Een wachtwoordkluis is tegenwoordig bijna onmisbaar. Gelukkig is er keus genoeg, ook als het gaat om gratis software. Buttercup is een even eenvoudige als veelzijdige optie.

Lange tijd was het gratis LastPass de toonaangevende wachtwoordkluis, een programma waarin je al je inloggegevens bewaart en deze met één hoofdwachtwoord beveiligt. Voor gebruik op meer dan één apparaat moest je echter gaan betalen, terwijl werken op meerdere apparaten tegenwoordig natuurlijk eerder regel dan uitzondering is. Vervolgens werd LastPass ook nog slachtoffer van een hack, waarbij weliswaar geen hoofdwachtwoorden werden buitgemaakt, maar wel allerlei andere gebruikersgegevens. Hierdoor gingen nog meer klanten op zoek naar een alternatief. Gelukkig voor hen zijn er genoeg, waaronder Buttercup.

Buttercup

Buttercup kun je voor verschillende apparaten downloaden: desktop-versies (Windows, macOS en Linux), mobiele versies voor iOS en Android, en browser-extensies voor Chrome (en daarmee ook Edge) en Firefox.

Buttercup maakt gebruik van AES-256-encryptie en die standaard behoort tot de veiligste van de systemen die grootschalig worden gebruikt. Het is veilig genoeg voor de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA, dus zal het voor ons ook wel voldoen.

Windows installatie

We downloaden Buttercup voor Windows (Buttercup-win-x64-2.20.3-installer.exe, 66 MB) en starten deze. De installatie verloopt gladjes en zonder bijzonderheden. Eenmaal geïnstalleerd wordt het programma automatisch gestart. Als dit de eerste keer is dat je Buttercup gebruikt, zie je een welkomstscherm waarin je je eerste wachtwoordkluis kunt maken.

Mocht je het programma ooit eerder hebben gebruikt op dezelfde pc, dan zal het een bestaande wachtwoordkluis vinden, zelfs als je het programma hebt verwijderd. Je kunt deze openen met het wachtwoord dat je ooit hebt gekozen, maar je kunt hem ook verwijderen en net als wij vanaf nul beginnen.

Kluis maken

Buttercup kan met meerdere wachtwoordkluizen werken, zodat je bijvoorbeeld zakelijk en privé gescheiden kunt houden. Hoeveel je er uiteindelijk ook wilt maken, het begint allemaal met de eerste kluis en dus klikken we op Add Vault.

Je kunt nu kiezen waar en hoe deze kluis moet worden aangemaakt. De opties File, Dropbox en Google Drive maken een bestand aan op de lokale pc of een van de twee clouddiensten. Met WebDAV kun je een kluis opzetten via een webserver, maar die optie laten we in dit artikel buiten beschouwing.

Wij kiezen voor File. Buttercup vraagt nu of we een nieuwe kluis willen maken of een bestaande willen openen. We kiezen voor Create New en moeten vervolgens een bestandsnaam opgeven. Standaard slaat Buttercup dat op in Documenten, maar je kunt uiteraard een andere locatie kiezen. We noemen het bestand mijnkluis.bcup en klikken op Create.

Tot slot moeten we een hoofdwachtwoord opgeven. Dat is bij voorkeur een lang wachtwoord (14+ karakters) bestaande uit hoofd- en kleine letters, cijfers en symbolen, wat voor jou goed te onthouden is, maar door niemand te raden.

Gebruikersinterface

Zoals je nu kunt zien, is je kluis op een eigen tabblad geopend en via een klik op de + kun je er meer aanmaken.

Het venster is verdeeld in de onderdelen Groups en Documents. In de eerste zie je de groep General. Een groep is een map waarin je gegevens kunt rubriceren. In plaats van bijvoorbeeld voor zakelijk en privé een aparte kluis te maken, zou je ook twee groepen kunnen maken binnen de huidige kluis. Rechtsklik je op de al aanwezige groep, dan kun je deze een andere naam geven via Rename of er een nieuwe aan toevoegen met Add New Group. Ook kun je groepen verwijderen (Move to Trash) of naar andere groepen verplaatsen (Move To>).

