Nu we tijdens de coronacrisis allemaal thuis moeten werken, neemt het gebruik van programma’s zoals Zoom en Microsoft Teams hard toe. Dat zijn echter niet altijd de meest stabiele, snelle of veilige methodes om te vergaderen. Jitsi, een open source project, kan je calls op al die punten verbeteren.

Of je nou belt met je oma omdat je die niet meer mag bezoeken of online vergadert omdat het kantoor gesloten is, iedereen is op zoek naar een betrouwbare en veilige methode om hun gezicht te laten zien. Whatsapp, Skype en FaceTime zijn de meest gebruikte methodes om te bellen met familie en vrienden Deze applicaties staan namelijk vaak al op de computer, telefoon of tablet en liggen daarom voor de hand om te gebruiken. Helaas is de geluids- en videokwaliteit vaak zo teleurstellend dat je slechthorende ouders er niks meer van begrijpen. Bedrijven maken in deze tijd juist massaal gebruik van Zoom en Microsoft Teams, maar als je waarde hecht aan privacy en veiligheid lijken ook dat geen goede opties meer. Voornamelijk Zoom komt de laatste tijd regelmatig onder vuur te liggen om de problemen rondom de beveiliging van de videogesprekken.

Gelukkig zijn er voldoende alternatieven die niet alleen een betere kwaliteit bieden, maar ook nog eens je privacy beter kunnen waarborgen. Een voorbeeld van een dergelijk alternatief is Jitsi. De software is gratis en open source, wat betekent dat iedereen de code van het programma kan controleren op fouten en achterdeuren.

Anders dan de meeste andere alternatieven bundelt Jitsi niet eerst de video en audio-signalen voordat de server het doorstuurt naar de andere deelnemers. In plaatst daarvan worden alle signalen direct naar alle deelnemers gestuurd, met een sneller en stabieler resultaat. Daarnaast heeft dat ook een voordeel als je zelf Jitsi host (meer daarover later), want het ontlast de servers waardoor het makkelijker is om het programma grootschalig te gebruiken binnen een bedrijf.

Alle platformen

Het maakt niet uit welke computer of telefoon je gebruikt voor je meetings of gesprekken, want Jitsi ondersteunt vrijwel alles. Er is een webversie van Jitsi Meet die je in je browser kunt gebruiken, maar er zijn ook applicaties beschikbaar voor Windows, OSX, iOS, Android en zelfs Ubuntu of Debian. Op welk platform je de software ook wilt gebruiken, je hebt nooit een account nodig om een call te starten of bij te wonen. Voor het meest eenvoudige gebruik ga je naar meet.jit.si, verzin je een naam voor de meeting en druk je op ‘GO’. Om vervolgens mensen toe te voegen hoef je enkel de link te delen en om de verbinding beter te beveiligen is het verstandig om een wachtwoord aan te maken. Als je gebruik maakt van Slack of Google Calendar, dan is het mogelijk om die te koppelen aan Jitsi voor een handige integratie.

Bedrijfsmatig gebruik

Standaard is Jitsi voorzien van een versleuteling, maar het gaat niet om een end-to-end-encryptie. Dat betekent dat Jitsi (of de eigenaar van de server die je gebruik) in theorie mee kan kijken met je gesprekken. Uiteraard belooft Jitsi dat niet te doen, maar het is verstandig om daar niet blind op te vertrouwen. Daarnaast bieden de Jitsi-servers een beperkte bandbreedte, waardoor vergaderingen met video tussen tien of meer personen kan leiden tot vertragingen in het signaal.

Toch is Jitsi een enorm interessant stukje software voor bedrijven. De software is open source, dus iedereen kan eenvoudig een eigen server beginnen en de service eventueel modificeren. Dat betekent dat een bedrijf zelf Jitsi-gesprekken kan hosten en er dus geen risico meer is dat een externe partij meeluistert. Daarnaast geeft het de mogelijkheid om de software aan te passen en bijvoorbeeld end-to-end-encryptie toe te voegen. Dat vereist technische kennis, maar kan voor bedrijven die werken met gevoelige data zeker de moeite waard zijn.

Extra functionaliteit

Naast het (video)bellen biedt Jitsi extra functionaliteit die veel andere services nog niet aanbieden. Denk dan bijvoorbeeld aan het delen van je scherm om bijvoorbeeld een presentatie te geven of een document te laten zien. Daarnaast kun je uitgebreide statistieken zien van alle deelnemers over onder andere hun spreektijd en de kwaliteit van de verbinding.

©PXimport

Meer professionele functionaliteit is ook aanwezig zoals het streamen en/of opslaan van de meeting op Youtube Live. Gaat het om privacygevoelige informatie dan kan een bedrijf gebruik maken van Jibri. Dat is een aparte service voor Jitsi Meet en maakt het voor bedrijven mogelijk om de meeting lokaal op te slaan zodat men geen gebruik hoeft te maken van Youtube.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.