpen. Een apparaat dat te groot is voor je huishouden of eigenlijk altijd halfleeg staat, slurpt onnodig stroom. Kies dus een formaat vriezer dat past bij je gebruik.

Het energielabel geeft een eerste indruk – A is het zuinigst, G het minst efficiënt – maar kijk vooral ook naar het daadwerkelijke jaarverbruik in kilowattuur (kWh). Een grote vriezer met label B kan alsnog meer kosten dan een kleine met label D.

©hedgehog94

Slimme functies die je leven makkelijker maken

Nieuwe vriezers zitten vaak vol handigheidjes. Een populaire functie is No Frost, waarmee je nooit meer hoeft te ontdooien. Door een slim luchtcirculatiesysteem ontstaat er geen ijslaag meer op de wanden of in de lades. Sommige modellen ontdooien zichzelf automatisch, waarbij het smeltwater gewoon verdampt.

Andere handige extra's zijn een snelvriesstand (om pas ingeladen boodschappen razendsnel op temperatuur te krijgen) of een alarm dat afgaat als de temperatuur oploopt, bijvoorbeeld bij een stroomstoring of open deur.

Let op als je de vriezer buiten de keuken zet

Wil je de vriezer in een koude ruimte zetten, zoals de schuur of kelder? Dan is het belangrijk om te controleren of het apparaat daartegen bestand is. Niet elke vriezer functioneert goed bij lage omgevingstemperaturen. Sommige werken juist extra hard om de juiste temperatuur te behouden, wat het energieverbruik opdrijft of zelfs schade kan veroorzaken. Check dus altijd tot welke temperatuur de vriezer gegarandeerd goed blijft werken. Je vindt die informatie in de productspecificaties of vraag het na bij de verkopende partij.

Lees ook: Een vrieskast in de schuur of garage? Een koud kunstje!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.