Elke groep bevat documenten die je in het rechter schermdeel beheert. Documenten zullen vaak bestaan uit websites en de bijbehorende inloggegevens, maar je kunt ook bank- en creditcardgegevens opslaan en zelfs belangrijke notities. Specifieke documenten kies je door te klikken op de puntjes achter New Entry. Klik je op de knop zelf, dan kiest Buttercup voor het standaarddocument voor inloggegevens. Dat is de optie die wij als eerste kiezen.

Gegevens invoeren

Zoals je rechts kunt zien onder Edit Document kun je nu een titel (Title), gebruikersnaam (Username) en wachtwoord (Password) opgeven. Daarbij loont het de moeite om het venster wat breder te maken, want de standaardbreedte zorgt voor erg kleine invoervelden.

Naast het invoerveld voor het wachtwoord zie je een sleuteltje. Klik je daarop, dan maakt Buttercup zelf een veilig wachtwoord voor je aan, op basis van criteria, zoals gewenste lengte en de vereiste soorten karakters. Voor websites die eisen stellen aan de opmaak van wachtwoorden voldoen de standaardinstellingen doorgaans prima. Met een klik op Generate maak je een nieuwe en met een klik op Use This gebruik je het gegenereerde wachtwoord. Klik tot slot op Save om je eerste item op te slaan. Het verschijnt dan in de kolom Documents.

Gegevens gebruiken

Selecteer je een item uit de kolom Documents, dan kun je dat bewerken met een klik op Edit. Van het geselecteerde item zie je rechts de ingevoerde gegevens, in dit geval een gebruikersnaam en wachtwoord. Klik je op een van beide, dan zie je twee pictogrammen: een klembord en een klok. Met de eerste kopieer je het item naar het klembord en met het tweede kun je achterhalen wanneer een item is aangemaakt. Voor optimale veiligheid is het goed om wachtwoorden zo nu en dan te veranderen en via de klok kun je zien of de tijd daarvoor al is aangebroken.

Naast het verborgen wachtwoord zie je tot slot een knop Reveal waarmee je het wachtwoord kunt bekijken.

Websites

Het opslaan van een gebruikersnaam en wachtwoord is iets dat je bijvoorbeeld gebruikt voor de inloggegevens van je e-mail, maar vaker zul je deze gegevens willen invoeren om in te loggen op een website.

Klik op de drie puntjes achter New Entry en kies Website. Vul weer de gevraagde gegevens in voor een site waar je een account hebt en sla op met Save. Let op dat je voor de url (inclusief http(s)://) de pagina opgeeft die om je inloggegevens vraagt, wat meestal niet de startpagina van een site is.

Wanneer je nu de ingevoerde website selecteert in de kolom Documents, dan zie je in de kolom rechts de ingevoerde gegevens. Klik met Ctrl+linkermuisknop op de link om de pagina in je browser te openen. Indien mogelijk vult Buttercup meteen de gevraagde gegevens in. Gebeurt dat niet of is het inlogproces over twee pagina’s verdeeld, dan weet je inmiddels hoe je de gevraagde gegevens kunt kopiëren.

Browser

Mooi dat je vanuit je kluis websites kunt openen en dat Buttercup daar – indien mogelijk – gelijk je inloggegevens kan invullen, maar het kan nog handiger door middel van de browser-extensie, die je vindt via de website van Buttercup.

Onderaan de pagina zie je Buttercup for Browsers, waar je kunt kiezen voor Chrome (en daarmee ook Edge) of Firefox. De site herkent zelf je browser en toont je daarvoor de knop Install Now, waarmee je de extensie installeert. Wanneer je dat liever wilt, kun je de extensie ook installeren via de sites van de verschillende browser-aanbieders: Edge, Chrome en Firefox.

