Heb je ook weleens dat je ergens bent en een bepaalde foto aan iemand wilt laten zien, maar er dan achter komt dat je precies dat ene plaatje niet op je telefoon hebt staan? Dankzij Mylio kun je de foto’s synchroniseren op al je apparaten. Ook zie je thuis wat er allemaal op je mobiele apparaten rondzwerft.

Mylio is een synchronisatie-app die ervoor zorgt dat je foto’s die verspreid over meerdere apparaten staan, alsnog als één grote fotoverzameling op je computer kunt bekijken én onderhouden. Belangrijk verschil met andere synchronisatiediensten is dat de foto’s alleen op jouw computer, smartphone of tablet staan en niet ergens op een server in de cloud terechtkomen. Ook worden ze niet via internet verstuurd. Je synchroniseert dus rechtstreeks tussen jouw eigen apparaten. Dit is hoe het werkt.

Installeren

Het beste installeer je Mylio eerst op je computer en pas daarna op een smartphone of tablet. Er is een app beschikbaar voor Windows, Mac, Android, iPhone en iPad. Na installatie van de Windows-app krijg je enkele introductieschermen te zien, waarna je je dient aan te melden. Dit account is nodig om te weten tussen welke apparaten je wilt synchroniseren.

Vervolgens geef je aan welke foto’s je via Mylio wilt synchroniseren. Kies This device en laat automatisch naar foto’s op de interne schijf zoeken of wijs zelf een fotomap aan via Manually Locate Files. Mylio brengt jouw foto’s alleen in kaart, er wordt niets verplaatst.

©PXimport

Gratis of betaald

Mylio mag je gratis gebruiken met drie apparaten en vijfduizend foto’s. Je kunt daardoor meteen aan de slag met zoiets als een computer, smartphone en een tablet. Heb je een grote fotoverzameling? Kijk dan of je alleen de meest recente beelden kunt laten synchroniseren, bijvoorbeeld die van het lopende jaar. Wil je alle foto’s altijd en overal kunnen inzien, dan ontkom je helaas niet aan een abonnement.

Fotoverzameling

Zodra de configuratie is afgerond en je in het hoofdscherm bent aanbeland, zijn de geïmporteerde foto’s op verschillende manieren te bekijken. Klik onder de menubalk op All Photos om al het materiaal te tonen, of kies Calendar om te zien wanneer je welke foto’s hebt gemaakt.

Bij Map gebruik je een plattegrond om te ontdekken op welke locaties foto’s gemaakt zijn. Ze moeten dan wel locatiegegevens bevatten, waardoor dit vooral goed werkt met telefoonfoto’s. Heeft een foto geen locatiegegevens of kloppen ze niet, maar weet je wel waar het plaatje is geschoten? Sleep het dan naar de juiste plek op de kaart.

Onder People zie je foto’s waarop Mylio mensen denkt te herkennen. Bij Folders vind je alle mappen terug die je hebt toegevoegd en Albums gebruik je om eigen verzamelingen zoals verjaardagen of vakanties aan te leggen. Een album bevat foto’s die jij graag bij elkaar ziet staan zonder dat je de fysieke fotobestanden, die verspreid over meerdere mappen staan, hoeft te verplaatsen.

©PXimport

Hoofdoverzicht

Of je nu Calendar, Map, of Folders kiest, je begint met een hoofdoverzicht waar je steeds verder op doorklikt tot je de foto’s ziet die op een bepaalde datum of locatie zijn gemaakt of die in een specifieke map zitten. Bij All Photos zie je al wel meteen alle beelden.

Klik je op een fotominiatuur, dan zie je rechts op het tabblad Info informatie zoals de bestandsnaam en cameragegevens, terwijl het tabblad Map de fotolocatie verklapt. Zie je geen tabbladen? Klik dan even op het pijltje bovenaan de kolom met pictogrammen langs de schermrand.

Dubbelklik om een foto in het groot te bekijken, waarna je via een filmstrip snel en makkelijk door je foto’s bladert. Om terug te keren naar het vorige overzicht, klik je links bovenin op < of druk je op je toetsenbord op Esc.

©PXimport

Mappen toevoegen

Wil je extra computermappen toevoegen aan Mylio? Klik rechts bovenin op de drie puntjes, kies Settings / Source folders / Add more folders en wijs de map(pen) aan. Een map weer uit Mylio halen, kan door het schakelaartje in het lijstje uit te zetten. De app houdt zelf in de gaten of er iets wijzigt in deze mappen, waardoor nieuwe foto’s vanzelf in Mylio verschijnen.

Wil je een of meer foto’s naar een andere map verplaatsen? Sleep ze naar de onderzijde van het scherm, laat ze los in het klembord dat automatisch verschijnt en sleep ze vervolgens naar een bestemmingsmap. Gaat het om een album, dan wordt alleen een snelkoppeling geplaatst en verplaats je de bestanden niet fysiek.

Mobiele apparaten

De volgende stap is dat je Mylio op je smartphone of tablet installeert en dat werkt grotendeels zoals je daarnet op de computer hebt gedaan. Zolang je maar hetzelfde account gebruikt, worden jouw foto’s automatisch gesynchroniseerd tussen alle apparaten die in Mylio bekend zijn. Dat er een synchronisatie loopt, zie je aan het draaiende blauwe cirkeltje rechts bovenin bij het apparaat-pictogram. Zodra je daar een groen vinkje ziet, is alles gesynchroniseerd.

