Met AI kan iedereen sinds kort met een paar klikken hele muziekarrangementen maken. De populairste muziekgenerators zijn Udio en Suno. In dit artikel leggen we uit hoe je hiermee de best mogelijke resultaten produceert.

Hoe maak je muziek met AI?

Muziek produceren met Suno en Udio kan op verschillende manieren. Je kunt het simpel voor jezelf houden door liedjes te maken puur op basis van een prompt, zoals 'een dromerig bluesnummer over een regenachtige dag in augustus'. De AI creëert dan volledig zelfstandig twee nummers gebaseerd op die opdracht. Je kunt ook besluiten om de songtekst zelf te schrijven via de Custom-optie. Onder het kopje 'Tips voor de beste resultaten' gaan we dieper in op hoe dit precies in zijn werk gaat.

Het is in elk geval belangrijk om te weten dat je niet in één keer een volledig nummer kunt maken. Afhankelijk van de muziekgenerator die je gebruikt, wordt het nummer na 33 seconden (Udio) of twee minuten (Suno) afgekapt. Beide tools hebben wel een Extend-functie, waarmee je een stuk aan een gegenereerd lied kunt toevoegen. Zo kun je stapsgewijs wél een volledig nummer maken.

Houd er verder rekening mee dat je maar een beperkt aantal credits hebt. Voor elke prompt die je invoert (waarmee de AI dus twee nummers genereert), verbruik je bij Udio 2 en bij Suno 10 credits. Udio geeft gratis gebruikers 10 credits per dag, plus 100 'extra' credits per maand. Bij Suno krijg je er 50 per dag. De laatstgenoemde tool laat je per maand kosteloos dus zo’n 150 nummers maken, en Udio 200. De nummers van Suno zijn alleen wel een stuk langer.

Verschillen tussen Udio en Suno

Udio en Suno hebben allebei hun sterke en zwakke kanten. Udio heeft volgens veel gebruikers als grootste nadeel dat je telkens maximaal 33 seconden aan muziek kunt maken. Als je een volledig nummer wilt genereren, moet je dus eerst 33 seconden aan tekst invoeren (ongeveer zes tot acht regels), dat deel van het nummer genereren, dan op Extend klikken, de volgende 33 seconden genereren enzovoort. Suno kan in één keer maximaal 2 minuten aan audio genereren. Daarmee kun je dus veel sneller een volledig nummer fabriceren.

Udio geeft je wel meer opties bij het verlengen van nummers. Je kunt er in tegenstelling tot Suno namelijk voor kiezen of je een nieuw deel vóór of na de reeds gegenereerde audiostukken wilt plakken. Bij Udio kun je ook precies aangeven welk gedeelte van de gegenereerde audio je wilt gebruiken voor het volgende deel van het nummer. Als je ontevreden bent over het begin en eind van de song, kun je er bijvoorbeeld voor kiezen om alleen het middenstuk te bewaren en voor het eerste en laatste stuk nieuwe audio te genereren. Deze opties heb je bij Suno allemaal niet. In Suno kun je alleen in chronologische volgorde delen aan het nummer toevoegen.

Qua kwaliteit van de output is het overigens stuivertje wisselen tussen beide muziekgenerators; soms heeft de ene een betere zang en de ander een betere melodie, en soms net andersom. Ook houdt Suno zich soms beter aan de gegeven opdracht, en soms juist weer Udio. De kwaliteit wisselt momenteel nog flink per gegenereerd nummer, dus vooralsnog valt er geen peil op te trekken.

Tips voor de beste resultaten

Hoewel je met Suno en Udio nooit helemaal precies krijgt wat je in gedachten had, kun je de uitkomsten op verschillende manieren wel zo veel mogelijk sturen. Je behaalt de beste resultaten als je zo specifiek mogelijk bent in je prompt. Naast het gewenste genre en de 'vibe' (denk aan zomers, deprimerend, vrolijk, 90s), kun je bijvoorbeeld aangeven welke instrumenten moeten worden gebruikt, hoe de zanger of zangeres moet klinken (ruig of juist zoetgevooisd) en hoe hoog het tempo moet zijn. Vul deze termen voor de beste resultaten in als kernwoorden in plaats van volzinnen.

Je kunt in de songtekst zelf verschillende labels tussen vierkante haakjes toevoegen, die dienen als instructies voor de AI. Deze worden dus niet gezongen. Door bijvoorbeeld [verse] in de tekst te schrijven, weet de AI dat het volgende stuk tekst een couplet is, en met [chorus] dat het een refrein betreft. Andere mogelijke labels zijn [female singer] of [choir] om aan te geven dat het volgende stuk tekst door respectievelijk een vrouw of een koor moet worden gezongen.

Als je [no beats] schrijft, wordt de opvolgende tekst gezongen zonder achtergrondmuziek. Je kunt ook intermezzo’s toevoegen met alleen instrumenten, door labels als [guitar solo] of [saxophone] te gebruiken. Sluit de tekst af met [Fade out] en [End], zodat de instrumenten egaal uitfaden.

Door de songtekst tussen ronde haakjes te zetten (zoals dit), kun je aangeven dat die tekst op de achtergrond moet worden gezongen, wat vaak een mooi echo-effect creëert. Tot slot is het handig om te weten dat de AI soms moeite heeft met de uitspraak van bepaalde woorden, zoals afkortingen of buitenlandse woorden in Nederlandse zinnen. Schrijf woorden dus zo veel mogelijk fonetisch op om verkeerde intonaties te voorkomen (dus niet 'AI', maar 'ee-aai', of 'aa-ie').

Voor uitgebreidere tips kun je ook de onofficiële handleidingen doornemen van zowel Suno als Udio, waarin onder andere meer voorbeelden van songtekstlabels worden gegeven en een overzicht te vinden is van alle muziekstijlen/genres die de AI-modellen herkennen.

Zelf aan de slag?

We kunnen ons voorstellen dat het lastig is om zelf 'out of the blue' aan de slag te gaan, dus we hebben hieronder een uitgebreide voorbeeldprompt voor je uitgeschreven met een actueel tintje. Als je in Suno eenmaal een account hebt aangemaakt, kies je in het menu linksboven eerst voor Create en zet je het schuifje op Custom Mode. Daarna verschijnt er een extra venstertje met de naam Lyrics waarin je onderstaande songtekst met instructies kunt plaatsen.

Vervolgens kun je in het tekstvenster daaronder de algemene instructies ingeven. Plaats daar de volgende reeks kernwoorden:

Het geheel zal er ongeveer zo uit komen te zien:

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.