Ook interessant: Gehackt? Zo check je of jouw gegevens rondzwerven op het darkweb

Extensie configureren

Wij gebruiken hier Firefox, maar andere browsers werken op vergelijkbare wijze. Na de installatie klikken we op het extensie-pictogram en vervolgens op Buttercup en Add Vault. We krijgen de melding dat de extensie niet met Buttercup kan communiceren. We openen daarom het desktopprogramma en klikken op het menu Connection / Enable browser access. We geven toestemming wanneer Windows Firewall een pop-up toont (Toegang toestaan). Vervolgens klikken we in de browser op Connect to Desktop. Het desktop-programma heeft nu een autorisatiecode gemaakt die we kopiëren en plakken in de browser in het veld Authorization code. We klikken op Continue en moeten nu het bestand met de kluis zoeken. Standaard vind je dit in C:\Users\jouwnaam\Documents. Tot slot voer je de naam in die je aan de kluis hebt gegeven en het hoofdwachtwoord, en klik je op Save Vault. Het tabblad voor de configuratie sluit nu automatisch.

Ga je vervolgens naar een site waar je moet inloggen, dan zie je achter de invoervelden voor naam en wachtwoord een Buttercup-pictogram. Klik je daarop, dan worden automatisch de inloggegevens ingevuld. Op soortgelijke wijze heb je direct toegang tot Buttercup wanneer je ergens een nieuw account aanmaakt.

Mobiel

Zoals je op de website van Buttercup kunt zien, kun je de wachtwoordbeheerder ook op je mobiel gebruiken. Daarvoor zijn er apps voor iOS en Android.

Om altijd en overal over actuele inloggegevens te kunnen beschikken, ga je als volgt te werk. Kopieer eerst het bestaande bestand met je wachtwoordkluis naar je Google Drive of je Dropbox. Gebruik in het vervolg deze kluis vanaf het desktopprogramma door een nieuwe kluis te kiezen (+-pictogram). De eerste keer moet je de nodige toestemmingen verlenen.

Installeer daarna de app en geef aan dat je met een kluis op je Google Drive of Dropbox werkt. Daarna moet je – afhankelijk van de gekozen optie – ook hier toestemming voor toegang verlenen en het bestand met de kluis selecteren. Tot slot voer je je hoofdwachtwoord in en kun je ook via je smartphone bij je inloggegevens.

Gegevens importeren

Ben jij de enige die het apparaat gebruikt, dan kun je je kluis desgewenst open laten staan zolang je bezig bent. In het menu Buttercup / Preferences kun je bij Security ook instellen of het klembord na verloop van tijd moet worden gewist en of de kluis moet worden gesloten.

Gebruik je al een andere wachtwoordbeheerder, dan kun je de gegevens daarin vaak opslaan als csv-bestand. Via het menu Current Vault / Import kun je de uitvoer van verschillende concurrenten importeren, zodat je niet alle inloggegevens opnieuw hoeft in te voeren.

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.

Misschien heb je wel eens een vraag gesteld aan een AI-chatbot als ChatGPT, Microsoft Copilot of Perplexity. Maar hoe ontwerp je zelf nu zo'n chatbot? Met de juiste tools is daar zelfs weinig tot geen programmeerwerk voor vereist. We bekijken twee uiteenlopende oplossingen.

Een AI-chatbot is een digitale gesprekspartner die wordt aangedreven door kunstmatige intelligentie. Meestal is de intelligentie gebaseerd op een taalmodel dat is getraind om mensachtige gesprekken te voeren. In tegenstelling tot traditionele op regels gebaseerde chatbots, die alleen vooraf ingestelde antwoorden geven, kan een AI-chatbot vrije tekst begrijpen en ‘natuurlijke’ reacties geven.

In dit artikel kijken we naar het bouwen van een eigen chatbot die je op je desktop of mobiel kunt gebruiken en zelfs op een eigen website kunt plaatsen. We bespreken twee manieren. De eenvoudigste is een no-code chatbotplatform dat het AI-gedeelte achter de schermen afhandelt en je via een gebruiksvriendelijke interface laat bepalen hoe de gespreksflow verloopt. Typische voorbeelden zijn Chatfuel en Chatbot voor zakelijke toepassingen. Daarnaast zijn er de meer toegankelijke Poe en Coze, die we hier behandelen. Onze tweede oplossing is technischer, maar flexibeler. Daarbij gebruik je de Application Programming Interface (API) van een AI-taalmodel om de AI-functionaliteit in je eigen omgeving te integreren. Hiervoor werken we graag met de online omgeving Google Colab.