Het is belangrijk om te weten dat synchroniseren alleen mogelijk is, zolang de computer en het mobiele apparaat aanstaan en met hetzelfde (thuis)netwerk zijn verbonden. Daarnaast moet op mobiele apparaten de app op de voorgrond draaien, op de computer hoeft de app alleen maar te zijn gestart.

Synchronisatiemethode

Je kunt instellen hoe er gesynchroniseerd moet worden. Op de computer klik je hiertoe op Dashboard en bij een mobiel apparaat tik je op het apparaat-pictogram om dit dashboard te openen. Vervolgens ga je naar Devices, tik of klik je op een apparaat en kies je Device Quality. Meestal is hier Auto Optimized geselecteerd, wat inhoudt dat kopieën verkleind worden om opslagruimte te besparen. Dat is vooral handig op een smartphone of tablet. De foto’s zijn dan nog steeds groot genoeg om te bekijken, te bewerken en te delen.

Wil je op een apparaat liever alle foto’s in volledige grootte hebben? Dat kan door over te schakelen naar Vault. Zet bijvoorbeeld je computer op Vault, dan krijg je daar alle mobiele foto’s op ware grootte binnen; op dat apparaat heb je meestal toch wel genoeg opslagruimte. De synchronisatiestatus van deze kluis wordt met een extra pictogram aangegeven.

Sluit je een abonnement af en beheer jij jouw volledige fotoverzameling met Mylio? Voeg dan een NAS, externe schijf of clouddienst toe door bij Devices op Add te klikken en ook hier weer Vault te kiezen als synchronisatiemethode. Op die manier wordt automatisch een back-up bijgehouden van al je foto’s en raak je ze niet kwijt als je telefoon, tablet of interne schijf het begeeft. 

©PXimport

Weg en meteen weer terug

Heb je een externe schijf of een ander apparaat aangewezen als vault (kluis)? Dan gebeurt er iets opmerkelijks zodra je buiten Mylio om een foto weggooit op je computer (bijvoorbeeld via Windows Verkenner). Een paar tellen later is de foto dan ineens weer terug! Dat komt omdat Mylio jou beschermt tegen onbedoeld fotoverlies. Verwijder je de foto vanuit Mylio, dan heb je hier geen last van.

Vind je dit gedrag vervelend? Tik rechts bovenin op de drie puntjes, kies Settings / Source Folders en schakel Safe delete on Vaults uit. Hetzelfde kan via het dashboard door bij Devices naar je computer te gaan en Safe Delete uit te zetten. Verwijder je daarna een foto in Mylio of daarbuiten, dan verdwijnt het (bij de eerstvolgende synchronisatieslag) van elk apparaat.

Foto’s bewerken

Wil je een foto bewerken? Op een iPad of computer kan dit via het derde tabblad Edit, wanneer je een foto of miniatuur ervan bekijkt. Op een smartphone tik je op het pennetje. Je kunt filters aanbrengen, rode ogen verhelpen, het beeld bijsnijden of roteren, en spelen met helderheid, contrast, scherpte en kleuren. Wijzigingen worden apart bewaard, waardoor het origineel altijd intact blijft.

Ook bewerkingen worden naar al je apparaten gesynchroniseerd, dus wat je onderweg op je telefoon doet, zie je later ook terug op je computer. Wil je een bewerkte foto ergens voor gebruiken, zoals afdrukken of met iemand delen? Dan moet je het beeld eerst exporteren als een nieuw fotobestand. Op een iPad of computer vind je het deelpictogram boven de drie tabbladen, op een smartphone onderaan het scherm.

Het is wel aan te raden om foto’s die je exporteert op de hoogste kwaliteit te bewaren, tenzij je voldoende hebt aan een kleiner exemplaar natuurlijk. Op een computer stel je dit in zodra je de foto exporteert. Kies dan bij Resolutie voor de hoogste (originele) variant, bij Quality bijvoorbeeld voor Maximum en vink bij Metadata meteen even alle opties aan om de foto te verrijken met allerlei nuttige informatie. Op een iPad of smartphone stel je dezelfde opties in vóórdat je de foto exporteert. Tik op de drie puntjes en kies Settings / Export & Sharing.

Nog een laatste tip. Stop je Mylio via File / Close of met sneltoets Alt+F4, dan blijft de app in de achtergrond actief en kun je je foto’s dus nog steeds synchroniseren. Gebruik File / Exit of sneltoets Alt+X om de app volledig af te sluiten.

©PXimport

Gezichtsdetectie

In het onderdeel People / Untagged vind je alle foto’s waarvan Mylio denkt dat er personen op te zien zijn. Herken je iemand? Klik of tik op het vraagteken onder de foto en typ een naam. Bij elke volgende foto kun je meteen deze persoon aanwijzen, een andere naam opgeven, of je kiest Ignore als je iemand niet wilt markeren of er geen personen te bekennen zijn.

Alle foto’s met herkende personen worden netjes gegroepeerd weergegeven in het onderdeel People. Daarnaast kun je overal waar je een foto in het groot bekijkt namen toekennen door het pictogram Face tagging actief te maken.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.