Poe

Laten we starten met een gebruiksvriendelijke optie: het no-code chatbotplatform Poe (www.poe.com). Je kunt hier ook de app voor desktop of mobiel downloaden en installeren, met vrijwel dezelfde interface en functies als in de browser. De eerste keer maak je een account aan of meld je je aan met je Google- of Apple-account. Via Bots and apps kun je met allerlei AI-chatbots praten, maar in dit geval willen we vooral een eigen chatbot maken. Concreet gaat het om het creëren van een eigen ‘persona’ binnen een gekozen AI-model. Zo’n persona kun je zien als het perspectief, de rol of identiteit die je een AI-bot meegeeft.

Klik hiervoor op Create +. Je krijgt nu verschillende opties, zoals Image generation bot, Video generation bot en Prompt bot. Wij kiezen dit laatste.

Creatie

Je hoeft nu eigenlijk alleen maar een onlineformulier in te vullen. We doorlopen kort de belangrijkste onderdelen. Naast het gekozen bottype moet je een naam verzinnen. Omdat deze deel uitmaakt van de url, kies je bij voorkeur een originele, korte naam in kleine letters. Voeg ook een beschrijving toe, die zichtbaar is voor gebruikers van je bot.

Bij Base bot selecteer je een geschikt AI-model, bijvoorbeeld Claude-Haiku-3, GPT-4o-mini, GPT-5 of Grok-4. Afhankelijk van het model gelden er soms beperkingen. Poe-abonnees krijgen doorgaans uitgebreidere toegang tot de duurdere modellen.

Bij Prompt beschrijf je nauwkeurig en uitgebreid hoe de bot moet reageren. De optie Optimize prompt for Previews kun je uitgeschakeld laten. Vul bij Greeting message een welkomstwoord in dat de bot bij elke start toont. Het onderdeel Advanced kun je eigenlijk ongemoeid laten, maar interessant is wel dat je bij Custom temperature het ‘creativiteitsgehalte’ van de bot kunt instellen: hoe hoger de waarde, hoe creatiever en onvoorspelbaarder.

Bij Access kies je de zichtbaarheid van je bot. Wellicht is Only people with the access link de handigste optie, waarna de url zichtbaar wordt en je deze kunt verspreiden. Klik bovenin op Edit picture en kies of ontwerp een passend pictogram. Is alles ingevuld, klik dan onderin op Publish. Je bot is nu klaar voor gebruik. Om je bot te bewerken, hoef je deze maar bij Bots and apps te selecteren en via het knopje met de drie puntjes op Edit te klikken. Ook de optie Delete is beschikbaar.

GPT's van OpenAI

Binnen de omgeving van OpenAI (https://chat.openai.com) kun je ook je eigen AI-chatbots maken, de zogeheten GPT’s. Hiervoor heb je wel een plusabonnement nodig (23 euro per maand). Je bent daarbij ook beperkt tot de GPT-modellen van OpenAI, maar je kunt je creaties wel delen via een link of in de GPT-store.

In het kort werkt dit als volgt. Meld je aan en klik links op GPT’s. Klik rechtsboven op + Maken. Via Configureren stel je alles handmatig in, maar via Maken kan het ook ‘al converserend’. Beschrijf kort wat je GPT moet doen en voor wie. Laat de tool een naam en profielfoto voorstellen en beantwoord de vragen om toon en werking af te stemmen. Test je GPT in de preview en ga daarna naar Configureren, waar je naam, beschrijving, instructies en gespreksopeningen ziet. Bij Kennis kun je bestanden uploaden zodat je GPT ook informatie uit je eigen documenten haalt. Via Nieuwe handeling maken koppel je eventueel acties aan externe API’s, gebruik alleen API’s die je vertrouwt. Bevestig met Maken en bepaal hoe je je GPT deelt: Alleen ik, Iedereen met de link of GPT-winkel (in een zelfgekozen categorie). Rond af met Opslaan. Je kunt de link (https://chatgpt.com/g/<code><naam>) daarna kopiëren en verspreiden. Via GPT’s / Mijn GPT’s kun je eerder gemaakte GPT’s bewerken of verwijderen.

Je kunt ook je ook eigen ‘chatbots’ (GPT’s) ontwerpen, gebruiken en met anderen delen.

Poe biedt ook geavanceerdere mogelijkheden als een Server bot-type (waarmee je ook andere API’s kunt aanroepen). Via Knowledge base kun je verder eigen informatiebronnen toevoegen waaruit de bot kan putten. Voor complexere bots gebruiken we toch liever het no-code platform Coze (www.coze.com) dat veel extra opties kent. Meld je aan met je Google-account, klik op + Create in de linkerkolom en daarna op + Create bij Create agent.

Coze

Coze gebruikt de term agent in plaats van bot om duidelijk te maken dat je er een digitale assistent mee kunt maken die niet alleen met een AI-model antwoorden geeft, maar ook geheugen of context kan gebruiken en meerdere kanalen kan bedienen, zoals een website of een Discord-server, maar zover gaan we hier niet.

Vul een passende naam voor je bot of agent in en schrijf een korte maar duidelijke omschrijving, bijvoorbeeld “Deze bot haalt allerlei informatie uit onze eigen documenten rond computerbeveiliging.” Laat Personal geselecteerd bij Workspace en klik linksonder op het knopje om een geschikt pictogram te uploaden of klik op het sterretje om er een te laten genereren. Klik daarna op Confirm.

Uitwerking

Je komt nu in je dashboard waar je de bot verder vorm kunt geven. Ontwerp de persona door in het linkerdeelvenster een uitvoerige omschrijving van de bot in te vullen. Optimaliseer deze omschrijving snel met het blauwe knopje Auto Optimize prompt rechtsboven. Na bevestiging met Auto-optimize werkt Coze meteen een geoptimaliseerde prompt uit voor de persona. Klik op Replace om deze te gebruiken. In het rechterdeelvenster kun je je bot direct testen. De antwoorden komen uit de kennisdatabank van het geselecteerde model (zoals GPT-4o).

Wil je dat de bot ook uit eigen bronnen put, dan moet je deze eerst uploaden. Dit doe je in het middelste deelvenster, bij

Knowledge, waar je uit Text, Table en Images kunt kiezen. Klik op het plusknopje bij bijvoorbeeld Text en daarna op Create knowledge. Selecteer Text format en geef een naam aan je informatiebundel. Je kunt data ophalen uit bronnen als Notion of Google Doc, maar wij kiezen voor Local documents om eigen bestanden te uploaden. Klik op Create and import en versleep de gewenste documenten naar het venster. Klik daarna op Next (3x) en wat later zijn je documenten verwerkt. Rond af met Confirm en met Add to Agent rechtsboven. Je vindt je informatiebundel nu terug bij Knowledge en de bot put voortaan (ook) uit deze gegevens.

Om je bot beschikbaar te maken, klik je rechtsboven op Publish en daarna op Confirm. Je kunt hem op diverse platformen publiceren, onder meer in de Coze Agent Store. Selecteer een passende categorie en bevestig met Publish.

Extra's

Daarnaast biedt Coze nog diverse andere nuttige opties, zoals talrijke plug-ins. Klik hiervoor op het plusknopje bij Plugins of gebruik het A-knopje om automatisch geschikte plug-ins te laden op basis van je persona-beschrijving. Deze kun je meteen inzetten, eventueel na optimale afstelling via het tandwielpictogram.

API-sleutels

No code-platformen als Poe en Coze zijn handig, maar wil je meer flexibiliteit en schrik je niet terug voor enige basiscodering, dan werk je beter met de API van een AI-model. Deze fungeert als tussenpersoon die je script en de AI-dienst laat communiceren via een set regels en commando’s. We gaan uit van de API van OpenAI (GPT) en maken eerst een sleutel aan om de API-interface te gebruiken. Ga naar https://platform.openai.com/api-keys, meld je aan met je account (zoals Google) en klik op +Create new secret key. Geef de sleutel een naam, bijvoorbeeld aibot, en klik op Create secret key. Klik daarna op Copy en bewaar de sleutel op een veilige plek. Rond af met Done: de sleutel is nu toegevoegd. Je kunt deze hier op elk moment ook weer intrekken.

Interactie

Een snelle manier om een script te maken dat deze API aanroept, is via het gratis Google Colab (https://colab.research.google.com), een online notitieboek voor Python. Meld je aan met je Google-account, klik op + Nieuw notebook of ga naar Bestand en kies Nieuw notebook in Drive, en geef het ipynb-bestand (Interactive PYthon NoteBook) een zinvolle naam. Het notebook wordt automatisch in je Google Drive bewaard en is bereikbaar via het pictogram met de oranje cirkels.

Klik nu op + Code voor je eerste codecel, waarmee je de OpenAI-bibliotheek installeert:

!pip install openai

Voer dit uit met het pijlknopje en klik vervolgens op + Code voor de tweede cel met de volgende code:

from openai import OpenAI

client = OpenAI(api_key="<je_API-sleutel>")

response = client.chat.completions.create(

    model="gpt-3.5-turbo",

    messages=[{"role": "user", "content": "Wat weet je over Haarlem( Nederlands)?"}]

)

print(response.choices[0].message.content)

Je laadt hierbij eerst de geïnstalleerde Python-bibliotheek en zet je geheime sleutel in de clientconfiguratie. Vervolgens stuur je een chataanvraag naar OpenAI en bewaar je het antwoord in de variabele ‘response’. Vervolgens haal je de tekst van het (eerste) antwoord op en druk je dit af in de uitvoer van de code-cel.

Eigen chatbot

 We gaan nu een stap verder en maken er een heuse chatbot van die via een while-lus een doorlopend gesprek kan voeren:

from openai import OpenAI

client = OpenAI(api_key="<je_API-sleutel>")

messages=[

    {"role":"system","content":"Je beantwoordt elke prompt leuk, maar correct, met een rijmschema zoals ABAB of ABBA"}]

while True:

  user_input=input("Jij:")

  if user_input.lower() in ["stop","exit","quit"]:

    break

  messages.append({"role":"user","content":user_input})

  response=client.chat.completions.create(

      model="gpt-4o",messages=messages)

  bot_reply=response.choices[0].message.content

  print("Bot:",bot_reply)

  messages.append({"role":"assistant","content":bot_reply})

Zolang de gebruiker geen stopwoord invoert, blijft de lus actief. De bot antwoordt in de stijl en taal die je zelf hebt vastgelegd in de systeemrol (zie coderegel 3). Met de methode-aanroep messages.append voeg je telkens een nieuw bericht van zowel de gebruiker (user) als de bot (assistant) toe aan de gespreksgeschiedenis.

Mocht je ergens een fout hebben gemaakt in je script, dan is de kans groot dat je via de knop Fout uitleggen nuttige feedback krijgt en met de knop Accepteren (en uitvoeren) de fout zelfs automatisch kunt laten verbeteren.

In het kader ‘Mooi gepresenteerd’ lichten we kort toe hoe je dit script bijvoorbeeld ook op een eigen webpagina kunt laten draaien.

Mooi gepresenteerd

Je Colab-script werkt, maar het oogt niet fraai en je wilt het natuurlijk mooi gepresenteerd met anderen delen. Dit doe je het makkelijkst met Gradio, een opensource-Python-bibliotheek waarmee je snel een webinterface rond je script bouwt. Installeer en importeer daarvoor eerst Gradio in je Colab-omgeving:

!pip install -q gradio

import gradio

Via www.kwikr.nl/colabcode vind je de code (als py-bestand) waarmee je rond het Colab-script met Gradio een eenvoudige webinterface genereert. Deze verschijnt in je Colab-omgeving, maar je krijgt ook een publieke url te zien waar je de interface rechtstreeks kunt openen (https://<code>.gradio.live).

Dankzij de volgende aanroep in de laatste coderegel kunnen bezoekers van deze webpagina je chatbot-script ook als PWA-app op hun pc bewaren en starten:

demo.launch(share=True,pwa=True)

Een alternatief is deze webpagina via een <iframe>-instructie in de html-code van je eigen site op te nemen:

<iframe src=https://<code>.gradio.live></iframe>

Gradio heeft een eenvoudige webinterface gecreëerd voor ons chatbotscript.